Hocama Elveda Asırlardır harab olmuş, ıssız kalmış her yerin El uzatılmamış, sesi duyulmamış binlerce neferin İmdadına koşmak için tüm ömrünü adadın Küheylanlar gibi koştun, durmadın hiç yorulmadın İmansız bir neslin tuttun elinden kaldırdın Maneviyat kovanı hep derinlere daldırdın Çıkardığın zebercedler şifalardı ruhlara Çıkmaz sokak dedin dört nala nara koşanlara Anlattığın imandı, dertti, ızdıraptı Ruhunun ilhamları sinelerimize aktı Aldık tulumbaları cıktık dikenli yollara Söndürmek için yangını koşturduk sağa sola Planlar, projeler hep hayır odaklıydı Gayesi Allah olanın iradesi dayanıklıydı Cehaletle cenk etmek ister çelikten irade İftirak ve fakirlik çözüm bekleyen badire Geceni gündüze kattın ibadet,dua, tefekkür Okul, yurt, hastane, vakıf, üniversite kur Sev insanı yürekten herkese hizmet götür Kur'an dan aldığın dersin özü zaten budur. Tam koşarken dört nala ümit ve heyecanla Işığın karanlığı boğmasına ramak kala Kestiler yolunu bir uğursuz kafile Durdurmak için seni binbir iftira ile Habbeyi kubbe yapıp çarpıtarak herşeyi Yapanlara yıktırarak medeniyet projesini Şeytanlara taş çıkartıp parmak ısırttılar Bir kenara çekilip şeytanca sırıttılar Duruşun değişmedi hep zinde ve ümitvar Bidayetten nihayete bir elif gibi dimdik Bu duruşta bizler için derin manalar var İnanan sarsılsa da devrilmez diye iman ettik Şimdi sensiz bu eller daha bir ıssız kaldı Dudağımızda türkün nakarat yarım kaldı Tekerlek tümsekte, eser ustasız kaldı Yavrular yetim, talebe hocasız kaldı Bağlar bahçıvansız,resim ressamsız kaldı Beste bestekarsız, şiir uyaksız kaldı İzciler rehbersiz, oba beysiz kaldı Aile reissiz, gemi kaptansız kaldı Izdıraplar avcısız, gözyaşı öksüz kaldı Hıçkırıklar sahipsiz, geceler yalnız kaldı Ümmet duasız, cemaat sensiz kaldı. Ama neylersin ki yolun kaderi böyle Senden öncekiler gibi sen de gidecektin Bize düşen yürümek açtığın yolda şevkle Kavuşmayı umarak cennete birgün