Bizden önce kurulan hizmetin içine doğmuş olarak, ilk defa Hocamızın bizimle olmadığı bir gün geçiriyorum. Çocuklukta veya gençlik de böyle değer taşıyan ve derin anlamı olan meseleler, ancak kaybedilince içten içe hissediliyor, en azından benim için. Haberi ilk duyduğumda, garip duygular içinde, göz yaşlarımı tutamayarak okudum 11 İhlas ve 1 Fatiha’mı. Hocamızın artık bedensel şekilde bizimle olmadığını fakat ruhunun her yerde olacağını, bizim içimizde, hizmet çocuklarının içinde yaşayacağını unutmuştum. Hocamızın değerlerini ve hizmet anlayışını öğrettiğimiz talebelerimize ne kadar etki etmekte olduğumuzu kendimizden anlayabiliriz. Annelerimiz, babalarımız hür iradeleriyle bu misyonun içine katıldılar, zulümlere karşı mücadele ettiler ve seneler boyunca yeri geldi bize öğrettiler, yeri geldi gösterdiler, ve yeri geldi bizlerle beraber hicrete atıldılar. Hepsinin tek bir amacı vardı, güneşin doğup battığı her yere kadar ulaşacak hizmetleri planlamada mükellef olmak. Ve bu amacı şimdi kendi amacımız yapmalıyız, yaptıysak da devam ettirmeliyiz. Hizmetimizi en güzel şekilde sürdürüp, gelecekteki ümidi ayakta tutmalıyız, gelecekti ümidin ışığını pas parlak tutumalıyız. Bir hizmet çocuğu