Bu konteynerdeki 45000 paket MannaPack Rice, toplamda 272000 kişiye yetecek kadar besleyici gıda içeriyor. Bu yardım, binlerce çocuğa ve aileye yaşam umudu, sağlık ve güç kazandıracak.

Çocuklar İçin Hayat Kurtaran Besin Desteği

MannaPack Rice, özellikle çocuklarda yetersiz beslenme sorununu önlemek için özel olarak formüle edilmiş bir gıda ürünüdür. Vitaminler, mineraller ve temel besin maddeleriyle zenginleştirilen bu karışım, çocukların sağlıklı büyümesini destekliyor ve bağışıklık sistemlerini güçlendiriyor.

Tanzanya’da ve birçok Afrika ülkesinde, kronik yetersiz beslenme çocukların gelişimini olumsuz etkileyen en büyük sorunlardan biri. Bu nedenle, MannaPack Rice yardımı 272000 çocuğun sağlıklı beslenmesine vesile oluyor.

Bu Gıda Paketleri kimlere Dağıtılacak 

Çok yakında Tanzanya genelinde, özellikle yoksul bölgelerde yaşayan çocuklara ve ailelere bu gıdaların dağıtımı başlayacak. Embrace Relief ekipleri, yerel kuruluşlarla iş birliği içinde sahada aktif olarak çalışarak, yardımların doğru kişilere güvenli şekilde ulaşmasını sağlayacak.

Embrace Relief, dünya çapında insani yardım çalışmaları yürüten uluslararası bir sivil toplum kuruluşudur. Kuruluş, sağlık, eğitim, kadınların güçlendirilmesi, temiz su projeleri ve açlıkla mücadele gibi pek çok alanda faaliyet göstermektedir.

Embrace Relief’in en önemli projelerinden biri olan Hunger Relief (Açlıkla Mücadele) Programı, milyonlarca insana besleyici gıda ulaştırmayı amaçlıyor. Bu program kapsamında bugüne kadar Afrika, Asya ve Orta Doğu’nun farklı ülkelerinde yüzbinlerce çocuk ve aileye yardım eli uzatıldı.

Tanzanya’ya ulaşan son yardım, Embrace Relief’in açlıkla mücadeledeki kararlılığını bir kez daha gözler önüne seriyor. Embrace Relief, yalnızca gıda yardımıyla değil, aynı zamanda sürdürülebilir projeler aracılığıyla insanların kendi geleceklerini inşa etmelerine de destek oluyor.

Bir tabak yemek, bir çocuğun hayatını değiştirebilir. Embrace Relief (embracerelief.org), dünyanın dört bir yanında “daha sağlıklı, daha güçlü ve daha umutlu bir gelecek” için çalışmaya devam ediyor.

Embrace Relief’ten Tanzanya’ya Umut Taşıyan Gıda Yardımı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Sınıfta ders anlatırken yazmayı da ihmal etmez. Başkurdistan’da geçirdiği 9 yılı “Kayıp Hilalin Peşinde” adlı eserde derledi. 2003-13 yılları arasında Hindistan Yeni Delhi’de çeşitli idari görevlerde bulundu. Bu 10 yılı “Hindistan Kendini Yavaştan Sevdirir” adlı kitapta derledi. Son yedi yıldır yaşadığı Tanzanya’da idari görevleri esnasında yaşadığı hatıraları “Tanzanya Notları” adı altında derleyip, kitaplaştırdı.

Ali Akkız’ın son eğitim hatıraları Tanzanya’dan. Afrika denince insanların aklına hep çöl gelir. Halbuki çöl sadece kıtanın kuzeyinde vardır. Bir de sahra altı Afrika vardır. Tanzanya bu dünya güzeli ülkelerden biridir. Tanzanya, Afrika kıtasında Türk müteşebbislerinin okul açmak için ilk gittikleri ülkelerdendir. 1995 yılının ağustos ayında Alptekin Bey öğretmen olarak gelmiştir. 1995 yılıyla 2015 yılları arasındaki eğitimle; Tanzanya’daki hayat, tarihi, turistik yerler, sosyal yapıyla ilgili hatıralar yirmi kadar öğretmenin kaleminden derlendi. Ali Akkız’ın derlediği hatıralardan toplamda 85 yazı bulunuyor.

Dünya çapında yapılan hizmetler unutulmasın, hatırlarda kalmasın diyen Ali Akkız, ‘Tanzanya Notları -1 HAKUNA MATATA’ kitabının önsözünde şu cümlelere yer verdi; ‘Tuttuğum notları WhatsApp grubu kurup, Tanzanya’da yaşayan Türkleri bu gruba ekleyip ‘Tanzanya Notları’ başlığıyla paylaşmaya başladım. Aslında not alarak arkadaşları bu işe teşvik etmiş olurum diye düşünüyordum ama onlardan tebrik dışında yardım da göremiyordum.

“Eli kalem tutan siz öğretmenler değil de esnaf abiler mi yazacak?” diyordum; “Doğru. Aslında yazmak lazım.” diye geçiştiriyorlardı. “Yazarlar analarından yazar olarak doğmadılar, yazarak yazar olunur.” diyordum; “Haklısın.” diyorlardı.

Hint filmleri için, “Filmin sonunda bazı seyirciler gülüyor, bazısı burnunu çekip, gözyaşını siliyorsa, o film başarılıdır.” derler. Bu notlar birleştirilip kitap formatını alınca bakacağım; kitabı okuyanlar yer yer gülüp, yer yer ağlarlarsa başarılı bir çalışma olduğuna karar vereceğim.

Temaşanın ücreti alkış, yazıların ücreti ise kısa da olsa hisleri dile getiren birkaç cümle veya emojidir. Bunların hiç birisini yapmayanların da canı sağ olsun. Olsun, bu dünyada onlar da lazım.

Bazı yazıların sonuna yazarının ismini yazmadım. Çünkü istemediler. Bazılarının kendilerinden izin alarak isimlerinin baş harflerini yazdım. Çünkü Türkiye’de şu yaşanan süreçte sıkıntı çekmelerini istemedim.

Çiçeği burnunda öğretmen Alptekin Bey’in, evini okul olarak kullanıma açan Şeyh İsmail’in, hasretini hicretle taçlandırıp oralarda ahiret kapısını aralayan Erkan Çağıl Bey’in hikayeleri…’’

Ali Akkız’ın ‘Tanzanya Notları 1- HAKUNA MATATA’ kitabı Crab Publishing’de yayınlandı.

Kitabı satın alacağınız link:

HAKUNA MATATA – Crab Publishing

Tanzanya’nın unutulmaz Hizmet hatıraları bu kitapta: Tanzanya Notları 1- HAKUNA MATATA yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Türkiye ve Fethullah Gülen Hocaefendi hakkında görüşlerini açıklayan Felix Kaiza, ‘’Gülen deyince akla Hizmet gelir. Gülen kimsenin dinine, rengine, ırkına bakmaksızın, ayrım yapmadan yardım eden bir kişiliktir.’’ dedi.

Felix Kaiza, Hocaefendi ve Hizmet hakkında şunları söyledi:

Türkiye’de hiç bulunmadım ama okul yıllarımda Türkiye ile yakından ilgilendim. İsmini Mezopotamya koyduğumuz bir kuruluşumuz vardı.

Gülen’le hiç tanışmadım. Ama onun hakkında okuma yaptım. Gülen deyince Hizmet akla gelir. Gülen kimsenin dinine, rengine, ırkına bakmaksızın, ayrım yapmadan yardım eden bir kişiliktir. Onun eserlerini okuduğunuzda hep aileden bahseder ama kendi ailesine bir ayrıcalık peşinde olmadığını görürsünüz. İnsanlara hizmet ederken kendini hiç düşünmüyor. Öncülük ettiği yurt gibi, hastane gibi kurumlar hep başkaları için, kendisi için değil, ailesi için değil.

Hz. İsa havarilerini her tarafa gönderdi. İncil onların sayılarının 72 olduğunu söyler. Hz. İsa onlara, gidin ve irşad edin, dedi. Peygamber (Hz. Muhammed) de evinde oturmadı. Sahabileri de çıkıp gittiler. Çıkıp gitmek çok önemli. Yoksa başkalarıyla paylaşacağın şeyleri nasıl paylaşacaksın?

Başkalarına yardım edebilmek için kendini anlaman gerekir. Kim olduğunu bilmen, kendi sınırlarını bilmen, kendi zayıf taraflarının bilmen ve neticede diğerlerini kurtarmak için onlara hitap etmen gerekir. Böylelikle kendini korumuş olursun.

Bugün Türkiye’de gördüğümüz şey tam da bu. Zannediyorum, Gülen kendisini tanıdı, Türk insanını etkileyen problemleri anladı ve bunların üzerine bir şeyler yaptı. Bununla ilgili bir şeyler yazdım: Bu dindar ve aynı zamanda tabii ilimlerle ve sosyal modalite ile mücehhez Müslüman, genç toplumun her kesimine ulaştı. Bununla Sadi Nursi’nin işaret ettiği üç kötülük, cehalet, ihtilaf ve fakirlik üzerinde çalışıyordu.  Bu yüzden Hizmet’in gelişmesi için merkeze eğitim kurumları kurmaya kendini adadığını görüyorum.

Burada diyaloğun önemini görüyoruz. Toplumda diyalog sorunu çok önemlidir. Bu noktada değişik inançlardan, akademik insanlardan insanlarla diyaloğa geçip toplumu etkileyen problemlerden konuşmak ve bir çözüme varmak çok büyük bir şeydir ve gördüğümüz kadarıyla Gülen bunu bu müesseselerle yapmaya çalıştı.

Cehalete karşı eğitim; ihtilaf ve fakirliğe karşı çözümler gökten inmez.  Bunun için çalışmamız gerekir. Bunlar için duygudaşlık yeterli olmaz. İnsanlara geçmiş olsun demekle bitmez. Empati çok önemidir. İnsanların zorluklarında onlarla empati yapabilmek, onlara muz vermek değil, muz ağacı vermektir ki muhtaç insan çözüm için size tekrar tekrar gelmesin. Gülen’den öğrendiğim en büyük şeylerden biridir. Yani sadece empati yapmakla kalmayıp sorunun çözümüne çalışmak, insanların sorunlarını çözmeleri için yardım etmek ve bunu herkes için yapmak.

Tanzanyalı duayen gazeteci Felix Kaiza: Gülen sadece empati yapmıyor, sorunun çözümüne çalışıyor yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hz. Osman (ra) servetini değişik zamanlarda Allah yolunda cömertçe dağıtan infak kahramanıdır. Bir gün Şam’dan Hz. Osman’a (ra) yüz deve yükü buğday gelmişti. Kıtlık senesiydi. Sahabeler Hz. Osman’ın (ra) etrafını çevirdiler. Buğdayı satın almak için Medineli müslümanlar yüksek fiyatlar verdiler. Hz. Osman (ra) kabul etmedi ve gelenlere; «sizden daha yüksek fiyat veren var O`na vereceğim.” dedi.

Sahabe efendilerimiz buna üzüldüler, doğruca Halife Hz. Ebû Bekir’in (ra) yanına gittiler. Durumu Hz. Ebû Bekir’e (ra) arz ettiler : “Ya Emire’l Mü’minin Hz Osman’a (ra) bugün yüz deve yükü buğday geldi. Yüksek fiyat vermemize rağmen bize vermedi. Hep sizden daha yüksek fiyat veren var ben ona vereceğim dedi. Muhacir ve Ensar’a bunu yapmak reva mı? Daha fazla para istemesi ona yakışır mı?” dediler.

Hz. Ebû Bekir (ra): “Siz Osman hakkında kötü düşünmeyiniz, aranızda bir münakaşa da çıkmamıştır. Osman, Rasûlüllah (sav)’ın Me’vâ Cennetinde refikidir. Resul-i Ekrem’in damadı olmak şerefini kazanmıştır. Her halde siz onun sözünü yanlış anladınız, beraber gidelim” buyurdu. Beraber kalkıp Hz. Osman’ın (ra) yanına vardılar.
“Ya Osman! Ashâb-ı Kiram senin bir sözüne üzülmüştür. Kimdir sana yüksek fiyat veren?” Hz. Osman (ra) “Evet ya Halife-i Rasûlüllah! Onlardan iyi olan bire yedi yüz veriyor. Bunlar bire yedi veriyorlar. Biz buğdayı bire yediyüz verip alana verdik. Allah’ın şu ayetini okumadınız mı?

Mallarını Allah yolunda harcayanların durumu, bir tanenin durumu gibidir ki, yedi başak bitirmiş ve her başakta yüz tane var. Allah, dilediğine daha da katlar. Allah’ın rahmeti geniştir. O, her şeyi bilir.” (Bakara Suresi-261)
“Allah yolunda mallarını infak eden, sonra verdiklerinin arkasından başa kakmayı, gönül incitmeyi uygun görmeyen kimselerin Rableri yanında mükâfatları vardır. Onlara hiçbir korku yoktur ve onlar, üzülmeyeceklerdir.” (Bakara Suresi-262)
Bundan sonra yüz deve yükü buğdayı Medine-i Münevvere’de bulunan fakirlere dağıttı.

Devrin Sahabeleri

 Yunanistan`daki muhacirleri Tanzanya’dan bir grup arkadaş muavenet niyetiyle ziyaret ediyor. Neredeyse tamamı yerli arkadaşlardan oluşan ekibin ziyaretinden Yunanistan`daki muhacirler o kadar memnun oluyorlar ki, ağlayarak şunları ifade ediyorlar: “Daha dün denilecek yakın bir gelecekte biz Afrika’ya yardım ediyorduk. Şimdi Tanzanyalardan buralara bizleri ziyarete gelmeniz bizleri o kadar memnun etti ki çektiğimiz tüm acıları unuttuk”

Dün Hz. Osman`ın (ra) kıtlık yıllarında Medine`de gösterdiği civanmertliği bugün insanlık ölmedi dedirten bir dayanışma ve yardımlaşma örneği ile devrin Habeşistan’ları ve Necaşileri gösteriyor.

İnsanlık Ölmedi

Avrupa’ya ulaşma umuduyla Afrika’dan yola çıkan göçmenlerin dramı sık sık Akdeniz’deki kurtarma operasyonlarıyla gündeme geliyor.

Ancak İtalya’ya ayak basan göçmenlerin umuda yolcuğu burada son bulmuyor. Birçoğu Fransa’nın eski sömürgelerinden gelen göçmenler en az Akdeniz kadar tehlikeli bir başka engele yöneliyor: Alp Dağları.

Fransa – İtalya sınırındaki Briançon kasabasına sert geçen kış mevsimine rağmen her gün ortalama 10-12 göçmen ulaşıyor.

Çoğu hayatında kar görmemiş, sıcak kıtanın insanları derecelerin -20’leri gösterdiği soğuk kış gecelerinde, yetersiz ekipmanla, 1.800 – 2000 metrelik rakıma sahip geçitleri aşıyor.

Akdeniz’de yaşanan dramları ekranları başında izleyen Fransız köylüler, yanı başlarında benzer dramların yaşanmasına engel olmak için, yılın ilk karıyla birlikte gözlerini İtalya’dan gelen dağ yollarına, patikalara çevirdi.

Briançon ve çevre köylerde yaşayan halk, “SOS Alpes Solidaires” (Alp Dayanışması) adı altında organize olarak Fransa Alpleri’nde kendi imkanlarıyla göçmen kurtarma operasyonu yapıyor¨ (Euronews)

Tarih bu türlü insanlık örneklerini kaydediyor.

Tarih Türkiye’den zulümden kaçan insanlara bağrını açan insanları Hz. Necaşi ile devletleri ise Habeşistan ile beraber anacak…

Rabbim ülkemdeki zulmü bir an evvel zalimle beraber bitirsin inşallah…

İnsanlığı Yaşatanlar | İSMET MACİT yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Konferansın moderatörlüğünü Neema Komba yaptı. Açılış konuşması İngiliz kökenli Tanzanyalı ünlü yazar Richard Mabala tarafından yapıldıPrincely H. Glorius, Dr Neema Laizer ve Hermes Damian Salla’nın konuşmacı olarak katıldığı panelin sunucusuluğunu Dr Asha Mtwangi yaptı.

Konferansın sponsorları arasında Feza Okulları da vardı. Konferans sonunda Feza Okulları öğrencilerinden Russel Mutahaba, Davids Andrew Bwana, Doreen Ngemera, Elvyn Epaphras Kilasa, Larry Matayo isimli 5 genç yazara sertifika verildi.

Öğrenciler kitapları ile ilgili kısa bir konuşma yapmaları için kürsüye davet edildiler. Genç yazarlardan en küçüğü olan 8 yaşındaki Davids Andrew Bwana kürsünün arkasında kaybolunca salonda çok büyük sempati topladı. Konuşması dakikalarca alkışlandı. Ünlü yazar Richard Mabala, Feza Okulları öğrencilerinin katılımından dolayı tebrik etti. Bir okulda bu kadar çok yazar yetişmesinden duyduğu memnuniyeti dile getirdi. Program arasında Feza Okulu öğrencileriyle fotoğraf çekildi. Öğrencilerin ünlü bir yazarla konuşmanın heyecanları yüzlerinden okunabiliyordu.

Tanzanya Feza Okulları öğrencisi 5 genç yazara ödül yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Erkan Çağıl, siyah incinin bağrındaki beyaz elmas. Tanzanya’ya kazanmaya değil, kazandırmaya gitmiş; almaya değil vermeye gitmiş bir gönül eri. Düzen kurmaya gitti; düzenini bozup gitti dediler. Deli dediler ona; oysa hicret erlerinin velisi olmaya gitmişti. Türk kolejinin bahçesindeki iki ağacın arasına bir dağ gibi gömülmüş olan Erzurum asıllı esnaf Erkan Çağıl’ı anlatmak o kadar zor ki. Adem Tatlı olmadan, Yasin Çalkım olmadan onu anlamak o kadar zor ki. Yolcuların her birinin bir hikâyesi var; ama kervan hepsinin ortak hikâyesidir. Erkan Çağıl doksanlı yılların sonunda katıldığı bu kervanın Tanzanya’ya emanet ettiği aziz bir hatırası bugün. Bu hatıranın büyük kesimi Anadolu’da yazılmıştır.

Aile arasında Hakan ismiyle bilinen Erkan Çağıl Erzurum’da dünyaya gelir. İkisi kız beşi erkek yedi kardeşin beşincisidir. Ablaları ve ağabeyleri vardır; ama kardeşi Metin Çağıl’ın ifadesiyle ağırbaşlılığı ve bilgeliğiyle ailenin büyüğü gibidir. 20 yaşına kadar Erzurum’da ikamet eden Erkan Ağabey, askerlikten sonra İstanbul’a gelir. Metropolün varoşlarından Sultanbeyli’ye yerleşir. Burada oto tamir işine girer ve ilerleyen yıllarda kendine bir dükkân açar. Hemşerisi ve sonraları kader ortağı Murat Karakaya ile bu senelerde tanışır. Dükkânları yan yanadır. Karakaya Türkiye’de ve yurtdışında coşkuyla devam eden eğitim faaliyetleri bünyesinde koşuşturan bir arkadaş grubuna dahildi. Erkan Çağıl’ın bu konulardaki hassasiyetini fark edince onu da davet eder bu kutlu halkaya. Erkan Ağabey sanki bu teklifi beklemektedir. “Her ne kadar hizmetle tanışması tarih anlamında bizlerden sonra da olsa, kısa sürede geldi ve hepimizi geçti. Meseleleri öyle sahiplendi ki artık önden koşan o, takipte zorlanan biz olduk” diyor Karakaya.

Erkan Çağıl ile Murat Karakaya arasındaki iş ortaklığı ve arkadaşlık artık gönül birliğine dönüşmüştür. Mütemadiyen eğitim hizmetleri konuşulmakta, tartışılmakta ve yeni açılımlar tasavvur edilmektedir. Koşuşturmaca devam ederken 2001’de bir Tanzanya gezisine katılır Karakaya ve Çağıl. Oradaki faaliyetlerden Karakaya etkilenmiştir; ancak Erkan Ağabey’i saran duygu etkilenme ifadesiyle adlandırılamayacak kadar büyüktür. Adeta vurulur Tanzanya’ya ve ‘siyah inci’ diye tanımladığı ülke insanına. Kendini o kadar Tanzanya ile bütünleştirir ki her gittiği yerde memleketini soranlara ‘Tanzanya’ diye cevap vermeye başlar.

Ashab-ı Kiram Misali Uzaklarda

Eşi Arzu Çağıl, Tanzanya ziyareti sonrası Erkan Ağabey’in hâlet-i rûhiyesini şöyle anlatıyor: “Geldi, ağladı, ağladı. Gözünün yaşı hiç durmadı. Oralara gitmeyi kafasına koymuştu. ‘Ben gideceğim, sen de gelirsen başımın üzerinde yerin var’ diyordu. Benden, ‘Gelirim; göreceğimiz varsa birlikte görürüz’ cevabını alınca da çok sevinmişti.”

Eşini ikna ettikten sonra sekiz yaşındaki oğlu Haluk’a da kararını açar Erkan Ağabey; evladının sevincini görünce aşkı-şevki daha bir artar. Ağabeyi Metin ve kardeşi Hacı Çağıl’ın “Peygamber Efendimiz’in izinden giden Ashab-ı Kiram misali yollara düşülse fena mı olur? Niye engel çıkartıyorsunuz, sıkıntı çekmeyen Müslüman olur mu? Hem cennet ucuz mu?” sözleri Erkan Ağabey’in kararını eleştirenlere en güzel cevaptır. Yine de anlamayıp ‘Bunlar deli’ demektedir, çokları.

Hepiniz Tanzanya’ya Gitmek İsteyeceksiniz

Delilik ithamı Erkan Çağıl’ın hayatına yeni girmiş değildi. Arzu Çağıl o günlerde yaşananlar hakkında şunları söylüyor: “Allah’a şükür hiç çalışılmasa eldeki varlıkla bir ömür geçirilebilirdi. Siz tüm bu düzeni yıkıp yollara düşüyorsunuz. İnsanlar anlayamıyor, ‘deli’ diyordu bize.” Erkan Çağıl’ın bu eleştirilere cevabı ibret vericidir: “Erzurum’dan kalkıp İstanbul’a gelince tüm tanıdıklarım ‘memleketini bıraktı deli bu’ dedi. Sonra Sultanbeyli’ye gelince ‘koca şehirde bula bula burayı mı buldu bu deli’ dediler. Sonrasında bu lafları edenlerin tamamı önce İstanbul’a, ardından Sultanbeyli’ye gelip yerleşti. Şimdi ben gidiyorum, adım deliye çıktı. Ancak gün gelecek başta Tanzanya hepsi dünyanın dört bir yanına gitmek üzere yola düşecek.”

Nihayetinde kararını, yârânı Murat Karakaya’ya açar ve “Ezeoğlu, var mısın Tanzanya’ya hicret edelim?” der. Ezeoğlu tabirinin Erzurum ağzında teyze oğlu anlamına geldiğini belirten Karakaya’nın gözleri o anı hatırlayınca doluyor: “Bizim oralarda teyze, anne yarısı; evladı da kardeş gibidir. O itibarla herkes ezeoğlu olamaz. Teklifini duyunca hiç düşünmeden tamam dedim. Zaten öncesinde hicret niyetiyle Yemen’e gitmiş; ancak şartlar elvermeyince geri gelmiştim. O gidişin tadı hâlâ benliğimdeydi.”

Acelesi vardır Erkan Çağıl’ın. Bir an önce gidip yerleşmek ister. Sanki orada kendini bekleyen kaderin gecikmesinden endişe etmektedir. Gitmeli, hemen düzen kurmalı, gerisini beraberindekilere bırakmalıdır.

Yo Oraya Ulaşmadan Vefat Edersem?

Murat Karakaya ve Erkan Çağıl düzen kurmak amacıyla ailelerini yanlarına almadan 2005 Kasım’ında yola çıkarlar. Gider gitmez şirket kuruluşu ve ikametgâh hazırlıklarına başlarlar. Erkan Ağabey’in hızlı temposuna karşın yöre halkı çok ağırkanlıdır. Bu sebeple şirketin kuruluşu ve düzenin oturması uzun zaman alır. İki zorlu ayın ardından işler bitince ailelerini getirmek için Türkiye’ye dönerler.

Türkiye’de işlemler hızla yürütülmektedir. 22 Şubat 2006’da Erkan Çağıl’ın eşi ve çocuklarının vizesi tamamdır. Ancak Çağıl Ağabey’in şeker hastası annesi aynı gün komaya girer. Bu ani gelişme tüm hazırlıkları altüst etmiştir. İki günlük sekerât devresinin akabinde annesi vefat eder. Cenaze sebebiyle Tanzanya’ya gidiş ertelenir. Annesini rahmet-i Rahman’a teslim eder etmez ‘Ben gidiyorum.’ der Erkan Çağıl. Ortağı Murat Karakaya’nın “Ezeoğlu acele etme gideriz, daha tam anlamıyla düzen yok oralarda,” sözlerine Erkan Çağıl’ın cevabı, çevresindekileri asr-ı saadet atmosferine taşır: “Ya uçağa binemeden, Tanzanya’ya ulaşamadan vefat edersem?” Ya Mekke’nin fethini takip eden günlerde Medine’ye dönemeden vefat eden Sa’d bin Havle gibi menzil-i maksuduma ulaşamadan ölür gidersem?.. Ya Avrupa’nın kapılarını zorlamaya hazırlanan Yavuz Sultan Selim gibi hayallerimin kapılarını açamadan ruhum kabzolunursa? Bu söz, önden giden atlıların sözüdür. Hep bir geç kalmışlık hissiyatı içinde seğirten, ‘Bizde icmal-i fikirden sonra aksiyon esastır’ diyen, ışığa gem vurup da binen ‘bizimkilerin’ sözüdür…

‘Sana Görev Verildi’

Çağıl ailesini Tanzanya’nın başkenti Darüsselam’da Türk Koleji yetkililerinden Ali Demirbaş karşılar: “Onların gelişini hiç unutmuyorum. Erkan Ağabey’in, Arzu Abla’nın, oğulları Haluk’un hatta kızları Tuğba Nur’un ellerinde, omuzlarında çantalar, valizler. Zaten yaptıklarına anlam veremiyorduk. Hadi öğretmenler, belletmenler geliyordu. Ama tüm düzenini bozup bir esnafın gelmesini bir türlü anlayamıyorduk.”

Öğretmen arkadaşları aileye bir öğrenci yurdunda yer ayırmışlardır. Dört ay burada kaldıktan sonra evlerine geçerler. Arzu Çağıl ilk günlerin zorluklarına sabretmektedir. Neticede kendini teselli eden eşi yanındadır. Ancak sıkıntılı geçen günlerden birinin akşamında gönlünden ‘Ne işimiz var burada.’ düşüncesi geçer. Anlık bir şeydir ve üzerinde durmayıp istirahata çekilir. Yüreğini gölgelemeye kalkan düşüncenin cevabını gördüğü rüya ile alacaktır: “Bir ulu hocaefendi vardı ve yanında bu eğitim hizmetlerine emeği geçen ağabeyler. Hocaefendi bana ‘Sana görev verildi. Beni takip et’ dedi. Sonra çok büyük kapıların önüne geldik. Hocaefendi kapıyı açtı, önce kendisi geçti, sonra beni çağırdı. Ardımızdan da bu hizmetlere gönül vermiş ağabeyler geliyordu. Böyle birkaç kapı geçtik, her seferinde Hocaefendi, ‘Gel!’ diyordu.”

Uyanınca rüyasını eşine anlatır Arzu Hanım. “Çok güzel bir rüya görmüşsün. Ben görmeyeceğim; ama güzel şeyler olacak. Allah bize bir lütufta bulundu. Değerlendirmemiz lazım” cevabını verir eşi…

Tanzanya Savaşa Girse Ben de Katılırım

Kısa sürede çevre edinir Çağıl ailesi. Neredeyse her hafta sonu arkadaşlarıyla ve yeni komşularıyla pikniğe gitmekte, pikniklerde yeni dostlar edinmektedirler. Ancak Erkan Ağabey’in yüreğinde hep bir burukluk vardır. Nüfusunun çoğunluğu Müslüman Tanzanya’da büyük bir cami ve üniversite bulunmayışı düşündürmektedir onu: “Şöyle büyük bir cami yapsak, görenler hayran kalsa, gelse baksa. Şükür Allah’a anaokulumuz, orta ve lise tahsili veren eğitim kurumlarımız var; bir de ismi ‘Kara Elmas’ olacak üniversite lazım ki…”

Kendini Tanzanya’ya adama sadece Erkan Bey ve eşinde görülmez. Aralarında Çinli ve Taylandlıların bulunduğu okulda yerli arkadaşlarıyla oğulları Haluk iyi bir dostluk kurmuştur. O da babası gibi kendini Tanzanyalı hissetmektedir. Bir gün öğretmeni “Tanzanya, bir ülke ile savaşsa siz de katılır mısınız?” sorusunu yöneltir sınıfa. Çinli ve Taylandlı öğrenciler hiç ilgilenmezken Haluk, “Savaşırım, çünkü ben de Tanzanyalıyım artık,” deyince başta öğretmeni tüm arkadaşlarının gönlünü fetheder.

‘Ecel Teri Bu, Ecel!’

O gün ortağı Murat Karakaya ve ailesiyle pikniğe gidecektir Erkan Çağıl. Mesire alanına yakın bir yerde üniversite arazisi de bakacaklardır. Evden çıkmadan üzerinde bir gariplik vardır ve devamlı terlemektedir. Eşi Arzu Hanım anlam veremez buna; ama Erkan Ağabey hissetmiştir sanki akıbetini: “Ecel teri bu Arzu, ecel.”

Üstündeki durgunluğu ortağı da fark etmiştir: “Piknik yerine geldik. Daha önce her işe elini atan Ezemoğlu bu sefer bir köşeye çekildi. Ben bugün seyredeceğim diyordu.” Yemekler yenilince üniversite arazisine bakmak için yola çıkarlar. Murat Bey rahatsızlandığı için gidemez. Kısa süre sonra elim kaza haberi gelir. Karakaya o anı şöyle anlatıyor: “Baş ağrısı tutmuştu beni. Artınca ayrılmaya karar verdim. Otoparka yönelmiştim ki Erkan Ağabey’in oğlu Haluk geldi ve ‘Murat Amca; telefon geldi, ağabeyler gitti’ dedi.”

Takla atmıştır Erkan Çağıl ve beraberindekileri taşıyan araç. Erkan Ağabey’in dışardan gözüken yarası yoktur. Ancak hastaneye ulaşılınca gerçek öğrenilecektir. Karaciğeri zedelenmiştir. Dört saat süren bir ameliyat neticesinde karaciğerinin üçte biri alınır. Ameliyattan çıktığında morali yerindedir. Hatta Türkiye’deki yakınlarına haber verdiği için şaka yollu kızar ortağına. Sekiz günlük hastane devresi böyle başlar. Her şeyde bir hikmet arayan yüreği, kazaya da aynı zaviyeden bakar. Sonrasında kendince çözer hikmetini, şer gözüken olayın.

Hıristiyan Öğrencinin Gözyaşları

Polonya kökenli İtalyan vatandaşı yaşlı bir kadın da tedavi görmektedir hastanede. Ancak geleni gideni yoktur. Onun mahzunluğunu fark edince Erkan Çağıl ve çevresindekiler ilgilenirler. Hatta bir gece “Bizde büyüğe hürmet vardır. Burada bizim büyüklerimiz yok. Siz bizim anneannemiz, babaannemiz olur musunuz?” denilince kadının gözlerinden yaşlar süzülür. Umudu vardır Erkan Çağıl’ın, “Ezeoğlu bizim buraya gelmemizin hikmeti bu kadın. Allah bu kadına iman nasip edecek, o Müslüman olacak. Ona ilgi gösterelim” diye sıkı sıkı tembih eder Murat Karakaya’ya.

Tanzanya, Erzurumlu yiğidi misafir edeli daha beş ay olmuştur; ancak hastaneye gelen ziyaretçilerin renkliliği şaşırtmaktadır Erkan Çağıl Ağabey’in yakınlarını. Türk okulunda okuyan Hıristiyan bir kız öğrencinin gözyaşlarını ise hâlâ unutamıyor Karakaya: “Öyle bir ağlıyordu ki, sanki babası kaza geçirmiş. Öğretmenine demiş ki, ‘Ben Müslüman arkadaşlarım gibi dua edemiyorum; kendi itikadımca Erkan Ağabey’in iyileşmesi için dua etsem olur mu?'”

‘Ben Sana Yukarıdan da Yardım Ederim’

Hastanede kaldığı sürede en çok Risale-i Nur’un 23’üncü Söz bahsindeki “Hakiki imanı elde eden adam kâinata meydan okuyabilir” cümlesini tekrarlamaktadır. Son günlerde ise sıkılmış, vaktinin dolduğunu düşünüp evine gitmek istemiştir. Ortağı Karakaya devamlı “Böyle tez havlu atma yok, daha burada yapılacak çok iş var. Böyle konuşup da bizi korkutma, kendini bırakma” deyince “Ben sana yukarıdan da yardım ederim Ezeoğlu” cevabını verir. Bir ara ağırlaşır, gözü yaşlı açar ellerini semaya ve “Ya Rabbî! Efendimi, Üstadımı görmek istiyorum” diye niyaz eder.

Oğlu Haluk Çağıl, babasının hastaneye gelişinin sekizinci gününde bir rüya görür. Baba oğul bir arabaya binip Türk kolejinin bahçesine gelmişlerdir. Bahçedeki iki ağacın yanında kazma, kürek vardır. Ağaçların arasında açılan çukurdan nur yayılmaktadır. Erkan Çağıl oğluna döner ve “Sakın ağlama, ağlayanları da ikaz et. Her şeyi sana emanet ettim” diyerek açılan çukura girer. Aynı dakikalarda ağırlaşır Erkan Ağabey ve ruhunu Rahman’a teslim eder.

Türk Kolejinin Bahçesindeki Mezar

Türkiye’ye haber verilir ve Erkan Bey’in ağabeyi Metin Çağıl onbir arkadaşıyla yola çıkar. Hüzünlü ağabey havaalanında kendilerini karşılayan 10 yaşındaki yeğeninin metanetini görüp bir gece önceki rüyasını dinleyince kendini toparlar.

İlk iş, cenazenin nereye defnedileceğine karar vermektir. Akrabalar Türkiye’ye gönderilmesi hususunda ısrarcıdır. Murat Karakaya ve Metin Çağıl ise merhumun Tanzanya’ya defnedilme arzusunu hatırlatmaktadır. Nihaî karar Erkan Ağabey’in eşi Arzu Hanım’dan gelir: “Rahmetlinin vasiyeti var, buraya defnedilecek.”

Karar verilmiştir ama mezar nereye kazılacaktır. Bu sefer Türk kolejinin yöneticileri “Burada Hıristiyan okullarının bahçesinde mezarlar var. Biz de ağabeyimizi okulun bahçesindeki iki ağacın arasına defnedelim.” teklifini getirirler. Tarif edilen yer, Haluk Çağıl’ın rüyasında gördüğü, Erkan Çağıl’ın vefat etmeden önce ortağı Karakaya’ya “Ezeoğlu şu iki ağacın arası çok güzel esiyor. Ölsek bize burayı verirler mi?’ dediği yerdir.

Beşinci Risaleyi Oku!

Cenaze töreni rahmet yağmurlarının ardından açan güneş altında yapılır. Tanzanya’nın emekli Cumhurbaşkanı Ali Hassan Mwinyi cenaze namazını kıldırır. Ayrıca Tanzanya’nın manevî dinamiklerinden Şeyh Nurdin Şazelî ve İsmail Muhammed Salim de katılır merasime.

Herkes üzgündür, ancak en ağır darbeyi Arzu Çağıl almıştır. Eşini, dayanağını toprağa vermiş, hicret ellerinde yapayalnız kalmıştır. Rûhundaki eziklik bir gece gördüğü rüya ile giderilir: “Yeşiller içinde iki katlı bir evdeyiz. Erkan vefat etmiş, evin bir odasında cesedi yıkanmaktaymış. Aksakallı yaşlı biri geldi ve ‘Kızım sen git, ben başındayım,’ dedi. Kalma ısrarım devam ederken sadece yüzü açık vaziyette kefenlenmiş Erkan’ı getirdiler. Birden gözlerini açtı ve ‘Arzu Beşinci Risaleyi’ oku dedi. ‘Sen ölmedin mi, yaşıyor musun?’ diye sordum. O devamlı beşinci risaleyi oku diyordu. Seni bırakmayacağım, beraber kalalım diyorum, bembeyaz yüzüyle sonra gelirsin diye cevap veriyordu.” Defnedilirken yüzüne sirayet eden tebessüm rüyada da kendini göstermiştir. Erkan Ağabey’in rüyada ısrarla okunmasını istediği Beşinci Risale olan ‘Beşinci Mesele’ Şükür Risalesi’dir ki rahmetin rengini göstermekte.

Şimdilerde Tanzanya’nın başkenti Darüsselam’daki okulun bahçesine girenleri mezarıyla selamlıyor Erkan Çağıl.

’Siyah İncileri’ni bırakmayan Tanzanyalı ‘Deli’ Erkan yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Şeyh İsmail kendisi için yaptırdığı villasını eğitim için ülkesine gelen Türk eğitimcilere kiralayarak ülke insanının eğitimine destek verdi. Türk müteşebbislerinin açtığı, Feza Okullarını kuruluşunda destekledi ve son yıllarda, Erdoğan rejiminin baskılarına karşı korumak için büyük gayret gösterdi. Şazeli tarikatı mensubu olarak Hizmet hareketini de yakından takip etti ve hizmetlere aktif katılıp çevresine de anlattı. Tanzanya ikinci Cumhurbaşkanı Ally Hassan Mwinyi’nin de yakın dostu olan Şeyh İsmail, Hocaefendi’yi de Amerika’da ziyaret etti ve ona hislerini ifade eden bir de şiir yazdı.

İsmail Muhammed, Feza Okulları’nın yanında hem dini hem de modern bilimler eğitimi veren Shamsiye Okulu’nun açılmasında da ön ayak oldu ve yönetim kurulu üyesi olarak görev yaptı. Tanzanya’daki Hizmet gönüllülerinin ifadesi ile Şeyh Muhammed, Feza Okullarının, ülkenin ilk cumhurbaşkanı Julius Nyeyere’nin üç maddede özetlediği, eğitim, fakirlikle mücadele ve sağlık alanlarında ülkeye katkıda bulunduğuna inandı ve bu okulları her zaman destekledi. Erdoğan’ın bizzat gelip kapatmaya veya Maarif’e devrine çalıştığı hengamede diplomasisini kullanarak engellemeye çalıştı ve sonunda muvaffak oldu. Türkiye’yi ve Türk insanını çok seven Şeyh İsmail, kızını da bir Türk öğretmenle evlendirdi.

Cenaze töreninde bir taziye konuşma yapması için davet edilen Işık Vakfı başkanı İsmail Yılmaz şunları söyledi: “Ben Tanzanya’daki Feza Okulları ve Şemsiye Okulları başkanı İsmail Yılmaz, diğer yönetim kurulu üyeleriyle birlikte buradayım. Tüm personelimiz ve öğrencilerimiz adına, Merhum Şeyh İsmail’in ailesine en derin taziyelerimizi iletmek isteriz. Biliyorum onlar bir baba kaybettiler ve biz hepimiz bir İslam âlimi kaybettik. Ama bizim için Şeyh İsmail her şeydi. Bugün zevkle hizmet ettiğimiz eğitim kurumlarının kurucusudur. Bilgiye olan tutkusu ve bilgiyi başkalarına aktarma tutkusu olağanüstüdür. Bugün çok başarılı olan okullar bu büyük şahsiyete çok şey borçludur.  Seninle yas tutuyoruz, Tanzanya ile yas tutuyoruz. Yaptığı iyilikler, geride bırakılan bir miras olarak ışık saçtığı gibi, ahiret yolculuğunda da bir ışık olsun. İnnâ lillâhi ve innâ ileyhi râciûn… Ruhu şad olsun.”

Şeyh Muhammed, yıllar önce Barış Manço’yu Tanzanya’da ağırlamış ve Tanzanya’nin ikinci Cumhurbaşkanı Ally Hassan Mwinyi ile Türkiye ziyaretinde bulunmuştu. Her türlü hayır işlerinde hep önde bulunan, binlerce medrese talebesi yetiştirerek sosyal sorumluluk projelerine katkılarda bulunan Şeyh, kendisi gibi musikişinas onlarca talebe yetiştirdi.

29 Temmuz’da kalabalık bir cemaatin iştirak ettiği cenaze merasimi akabinde naaşı Darüsselam’ın Msasani bölgesindeki Anwar Camiinin haziresindeki aile mezarlığına sevenlerinin gözyaşları, dua ve zikirleri eşliğinde defnedildi.

Haber: Türkmen Terzi

Tanzanya Feza Okulları ‘manevi destekçisi’ Şeyh İsmail Muhammed Hakk’a yürüdü yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Tanzanya Time to Help yardım kuruluşu yetkilisi yaptığı açıklamada, bu yıl ki kurban organizesini şu sözlerle özetledi, “Bir velimizin ifadesiyle ‘harika bir kurban organizasyonu daha geride kaldı. Farklı ülkelerden gelenler Afrikalılarla beraber uyum içinde, arızasız çalıştılar. Sanki daha önce aynı mezbahanede uzun süre birlikte çalışmışlar’. Belediye başkanlığı yapmış bir velimiz kesime yardımcı oldu. Yaklaşık 100 misafirimiz onca uzak beldelerden kurbanı bizimle idrak etmeye geldi.”

Feza Okulları’nın 1999’dan beri 22 yıldır kurban organizasyonu düzenlediğini söyleyen yetkili, Ramazan Bayramı’ndan hemen sonra hazırlıklara başladığını, hummalı bir şekilde hisselerin toplandığını ve her yıl daha fazla Afrikalı veli ve dostların da kurban bağışladığını, geçen sene kesilen 967 büyük baş kurban sayısının, bu yıl 1100’ü geçtiğini ifade etti.

Bu yıl son 4 yılın en kalabalık bayram namazını kıldık diyen Time to Help yetkilisi “kurban ganizasyondan haberi olan gazeteciler, bakanlar, veliler, ileri gelen işadamları ya mesajla veya telefon açarak tebrik ettiler. Sahada çalışan arkadaşlar adına tebrikleri kabul etmiş olduk.” dedi. Tanzanya’da 14 ana merkez ve irili ufaklı 16 farklı köy ve kasabalarda yapılan kesimlerin ardından kurban etleri, 6 büyük ve 300 kadar küçük noktalarda dağıtıldı.Yaklaşık 45 bin aile kurban etlerinden istifade etmiş oldu.

Tanzanya’da kurban dağıtımına katılan bir hayırsever duygularını şöyle aktardı, “Afrika’ya geldim. Afrika’ya doyamadım. Buradaki yetimhanedeki çocuklarına gözlerine bakıp duygulanmamak elde değil. Et dağıtırken insanların yüzlerindeki memnuniyetin canlı şahidi olmak… Bunu her sene görmem, yaşamam lazım, gelecek yıl arkadaşlarımı da getireceğim”

Bir diğer Hizmet gönüllüsü ise, “Ben Hamburg adına konuşuyorum. Buraya ilk defa geldim. Kesimde, paketlemede, dağıtımda bulunuyorsunuz. Çok duygulanıyor insan. İnsanların durumlarını görüyorsunuz. İşin çok ciddi olduğunun farkına varıyor insan. Üzülüyor haliyle. Almanya’ya gidince herkese buraya gelmesini, görmesini tavsiye edeceğim. Burası çok güzel. Buraya geldiğime çok sevindim,” dedi.

Amerika’dan gelen hayırsever ise şunları söyledi, “Benim Amerika’da iken hayalim Dubai’ye gitmekti. Nitekim gittim, gördüm. Yine gitmek istiyorum. Ama buraya gelince yeni bir favori kazandım. Çünkü insanların yaşayış tarzı bana şükretmeyi, elindekiyle yetinmeyi öğretti. Şu an dünyada elindekine şükretmesini bilmeyen, her zaman daha fazlasını isteyen çok insan var. Allah izin verirse bundan sonra yer yaz buraya gelmek isterim,”

Kazakistan’dan gelen hayırsever ise, “Geçen sene buraya Ağustos ayında gelmiştim. Buradaki Türk öğretmen abilerin çokluğu beni Kazakistan’daki eski yıllarıma götürdü. Memleketimden gerçi uzaktaydım ama ‘aynı dili konuşanlar değil, aynı duyguyu paylaşanlar anlaşabilir,’ diye bir söz var. Bunun ne kadar doğru olduğuna şahit oldum…Hizmeti’in devam etmesi de, bitmesi de bizim elimizde,” sözleri ile duygularını ifade etti.

Time to Care’den, Güney Afrika’da yağmalamalardan etkilenenlere yardım

Güney Afrika merkezli Time to Care yardım derneği de her yıl olduğu gibi bu yıl da kurban yardımlarına devam etti. Afrika’nın en büyük et firması Karan Beef’in merkezinde Time To Care, Nizamiye Foundation ve Türk okulları ortaklığında kesilen kurbanlar soğuk hava depolarında bekletildikten sonra ihtiyaç sahiplerine ulaşmaya devam ediyor. 3-kilogram paketler halinde hazırlanan kurban etleri Perşembe günü Johannesburg’un Daveyton’ın kasabasının Mokgobo mahallesindeki fakir halka dağıtıldı, bugün ise Thembisa bölgesinde iki farklı mahlalede dağıtımlar devam etti.

Time to Help yetkilisi, “İki gündür dağıtımlar devam etti. Gelecek hafta ise Finans Bakanı ile birlikte Gauteng eyaletinin farklı yerlerinde kurban etlerini ihtiyaç sahiplerine ulaştıracağız. Güney Afrikalı yardımseverlerin dışında İngiltere Time to Help kurumu, ve Avustralya’da aktivetelerine devam eden Australian Relief Organisation’ın da katkıları ile bu yıl yardımlar daha fazla sayıda ihtiyaç sahiblerine ulaşıyor” dedi.

Yetkili sözlerine şöyle devam etti, “İhtiyac sahipleri kurban etlerinden duydukları mutlululuğu gönüllülerimize dua ederek gösterdiler. Time to Care olarak şu an KZN eyaletinde geen hafta meydana gelen karışıklıklar ve yağmalamalardan etkilenen halk için EMERGENCY FOOD RELEIF KZN isminde kampanyamızı yürütmekteyiz.”

Time to Care olarak Güney Afrika’da fakir halka bağışta bulunan tüm dostlarımıza bize güvendikleri ve destek verdikleri içim teşekkürlerimizi iletiyoruz diyen yetkili, Afrikalı halka yardımda bulunmak için derneğimize bağışta bulunmak ve gönüllü olmak isteyenler bizlere www.timetocare.org web adresimizden veya @timetocaresa Instagram adresimizden ulaşabilirler dedi.

Haber: Türkmen Terzi

Tanzanya’da kurban etleri 45 bin aileye ulaştı, Güney Afrika’da yağmalamalardan etkilenenlere kampanya yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Feza okulları bu başarıyla her yıl olduğu gibi öğrencilerinin tamamını üniversiteye yerleştirme başarısı gösterdi. Bu yıl ilk 10’daki tek özel okul Feza Boys oldu. Son yıllarda devlet okullarında başarı artışı gözlemleniyor. Feza Okulları kalitesinden ödün vermeden her yıl ilk 10’a görmeyi başarıyor. Feza Boys’dan 2 öğrenci ülke genelinde ilk 10’a girdi.

Geçen yıl Feza Okulları, Tanzanya hükümetinin yeni kararı çerçevesinde resmi kurumların Dodoma’ya taşınmasına destek olarak başkent Dodoma’ya yeni bir şube açmıştı. Okul ilk yılında yüzde 100 doluluğa ulaşınca ikinci yılında Feza yeni bir şube açmak başarısı gösterdi.

Feza Okulları 1999’dan beri Tanzanya’da eğitim hizmetleri veriyor. 2007’den beri hemen her yıl ülke genelinde ilk 10’da yer alıyor. Tanzanya’da Feza bünyesinde 10 okul hizmet veriyor. Feza’nın başarısı ülke medyasında geniş yer aldı. Şu ana kadar 15 farklı platformda Feza’nin başarısı konuşuldu. Ülkede televizyonlar ve gazeteler Feza’nın başarısını yayınlamaya devam ediyor. Özel okullar içerisinde bu yıl sadece Feza ilk 10’a girdi. Tanzanya medyası da Feza Okulları’nın başarısını geniş bir şekilde duyurdu.

Muhabir: Türkmen Terzi

Tanzanya’da Feza Okulları’ndan büyük başarı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Ümit Nağmeleri, Arabesk müziğinin efsane ismi Müslüm Gürses’in İtirazım Var’ parçasını tekrar yorumladı. Parçayı Tanzanya’da zor şartlarda yetişen başarılı öğrenci Said (17) söyledi. Şoför bir babanın 3 çocuğundan biri olarak yetişen Said, okuldaki başarısıyla tanınıyor.

‘İtirazım Var’ parçası için hazırlanan videoda günümüzde zulme maruz kalan insanların fotoğraflarına yer verildi. Tanzanyalı Said, dünyada yaşanan zulümlere karşı gelerek “İtirazım var bu zalim düzene, İtirazım var mazlumu ezene, zalimin hilesine, dostun ihanetine, haksızlığın cümlesine itirazım var.” diyor.

Özel hazırlanan klipte dünyanın farklı yerlerinde sefalet yaşayan çocuklar, Türkiye’deki zulümden kaçmak için Meriç nehrinden Yunanistan’a geçen aileler ve yine Türkiye’de suçsuz yere tutuklanan insanların fotoğrafları dikkat çekti.

Tanzanya’dan itiraz var | Ümit Nağmeleri yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.