Ey barış elçisi, tohumlar saçtın, Her birine umut, sevda kattın, Kendin göçtün, sessizce gittin, Ama yoksun artık, içimizde bir hüzün. Gözlerinde bir veda vardı belki, Sözlerinde bir fısıltı, yarım kalan, Yüreğimizde bıraktığın izlerle, Karanlıkta yolumuzu bulacağız inan. Ey dost, seninle büyüyen o özlemler, Şimdi koca bir yalnızlık gibi içimizde, Yıllar geçse de unutulmazsın, Her gülüşte, her düşte sen varsın yine. Davan sahlanacak, biliyoruz, Bu yollar senin adınla yürüyecek, Ama biz hep seni arayacağız, O sonbahar rüzgarında, içimizi titreten. Sana kavuşmak bir hayal belki, Ama bu dünya seni anıyor, Her mevsim seni hatırlatıyor bize, Sen artık yoksun, ama hep bizimlesin.