Demek, “… rüzgârları her taraftan estirmesinde gökle yer arasında enire âmâde kıldığı bulut da…..(B/164)” ifadesiyle rüzgârın tasrifiyle hadsiz ilâhî hizmetlerde kullanma, bulutların itaat ettirilmesiyle hadsiz Rahmani işlerde istihdam; ve havayı o surette îcad eden, ancak varlığı zarurî olan, herşeye muktedir bulunan ve herşeyi bilen celâl ve ikram sahibi bir Rab’dır, der hükmeder.

Sonra yağmura bakar, görür ki: Yağmurun taneleri sayısınca menfaatler ve damlaları adedince rahmânî tecellîler ve sızıntıları miktarınca hikmetler içinde bulunuyor Hem o şirin, lâtif ve mübarek damlalar, o kadar muntazam ve güzel yaratılıyor ki, bilhassa yaz mevsiminde gelen dolu o kadar ölçü ve intizam ile gönderiliyor ve iniyor kİ, fırtınalar ile çalkalanan ve büyük şeyleri çarpıştıran şiddetli rüzgârlar onların denge ve intizamlarını bozmuyor; damlaları birbirine çarpıp, birleştirip, zararlı kütleler yapmıyor. Ve bunlar gibi çok hikmetli işlerde ve bilhassa canlı vücutlarda çalıştırılan basit, câmid ve şuursuz hidrojen ve oksijen gibi iki basit maddeden oluşan bu su, yüzbinlerle hikmetli, şuurlu ve muhtelif hizmetlerde ve san’atlarda kullanılıyor.

Demek bu tecessüm etmiş aynı rahmet olan yağmur, ancak bir Rahman ve Rahimin rahmetinin gizli hazînesinde yapılıyor.