Bütün dünya yetim kaldı bugün. Dünya gözüyle görmek nasip olmadı. Ama hep varlığının güveni huzur verirdi. Çocuk gibi nazlanıyordum hayaline. Yine öyle olacak ama 1 uçak mesafede değilsin artık. Şimdi manevi varlığına nazlanmayı öğrenmem gerekecek. Belki başaramam diye korkuyorum. Artık başımızı okşaman, alnımızdan öpmen gibi büyük hayallerim bitti. Dediğin gibi yürüyeceğiz elbette. Durmayacak bu dava. Emaneti teslim edene kadar bu böyle devam edecek. Ama yaşayacağız diyemiyorum. Nasıl yaşanır bilmiyorum. Sonbahar melteminde döne döne savrulan yapraklar her biri bir jilet gibi, binlercesi ciğerlerimi kesiyor bugün. Son anlarında sandalyeden neden kalktığını tahmin edebiliyorum. Sohbetlerinde kimin adını anarken doğrulduğunu görürdük hep. Öyle dümdüz bir dünya devri olamazdı zaten. Gerek sana hürmetinden, gerek onlara olan sevginden; kimler kimler geldi kim bilir emaneti almaya, nasıl bir yüce merasimle karşıladılar seni. İmrenmemek ne mümkün böyle ölüme… Onlara da çok selam söyle bizden. Bu harekete hiç bir zaman layık olamadım. Tek sermayem var. O da şairin dediği gibi; “ Seni böyle seversem asarlar beni Yokluğunu anlatılarını önce bir güzel Dudaklarım catlayınca susuzluğuna Bir sabah tam beş bucukta ipe cekerler” İşte seni böyle seviyordum.