Ah benim pamuk yürekli canım hocam. Küçüklüğümden beri bugün aklıma geldikçe ne yaparım ben diye kara kara düşünüp, bu düşünceyi aklımdan hemen çıkarmaya çalışıp varlığına her an şükredip sağlığına hep duacı olduğum cennet gülüşlü hocam.. Rabbim şahit seni çok seviyorum. Yetim kalmanın ne demek olduğunu anladım bugün.. Acı çekmenin ne demek olduğunu asıl bugün hissettim. İnsanın her bir hücresi acır mı, acırmış be hocam.. Nasıl gittin bizleri bir başımıza bırakıp.. Hala oralardan dua edecek misin bizlere hocam? Halimizi Rabbim ize, Efendimize şikayet edecek misin? Yokluğun varlığından daha mı çok hizmet edecek gerçekten de.. Yanına geldiğimizde alacak mısın yine bizi kanatlarının altına? Nasıl oluyor hocam, nasıl oluyor da tüm dünya seni biraz olsun anlıyor da nasipsiz ülkenin halkı hala azgınlıklarına doymuyor? Bu nasıl bir bahtsızlık hocam? Niye dedin ki güzel birşeyler olacaksa bile ben görmeyeyim diye? Ah benım canım hocam, güzel hocam.Bir an bile huzur vermediler son anına kadar. Ama huzura erdin şimdi işte hocam.. Hala kabustayım da birazdan uyanacakmışım gibi be hocam.. Sen ki daha 13-14 yaslarımda karşında ayakta dururken ısrarla oturmamı soyleyen sonra da kusura bakmayın, ayaklarımdan rahatsız olduğum için yere oturamıyorum deyip sandalyene otururken bunu çocuğa açıklama gereği duyacak kadar tevazu ehli hocam.. Yolun yolumuzdur. Nasıl bir şükür sebebidir ki seninle aynı asra denk gelmiş ömürlerimiz.. Emanetin emanetimizdir. Rabbim bizleri sana layık eylesin.. Eylesin ki mutluluktan coştuğun o kutlu tepelerde bizde yanı başında olabilelim