Canım hocam, çocukluğum, gençliğim en güzel yıllarım.Ne yazacağımı bilmez halde olsam da burada buldum kendimi.Çok küçüktüm seni tanıdığımda, babamı seninle ağlarken bulurdum üzülürdüm.. Babama hep derdim bir gün götüreceğim seni yanına söz derdim.Sana layık olamadık ama bu yoldan hiç ayrılmadık. Cezaevinden çıktıktan sonra ailemle yaşamaya başladığımda babama bamteli dinletirdim ve babam hayran hayran dinlerdi tıpkı küçüklüğümde babamın bana açıp dinlettirdiği gibi.Biz sizi çok sevdik canım hocam ve artık almanyadayım hayalimiz ahirete kaldı..Vefat haberini aldığımda ilk aradığım babam oldu ve sesimden anladı ‘hocaefendi mi vefat etti yoksa’ dedi ve karşılıklı ağladık bu sefer garip kaldığımıza ağladık, kolumuz kanadımızın kırıldığına ağladık.Boğazımızda kocaman bir düğüm kalakaldık..Ne öğrendiysem senden öğrendim, Rabb'im bizi istikametten ayırmasın. Peygamberimize komşu eylesin. Allah merhametiyle muamelede bulunsun.