2018 yılından beri Almanya’da bulunan ve daha önce de birlikte ‘Uyanış’ adlı bir resim sergisi açan Yüksel Durgut ve Ramazan Şahin, kendi çektikleri resimlerin yarısını çocuklara göndererek, diğer yarısının da çocukların kendi hayal dünyalarında resmetmelerini istediler. Proje için Almanya, Mali, Pakistan, Brezilya, Hindistan, Afganistan, ABD, Japonya, Avustralya, Fransa, Laos, Vietnam, Türkiye, Eritre, Mısır, Kazakistan, Kırgızistan, Kenya, Litvanya, Kosova, Sırbistan-Karadağ, Polonya, Portekiz, Gana, Makedonya, Polonya, Suriye, Irak, Ermenistan’dan 6-12 yaş arasındaki çocukları bir araya getirdiler. Daha önce denenmeyen bir yöntem ile bu projenin dünya çocuklarının özellikle kuraklık resmini boyarken hayal dünyalarını anlamaya çalıştılar.

Açılışı Almanya’nın Unna şehrinde büyük bir katılım ile gerçekleştirilen ‘Umut’ sergisine şehrin Belediye Başkanı, Entegrasyon Bakanlığı’nın temsilcileri, tüm partilerin bölge başkanları, dini grupların temsilcileri, Caritas yetkilileri ve öğrenciler ile aileleri katıldı. Sergi açılış konuşmasını yapan Unna Belediye Başkanı Dirk Wigant, projenin öneminden bahsederek son zamanlarda buna ne kadar çok ihtiyacımız olduğunu belirtti. Wigant, çocukların bu dünyanın umudu olduğunu aktardı ve şunları ekledi: `Bazıları için umut güven ya da iyimserliktir, bazıları için umut iyi bir gelecek beklemektir. Her şeyden önce, umut öngörülebilir ve ulaşılabilir bir hedeftir`

Projenin bir diğer ayağında ise Unna’da yer alan Katharinen okulu ile Batı Afrika ülkelerinden Mali’nin başkenti Bamako’da yer alan Les Ecrivains okulu kardeş okul kapsamında birlikte 3 resmi beraber tamamladılar. İki ülke çocuklarının çizdiği resimler sergi salonunda özel olarak sergilendi ve büyük beğeni topladı. Sergi açılışına projeye katılan Katherinen okulunun çocukları katılarak şarkı söylediler.

‘Çocukların Umudu’ kitap çalışması

Projenin ölümsüzleştirilmesi için ‘Çocukların umudu’ adlı bir resim kitabı da sergi açılışında yer aldı. Kitabı özel yapan ise Unna’nın ünlü şahsiyetlerin her resme özel, duygu ve düşüncelerini içeren birer cümle ile katkıda bulunmaları oldu. Her görüşten ve farklı gruptan insanın bu tür projede bir araya getirilmesi açılışa katılanları duygulandırdı. Kitabın satışından elde edilen gelir Weltoffen Derneği çatışı altında Unna’ya göç etmiş ailelerin çocukları için harcanacak.

Sergi ve kitap çalışması için Ramazan Şahin fotoğrafların, geçmişi ölümsüzleştirmenin birçok yönteminden birisi olduğunu ve anıları canlandırdığını aktararak, “Resimlerin hikayesi, kelimelerin hikayesinden daha güçlü olduğuna inanıyoruz” dedi.

Mevlana’nın “Umut hiç bitmeyen bir bahar mevsimidir. İçine kar da yağar, fırtınada kopar; ama çiçekleri hep açar” sözünden ilham aldıklarını aktaran gazeteci Yüksel Durgut, “Pandemi dönemi ile hepimiz evlerimize kapandık. Bu hastalığın kısa sürede sona ermesini en çok çocuklar istedi. Ardından Afganistan ve Ukrayna’da yaşanan savaş ile ihtiyacımız olan umut ışığını yakabilmek için çocuklarla birlikte dünyada ilk kez gerçekleştirilen bu projeye kapı aralanmış oldu. Bu yüzden proje için aileler ile yaklaşık 100 kişilik bir ekip çalışmış oldu.” şeklinde konuştu.

Sergiye iki resim ile katılan Avustralyalı küçük sanatçı May Ekari Kyaw, kitaptaki kendi çalışması olan umudun resmini yorumlayan şu mesajı gönderdi: Umut insanların hayatta kalabilmesi ve gelişmesi için gerekli. Resimdeki insan bir kalbi kucaklıyor ve bu kalp; zaman zaman karanlıklarda kalmış olsa da hala umudun kalbinde olduğunu simgeliyor. Okyanusun ortasındaki palmiye ağacı ise umut, küçük dahi olsa ona tutunmanın ne kadar önemli olduğunu simgeliyor.”

Sergi 24 Nisan tarihine kadar Almanya’nın Unna kendtindeki ZIB Schwankhalle’de açık kalacak.

Dünya çocuklarını ‘umut’ için bir araya getirdiler yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hacı Nizamettin, 1954 yılında, Afganistan’da bugünlere kadar sürecek iç karışıklıkların başladığı dönemde dünyaya gözlerini açtı. O yıllarda Sovyet yanlısı Muhammed Davud Han başbakan olmuş, ekonomik ve askeri yardım için Rusya’yla masaya oturmaya karar vermişti. İki yıl sonra Sovyet Başbakanı Nikita Kruşçev, yardım etmeyi kabul etti ve yeni bir müttefikliğin kapısı aralandı.

Bu tarihten tam 23 yıl sonra, 1979’da, Hacı Nizamettin Askeri üniversiteden onur derecesiyle mezun olacak ve genç bir teğmen olarak askerlik mesleğine adım atacaktı.

Aynı yıllarda Rusya’nın Afganistan’ı işgali başladığında, Hacı Nizamettin subay olarak cephedeydi. 1984’te tuğgeneral rütbesindeyken ordudan ayrıldı ve ‘Penşir Aslanı’ olarak bilinen, Sovyetlere karşı direnişin sembol isimlerinden Ahmed Şah Mesud’un yanında bulundu. Mesud, 2001’de suikast girişimiyle öldürülecekti. Bu arada Hacı Nizamettin, Mücahid Hükümetler döneminde de, Taliban döneminde de görevine geri dönememişti.

Ülkede kardeşin kardeşe silah çektiği, etnik savaşın hüküm sürdüğü bir dönemde Hizmet’in Afganistan’da gözü kulağı olmayı seçti. En zor zamanlarda Afgan-Türk NGO adına okulların açılmasında ön ayak oldu. Hem tercümanlık hem de danışmanlık görevi üstlendi. Hazara’nın Özbek’e, Türkmen’in Peştun’a karşı savaştığı bir dönemde eğitim kurumlarında çocukların beraber eğitim almalarını benimseyen Hacı Nizamettin, bir asker olarak Hizmet’in barışçıl misyonunu çok iyi kavramıştı.

Taliban’ın 1997’de ülke yönetimini ele geçirmesinden kısa süre sonra, ülkede eğitim kurumları ardı ardına kapatılırken Hacı Ağabey, Hizmet okulları için mücadele etmişti. Samimiyeti her kesimden saygı gören, samimiyeti, gayreti ve fedakârlığı ile bütün kapıların açılmasını sağlayan Hacı Nizamettin, Taliban’a rağmen okulların eğitime devamının garantörü olmuştu.

Benim Hacı Nizamettin Ağabey ile tanışıklığım da bu zaman dilimine rastlıyor. Kendisi ile İslamabad, Peşaver, Celalabad ve Kabil güzergâhında karayolu ile birkaç defa seyahat etme şansım oldu. Gazetecilik çerçevesinde, diğer gruplarla bağlantısını kullanmama müsaade etmişti. Taliban’ın Kabil’de hüküm sürdüğü dönemde Dışişleri Bakanlığı’na akredite işlemlerimin yapılmasından, Ahmed Şah Mesud ve General Abdul Raşit Dostum ile yaptığım röportajlara kadar bana yol gösterici olmuştu.

Hatta Taliban’ın Dışişleri Bakanlığı üzerinden dünyaya yaptığı açıklamaları bakanlığın bahçesindeki çimlere benimle birlikte oturarak tercüme etmesini hiç unutamam.

“Estağfurullah Hocam” diyerek başladığı her sözünde alçak gönüllülüğü görünürdü. Hacı Nizamettin Ağabeyin anılarda kalan üniformalı resimlerini görmemiş olsanız, general rütbesine kadar tırmanmış bir asker olduğu aklınıza bile gelmezdi.

2001’deki 11 Eylül saldırıları sonrası Taliban Afganistan’daki gücünü kaybedince, orduya yeniden tuğgeneral rütbesiyle dönmüş, askerî savcı olarak kısa süre görev yapmıştı. 2005 yılında, tümgeneral rütbesindeyken, emekliliğini isteyerek ordudan ayrıldı.

Tanıştığım dönemde, üniformasıyla değil güleryüzü ve mütevazı duruşu ile kapıların sonuna kadar açılmasını sağladığına şahitlik ettim. 2001 öncesi neden göreve dönmek için mücadele etmediğini sorduğumda, “Allah isterse olurum,” der, sadece tevekkül ederdi.

Cumartesi günü Hakk’ın rahmetine kavuşmuş Hacı Nizamettin Ağabey. Hayırseverlikleri ile anılmayı her zaman hak eden güzel insanlar gibi, Hacı Ağabeyimizin de ardından bir Fatiha okumayı unutmayalım.

Kaynak: Yüksel Durgut | TR724

Hayır işlerine koşturan bir Afgan tümgeneral | Yüksel Durgut yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

15 Temmuz sonrası hukuksuz operasyonlarla tutuklanan gazeteci Yüksel Durgut, geçirdiği bypass ameliyatı sonrası 3 damarının değişmesine ve 2 damarına stent takılmasına rağmen tahliye edilmemişti.Gazeteci Durgut yaşadıklarını şöyle anlattı.

BENİ İHBAR EDENİN AKRABAM OLDUĞUNU ÖĞRENDİM

“Birileri bana terörist diye seslendiği için kötü adam olmadım.Ben Gazeteci kimliğimle cezaevine konuldum.10280 sayfalık iddianamede bir paragrafta geçen isimden dolayı 3 defa müebbet ve 15 yıl ile yargılandım. 13 ay cezaevinde hürriyetim elimden alındı, baypass ameliyatı olmama rağmen yeniden cezaevine konuldum.Evime çocuklarımın gözü önünde polis baskını yapıldığı için çocuklarım hala polis gördüklerinde korku yaşıyor.O tarih zaten bizim içinde dönüm noktası oldu. 30 Ağustos tarihinde gözaltına alındığım da beni ihbar edenin bir akrabam olduğunu öğrendim.”

“HAKİM TEK SORU SORDU,KAÇ ÇOCUĞUN VAR DEDİ ARDINDAN HEMEN TUTUKLADI”

“1 Eylül Barış Günü tutukluluğuma karar verildi, tutukluluğuma karar veren hakim tek bir soru sordu. Kaç çocuğun var dedi. İki oğlumun olduğunu söylememin ardından başka hiçbir soru sormadan beni tutukladı. 13 ay cezaevinde kaldım başka hiçbir gerekçe bulamadan bana 7,5 yıllık ceza verdiler ve en son adresim Silivri Cezaevi idi, sadece yöneticisi olduğum Cihan Haber ajansında çalışmak suçlandım kurumumuzun mallarına Haramiler gibi konular Ayrıca hayatlarımızı da çaldılar ajansa kayyım atandığında beni çağırdılar satılan malların nerede olduğunu sordu söylemezseniz sizi tutuklu atarım dedi ve gereğini yaptı.Evime ve banka hesaplarına el konuldu oksijen kaynağım olan fotoğraf makinalarım ve kameralarım hepsi elimizden alındı”

UYUŞTURUCU SATICISINA REFAKATÇİ İZNİ VERİLDİ BANA İZİN VERİLMEDİ

Cezaevindeki rahatsızlığım sürecinde cezaevi aracı içerisinde hastane hastane gezdirildim, sıcak havada cezaevi aracının içerisinde saatlerce elleri kelepçeli bekletildim. Baypass ameliyatı oldum ameliyat sürecinin ardından yeniden cezaevine gönderildi mi asla unutmayacağım ve hala bir kabus gibi geçen günler oldu ameliyattan 6 gün sonra yeniden Silivri’ye götürüldüğümde göğsümün kesik olması ve  hala ayakta duramam onlar için hiçbir şey ifade etmiyordu.Hastaneden verilen ve göğsümde tutmam gereken bir yastık verdiler, bypass ameliyatından sonra normalde kendiniz bile yataktan kalkmamanız gerekiyor. Cezaevi sayımlarında zorla yataktan hasta halimle kaldırılmak istendim.Hastanede ameliyat olduğunda yanımda bir uyuşturucu satıcısı vardı. Savcı bu tutuklunun ailesinin onu hastanede görmesine izin verirken bana izin vermedi, sonra beni Hepatit B hastalarının kaldığı odaya koydular. 3 gün bana pansumana kimsenin bilerek gelmemesini asla unutmayacağım. Koğuş arkadaşım beni bir daha geri dönmeyeceğim diye  düşünerek bütün eşyalarımı siyah bir poşete koymuşlar, arkadaşlarımın beni orada gördüğünde senin bu haline ne işin var burada demelerini asla unutmayacağım.

“TÜRKİYE’DEN BİR SIRT ÇANTASI İLE AYRILDIM, BANA ÇOK AĞIR GELDİ O ÇANTA”

22 Nisan 2018’de Zaman Gazetesi karar duruşmasının yapıldığı gün Türkiye’den bir sırt çantası ile ayrıldım. O sırt çantası bana çok ağır gelmişti , sırtımda dünyayı taşıdım, cezaevi’nde bulunan arkadaşlarımızı taşıdım, onların ailelerin taşıdım, iki oğlumu taşıdım, borcunu bitirdiğim halde içinde asla oturmanın nasip olmadığı evimi taşıdım. Gazetecilik hayatım, eğitimim, ailem, çocuklarım, bir süre daha o çantadan çıkmamak üzere orada kalacaklar.”

Gazeteci Durgut’un yaşadıkları salondaki misafirler için Almancaya çevrilerek aktarıldı.Tüm konuklar gazetecinin başına gelenleri dehşet içinde dinlediler.

Hakim kaç çocuğun var dedi ve tutukladı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.