Hocamı dünya gözüyle bir kere bile görmek nasip olmadı. Görenleri ise çok talihli buluyorum. Kendime ait kısmı ise layık olamasamda arkasında olmak benim için en büyük bahtiyarlık. Ben hocamın sesini ilk 92-93 yıllarında ilkokul ikinci üçüncü sınıfa giderken duydum. Anadolu’nun köy denecek kadar küçük bir ilçesinde olan evimizde annem bir kaset takardı teybe ve Hocaefendinin sesi yankılanırdı evimizin içerisinde. Hep hüzünlüydü o ses. Yıllar sonra öğrendim o kasetlerin evimize nereden geldiğini ve o kutlu sesin kime ait olduğunu. İyi ki… Bir değil bin değil milyon kere şükürler olsun Rabbime, yolumu Hocamın yoluyla kestirdiği için. Rabbim ebedi alemde ayırmasın….