O, doğu irfanının son muhteşem fecriydi; asrın, Şark’ın ve Garb’ın en derin mütefekkiri olarak gönüllerde taht kurmuştu. Sadece bir din âlimi değildi, o sofistike bir zihin, akıl ve kalbi harmanlayan bir bilgeydi. Fikirleri, çağların ötesine uzanan bir köprü gibiydi, adımları ise insanlığın ruhuna dokunan birer yankıydı. Derin düşünceleriyle ilim ve hikmeti buluştururken, aksiyonlarıyla insanlığa yön verdi. O, sadece ilmiyle değil, tavrıyla, duruşuyla, ahlakıyla da iz bıraktı. Kalabalıklar peşinden gitti, ama o hep mütevazı kaldı, hiç beklentiye girmedi. Kendini insanlığa adamış, gönüllerde sevgiyle taht kurmuştu. Ruhunun ufkuna yürüdüğünde, bu an ona bir Şeb-i Arus oldu; vuslatın en yüce makamına erdi. Çünkü o, dünyaya dair hiçbir beklentisi olmayan, saf ve tertemiz bir ruhtu. Hayatını insanlığa adayan bu büyük bilge, son nefesini verirken bile huzurluydu. Biz ondan razı olduk, ve eminiz ki, o da Rabbinden razı olarak ruhunun ufkuna yürüdü. Onun bıraktığı eserler, derin fikirler ve aksiyonları, ötelerde yankılanmaya devam edecek. Yüreklere dokunan izleri, her nesilde yeniden keşfedilecek ve hatırlanacak. O, artık bedenen aramızda olmasa da, ruhu ve bıraktığı miras, tohum gibi geleceği saklayan nesillerde yeniden yeşerecek..