Canım Hocam, içime insanlığa hizmet korunu düşürdüğünde yaşım 16’ydı. Olur mu olmaz mı diye düşünürken 18imde nasip oldu yurtdışına çıkmak.. üniversite bahane. Ben senin gösterdiğin yolda bi nefer olmak için çıktım yola. Çok zordu benim için. Ailem güzel İzmir’im.. ama öyle inandırdın ki bunların geçiciliğine.. Baki alem için çalışmak lazım dedin. Terin tabandan çıkması lazım dedin. Benim sadece niyetim vardı. Böylece arkandan çıktım yola… 17 sene oldu.. ben ülkemin ailemin hasretiyle yanıyorum. Son yıllarda hep kendimi sorguladım. İyi mi yaptım kötü mü yaptım diye. Çünkü 8 senedir babamı kardeşlerimi göremiyorum. Çocuklarım oldu. Onlar göremediler. Bu kadar eziyete değer miydi diye çok düşünüyorum. Canım hocam şimdi bu hasrete senin hasretin de eklendi. Ve ben anladım ki doğru yoldayım. Eğer ahirette seninle olabileceksem doğru yoldayım. Lütfen lütfen orada bizi unutma. Sen unutmazsın zaten ama ben günahlarımdan dolayı senden uzakta kalabilirim. Elimi tutmadan beni almadan gitme. Seni çok seviyorum. Yattığın yer incitmesin. Çok sevdiğin Efendim’e (sav) kavuştuğunu ümid ediyorum. Hacı Kemal abiye kavuştuğunu kucaklaştığınızı hayal ediyorum. Nam-I celili Muhammedi’nin (sav) Dünyanın her yerinde Şehbal açtıktan sonra, biz de hak vaki olup dünyadan ayrılınca, Hep ağzından duyduğum “Allah cemalullah şerefiyle şereflendirsin” duasına hep birlikte nail olmamızı diliyorum. Hoşçakal sevgili hocam. Şimdilik hoşçakal…