Sene 2002, üniversite 2. Sınıf. İnaçla inançsızlık arasında arefteyim. Bir yaratıcının var olduğuna inanmalısın diyor tüm işaretler. Ama o kadar. Sonra İslamı tanımak zorunda bırakıldım. Vaz geçmediler benden. Belki de seneler sonra hiç bir öğrencimi bırakmamaya çalışmam da ondandı. Benden vaz geçmemiştiler, kimse daha zor olamazdı… Can hocam, hakkıyla anlamadığım(ız) hocam, siz “gidin” demeseydiniz Azerbaycan’a, kimseler böyle güzel ilgilenmezdi bizlerle… ben belki de deist olarak kalırdım. Siz yanmasaydınız biz olmazdık. “20 Şubat” soykrımında bir sohbetiniz vardı… “Ateş düştüğü yeri yakmaz, orda kardeşlerim öldürülmüş, ateş benim kalbime düşmüş” gibisinden… öyle hep de yandınız…. Yana-yana yaşadınız… dün közünüz söndü… iyi talebe olamadım, eminim, ama hep örnek öğretmen oldunuz… Allah sevdiğin Habibine (s.e.s) kovuşturmuştur inşaAllah. Bu dünyada karşılaşmak nasip olmadı ama, belki, bir umut ötelerde görüşürüz. İnsan sevdiğiyle haşr olacakmış, ben iyi talebe olmadım, ama sizi çok sevdim…