Babam hep “kızım seni hoca efendinin okullarına vereceğim” derdi. Ben oturup ağlardım, hayır ben okumak istiyorum diye… nerden bilebilirdim.. ilmin de irfanın da orda olacağını.. ve okudum da çok şükür… iyi ki vesile oldun bu okulların açılmasına… iyi ki okudum en güzel kolejlerde… sen zaten en büyük meleğimdin, bide hocalarım vardı. Onları yemekhanede görünce nasıl olur da melekler yemek yer derdim…( şaka değil) oyle kıymetli hocaların vardı senin! Senin yolunda giden… koca bir boşlukta kaldık sanki… yetim kaldık, öksüz kaldık… yarınlar daha farklı olacak demişsin… keşke seninle hasbihâl edebilseydik yarınları…