Kıymetli Hocam ; 17 yaşımda tanıdım seni. Altunizade 5. Katta yaptığın sohbet benim senden ilk dinlediklerim arasında idi.”Benim adım güneşin doğup battığı heryere ulaşacak” hadisi şerifi senin ağzından kulaklarımıza kalblerimize öyle bir işlemiş ki o vaazlar bir dua olmuş. Mecburi de olsa hicret ettik bir çoğumuz. Gidişin ani oldu alışmak imkansız, çok hüzünlü. Tek tesellim ahiret ve ahiret yurdunda seninle beraber Efendimiz (Sallallahu aleyhi vesselim ) in sancağı altında buluşmak. Çok zulmettiler sana çok gadrettiler . Gün yüzü görmedin şu fani dünyada. En çok da bu yüreğimi yakıyor. Kardeşlerinin talebelerinin zulümlerden kurtuluşuna şahit olamadın. Hüzünle geldin hüzünle gittin bu dünyadan. Biz şahidiz senden Rabbim de şahit olsun. Sen bizlere Allah ve Resulullah sevgisinden başka , iyi insan olmaktan başka bir şey öğretmedin. Şimdi senin öğrettiklerini yaşama ve yaşatma zamanı. Ne mutlu sana ki 10 yıldır gadretmelerine ve terörize etmelerine rağmen öğrencilerinden bir tane terörist çıkaramadılar. “Müslüman terörist, terörist Müslüman olmaz” düsturun iliklerimize kadar işlemiş. Elif gibi dimdik yaşadın ve dimdik ayakta Rabb’ine kavuştun. Ve bize büyük bir manevi miras bıraktın. Sana layık oluruz ve emanetine sahip çıkarız inşaAllah. Seni çok seviyoruz.