Gercek hayatta bi kere bile gormmemis olsamda hep hizmetten olmayan arkadasima benim en buyuk hayalim senle birlikte hocaefendiyi ziayaret etmek derdim. Ne yazik ki bu hayalim gerceklesemedi .Geriye kalan ise kos kocaman bi bosluk hissi , sanki kimse beni bizi bu kadar iyi anlayan bi insan daha goremiycek. Kimsesiz yetim kalmis gibi bir his sanki ne yaparsam yapayim bu gun aklima kazili kalicak . En uzuldugum seyde Hocefendinin guzel gunleri gun yuzuyle goremiycek olmasi. Edilen o kadar hakaret, iftiralar gun yuzune belki bir gun cikacak olsada o anlara sahit olamiycak olmasi beni icten ice cok uzuyor.