Ne zormuş meğer göz yaşı dökmek. Her damlada sanki kalbimden bir parca kopuyor. Ne zormus meğer sensiz dünya, taşıdığın yükü sanki sırtıma attın da gittin. Âlimin ölümü alemin ölümüdür demiştin, doğruymuş, sanki bin bir alem bir olmuş tek tek beni öldürüyor, öyle bir sızı oldu işte kalbimde. Meğer çok mahcupmuşum sana karşı, bir tokat gibi çarptı gidişin yüzüme bunu. Bir köşe bir kenar arıyor gözlerim biriken pınarları boşaltmak için adeta. Çok ağır geldi bu yük gözlerime, kalbime, yüreğime. Taşıdığın milyonların derdini sırtıma yükledin sanki giderken, eziliyorum altında bu yükün. Şu fani dünyada görmek nasip olmadı seni efendim, ama sanki her gün hasbihal ediyordukda bir anda yetim kaldım. Bu nasıl bir acı, bu nasıl bir hüzün. انا اللَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ bunu bilip bunu söylerim, ama ayrılık zormuş meyer, Kalp ile dil'i aynı anda kontrol etmek zorlaşırmış meğer ayrılıklarda. Belkide omzumdaki yükten yakınıp alıyorumdur aslında. Belkide benide al kurtar diye alıyorumdur kuytu köşelerde. Ne çıkar bahtımıza ayrılık varsa yarın? Sanmaki hikayesi şu titreyen dalların. Düşen yaprakla biter. Çok sevdiği sevgilisi Efendimize (sav) kavuşmanın mutluluğunu yaşıyordur şuan. Geride kalan yetimlerin içinde şefaat iste ey efendim. Bizleri de al yanına, bu dünyada öncü olduğun gibi orada da öncü ol bizlere. Hakkınızı helal edin efendim, hatası çok affa muhtaç bu aciz kulu için raabimden temennim yanına aldığı bu âlim kulunun yüzü suyu hürmetine beni de affetsin. انا اللَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ