Canim Hocam. Çok üzgünüm, yetim kaldik bu dünyada. Senin duan olmayınca savunmasız kaldik sanki. Senin dualarinla yasiyorduk gibi. Sana anlatmak isterdim; Küçük bir kız cocugu iken acaba nasil egitimime devam edebilirim diye düşünüyordum. 37 yasindayim su anda. Benim cocuklugum zamaninda kız çocukları oyle okula gönderilmezdi hele ki küçük bir koyde yasiyorsan. Annem oku yazmasi olmamasina rağmen cok istedi bir okul okuyayım ama babamin durumu yoktu. Bir baska sehirde gidip üniversite okumak hele imkansızdı. Cevremdeki herkes akrabalarim es dost kız cocuklari okurmuymus deyip duruyor birde ustune goruculer gönderiyorlar di. Ama once annemin destegi ile sonrasinda abi ablalarimin hizmet hareketinin destegi ile ben üniversite okudum . Hocaefendinin baslattigi bu hareket olmasaydi ben simdi koyun birinde cahil bir insan olarak yasiyor ve belkide su anda Hocaefendiye hizmet e allah korurun hakaretler ediyor olacaktim. Benim gelecegimi ahiret dahil (insallah) sekillendiren ve belkide kurtaracak olan bu harket ve hocaefendiye nasıl teşekkürler etsem ne soylesem az gelir. Ve ben okula gittikten sonra o koyede butun kiz cocuklari okumaya basladi. Sen sadece bir kiž cocugunun degil binlercesinin hayatina dokundun. Bir kisinin elinden tutmus gibi hizmet gorunurde ama bir suru insana cesaret oldu benim okula devam etmem. Bu sadece benim yasadigim... Kimbili kimlerin hayatina dokundu. Bunun yaninda peygamber sevmeyi ogrendim, sahabe sevmeyi ogrendim... Daha bir sürü sey.. İyki varsin hocam iyki seni tanıdım iyki hala seninle ayni yerdeyim. Ve simdi çok üzgünüm, uzgunuz esimle iki gundur bu gurbert diyarinda aglayip duruyoruz. Sahipsiz kalmisiz gibi. İlk defa gurbet bize aci geldi. Ah Hocam ins ahitrette beraber oluruz ve ins yakindir o gelecek 🥺🥺🥺💞