Babam daha bir delikanlıyken düşmüş bu sevda gönlüne, annem de gençliğinde vurulmuş. İkisi de ömürlerini adamışlar Allah yolunda koşuşturmaya, onun sesinden kuvvet almışlar, şiirleriyle yüreklenmişler, vaazlarıyla beslenmişler. Benim hayatıma dokunmaya ise ezanla kulağıma fısıldanan koyduğu ismimle başlamış. Oyunlarımı annemle babamla gittiğim programlarda oynamış, yatılılarda büyümüşüm. Ninnilerim kasetlerden çalan tesbihatlar, cevşenler olmuş. Hiç hasret kalmadığımdan hiç değerini bilememişim. İnsanoğlu işte, sen göçünce bıraktığın boşluğun derinliğiyle anladım bu sevdanın hayatımdaki yerini. Ömrümü inşa etmişim okullarının, ideallerinin, başlattığın hizmetin taşlarıyla… Ancak dünyaya aldanıvermişim büyüdükçe dünyam. Kaybolmuşum ve yanlış sokaklara sapmışım, kendimden uzaklaşmışım. Oysa en büyük zevk bu dünyada elde edebileceğim, Allah yolunda izlerini takip edip kalplere dokunmakmış. Yüreğim sızlıyor vefasızlığıma, eksikliğime, boş geçirdiğim günlere… Oysa nevbaharların ortasında büyüdüm ben. Bu hizmetin çocuğuydum. Ne yazık der misin bana? Yoksa yine de affeder misin? Hakkını helal eder misin?