Sana ölüm gelip çatıncaya kadar Rabbine ibadet et. (Hicr:15/99)

                      أَحَبُّ الْأَعْمَالِ إِلَى اللهِ تَعَالَى أَدْوَمُهَا وَإِنْ قَلَّ

“Amellerin Allah’a en sevimlisi, az da olsa devamlı olanıdır.” (Buhârî, rikâk 18)                                      

Ramazan’ın gelip geçtiği gibi, ömür de geçip gitmektedir. Bir ibadet mevsimi olan Ramazan ayını; oruç, mukabele, evrad-ü- ezkâr, teravih, itikaf, iftar, sahur, infak ve misafirlerimize ikramlarla değerlendirmeye çalıştık. Kâmil bir mü’min; sadece belli vakitlerde ibadet etmekle yetinmez, bütün ömrünü kulluk şuuruyla değerlendirir, her an ibadet ediyormuş gibi yaşar ve yaşamaya devam eder. Ramazan’da ibadet ve şahsi hayatımıza kazandığımız kıvamı, Ramazan’dan sonra da sürdürmeye gayret etmeliyiz.

Cenâb-ı Hakk’ın ihsanının gelmesi için gereken kurallardan biri de ibadetlere devam edilmesidir. Allah’ın bize olan muamelesi, bizim Allah’a olan kulluğumuzdaki, kıvam ve devam ölçüsünde olacaktır.

İnsanın, ibadet ü taate sabır, sebat, azim ve kararlılıkla devam etmesi, mârifete açılma adına da çok önemlidir. İnsan Allah’a kulluk konusunda ciddî cehd ü gayret sarf ederse, Allah da ona yardımcı olacaktır. “Bizim uğrumuzda gayret gösterip mücahede edenlere, elbette muvaffakiyet yollarımızı gösteririz.” (Ankebut;69) Ayeti bu hakikate işaret etmektedir.

Özellikle Ramazan’dan sonra da devam etmemiz gereken hususlardan bazıları şunlardır:

Peygamber Efendimiz (s.a.s): “Kim Ramazan orucunu tutar ve ona Şevval ayından altı gün oruç ilave ederse, bütün seneyi oruçlu geçirmiş gibi olur.” Buyurur.  Ramazan’dan sonra Şevval ayında, altı gün oruç tutmak müstehaptır. (Müslim, Sıyâm 204) Şevval ayı orucuyla, pazartesi perşembe oruçlarıyla… oruçlarımıza devam etmeliyiz.

Bu kutlu ay, damaklara bir Kur’ân tadı çalmış ve insanlara bir evrâd-ü-ezkâr disiplini de aşılamıştır. Ramazan’dan sonra da dil, tilavet-i Kur’ân, zikir, tesbih, salavat ve istiğfar gibişeylerle meşgul edilerek yalandan, gıybetten ve kötü sözlerden alıkonulmalıdır. Hatta bazen, “Ağzımdan gıybet adına bir söz çıkarsa, aralıksız şu kadar oruç tutup sadaka vereceğim.” demek suretiyle gıybete giden yollar, baştan kapatılmalıdır. Bedenin ihtiyaçları olduğu gibi ruhunda ihtiyaçları vardır. Her gün, bir miktar Kur’an okuma ve değişik dualarla niyazda bulunma Allah ile irtibatımız açısından çok önemlidir. Cenâb-ı Hak: “Ey iman edenler! Allah’ı çok zikredin, O’nu sık sık anın. Sabah akşam O’nu takdis ve tenzih edin.” Buyurmaktadır. (Ahzab,33/41-42)

Bizlerde, Ramazan’da kazandığımız Kur’ân okuma alışkanlığımızı,  nafile ibadet yapma alışkanlığımızı, kendimize göre bir hedef koyarak Ramazan’dan sonra da devam ettirmeye gayret göstermeliyiz.

Oruçla insan sadakat ve vefayı öğrenir. Kul, belirli zaman dilimlerinde belirli şeylerden vazgeçerek, Allah’a vefalı olduğunu göstermiştir. Allah’a karşı vefalı davranan bir insan, zamanla aile ve sosyal hayatında da tam bir “vefa abidesi” konumuna yükselir. Fakirin hâlini hatırlar, onların ihtiyaçlarına koşar, herkese yardım elini uzatır, zekatını ödemekten asla kaçmaz, hatta sadaka vermeye ve infak etmeye hiç doyamaz. Dolayısıyla Mümin, bu hassasiyetlerini Ramazan’dan sonra da devam ettirmelidir.

İnsan, Ramazan orucu sayesinde,  sosyal hayatta diğer insanlarla bağlar kurar.Komşularını, tanıdıklarını iftara davet eder. Farklı insanlarla iftar programlarında tanışır. Ramazan’dan sonra da oluşan bu muhabbeti değişik vesilelerle devam ettirmeye çalışmalıdır.Hatta bu mevzuda yapamadıklarını da yıl içine yayarak telafi etmeyi planlamalıdır. Gelecek sene daha bereketli bir ramazan geçirebilmek için de şimdiden alternatif tavsiyelere müracaat etmelidir.

Oruç insanı sabra ve aç kalmaya alıştırmıştır. O, yemeye içmeye karşı sabrettiği gibi Kendisine reva görülen sevimsiz davranışlar karşısında “Ben oruçluyum.” der, sabreder.  Bundan sonra da sabırlı olmaya devam etmelidir.

Nefsin frenlenmesi bakımından aç kalma ve az yeme ciddi bir dinamiktir. Onun içindir ki ehlullah, sürekli riyazat yaparak ruhî kıvamlarını korumaya çalışmışlardır. İnsan Ramazan’dan sonra da yemesine içmesine dikkat etmelidir.

Ramazan’dan sonra,  ibadetlerde olduğu gibi İslam’ı yaşamada,  iyi bir temsil ve temsilde de devamlılık esastır. Sürekliliği bulunan bir temsil mutlaka çevremize de yansıyacak ve hüsnükabul görecektir.

Üstad Bediüzzaman’a hizmet etmiş talebelerden, bazılarını tanıma imkânı bulan bir ehli tahkik şöyle der. Bu süre zarfında onların namazlarını özene bezene kıldıklarına, evrad-u- ezkârlarında kusur etmediklerine, hiç aksatmadan gecelerini ihya ettiklerine, abdestlerinde çok dikkatli olduklarına, her birisinin temizlik ve nezafet erbabı olduğuna şahit oldum. Çünkü onların arkasından gittikleri zat, bütün bu hususlarda fevkalâde dikkatliydi. O, bütün ömrünü çok ciddi bir kulluk şuuruyla geçirdiğinden bu tavrı çevresine de aksetmiş ve temsilde temadi tesirsiz kalmamıştır.

Sözün özü;  iyi birer kul olabilmemiz için, birbirimize yardımcı olmalı ve birbirimizi hayırlı işlere teşvik etmeliyiz. Başkalarının dirilişine yardım edersek, aynı zamanda kendimizin de diri kalmasına yardım etmiş oluruz. Ramazan’da kazandığımız güzel alışkanlıkları, fıtrat haline getirelim, yılın diğer zamanlarına da yaymaya çalışalım.

Rabbim bizleri, gerçek manada iman edip, Salih amel işleyerek, birbirlerine hakkı ve sabrı tavsiye edenlerden eylesin.

Cuma Hutbesi | Ramazandaki Hayırlı Amellerimize Devam Etme   WORD

Cuma Hutbesi | Ramazandaki Hayırlı Amellerimize Devam Etme    PDF

“Rabbimiz Allah’tır deyip sonra da dosdoğru yaşayanlara korku yoktur ve onlar üzülmeyeceklerdir” (Ahkâf 46/13)

  لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ عَلَى الْحَقِّ لَا يَضُرُّهُمُ مَنْ خَذَلَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللهِ، وَهُمْ كَذَلِكَ

“Ümmetimden bir grup her zaman hak üzerine kâim ve sâbit olacak; başkalarının kendilerini yüzüstü bırakmaları onlara asla zarar vermeyecek ve onları sarsmayacak; onlar, Allah’ın emri gelinceye, kıyâmet kopuncaya kadar bildikleri yolda istikamet üzere devam edecekler ve hallerini bozmayacaklar.” (Buhari, İ’tisam: 10; Müslim, İman: 247)

Muhterem Müslümanlar!

Ramazan gelirken bin nazla gelir. Gece gündüz hep gufranla, tüllenir durur ve insanların günahlarını siler götürür. Süresi dolunca da kendini duyura duyura gider, Ramazanlaşan ruhlara tam bir boşluk yaşatmamak için; hayrı, bereketi, neş’esi sıkıştırılmış bir gün diyebileceğimiz, bayrama bizi emanet eder.

Bayramlar kısalığına rağmen haftaların, hatta ayların vâridâtını, hayrını, bereketini ve neşesini bağrında saklayan zaman dilimleridir. Bayramlarda Cenâb-ı Hakk’ın öyle ekstradan teveccühleri ve sürpriz ihsanları vardır ki onlara bayram olmayan on ayda, belki birkaç senede ulaşılamaz.Yapılan bütün hayır hasenat ve ibadetü taat ancak Cenâb-ı Hakk’ın teveccühüyle değer kazanır. Bayramlar işte böyle bir ilâhî teveccühün en önemli vesilelerindendir; âdeta bir ömrü tatlandıracak kadar ilâhî lütuflara mazhar olma vaktidir.

Bizim bayramımız; evveli rahmet, ortası mağfiret ve sonu da Cehennem ateşinden kurtuluş olan Ramazan-ı Şerif’i tam değerlendirip, ateşten âzâd olma ümidimiz üzerine kurduğumuz bir bayramdır. Biz, Ramazan’ı ve oruç günlerini arkada bırakmanın değil, hata ve günahların ağırlığından kurtulmuş olmanın bayramını yaparız.

Bir hadis-i şerifte şöyle buyuruluyor: “Ramazan Bayramı sabahı, melekler yollara dökülür ve şöyle seslenirler: “Ey Müslümanlar topluluğu! Keremi bol olan Rabbinizin rahmetine koşunuz. O (Celle Celâluh), bayram gününde kuluna çokça iyilik ve ihsanda bulunur, bolca mükâfat verir. Siz gece ibadet etmekle emrolundunuz ve bu emri yerine getirdiniz. Gündüz ise oruç tutmakla emrolundunuz, orucu da tuttunuz. Bayram namazını kıldıktan sonra da bir münadi şöyle seslenir: Müjdeler olsun size! Rabbiniz sizi bağışladı. (Münzirî, et-Terğîb, I, 465, h. no: 671-1588)

Bayram günleri, yapılan amellerin katbekat karşılığının verildiği mübarek bir zaman dilimidir.

Allah Rasulü (s.a.s), bayram namazına giderken ve gelirken yollara dizilenlerin bayramlarını kutlar, (Dihlevî, 2/92) bayram namazları sonunda sadaka ve hediyeler verir, vermeye de teşvik ederdi. Bu verilenlerin günahların bağışlanmasına vesile olacağını bildirirdi. (Müslim, Salâtü’l-Iydeyn 9)

Peygamber Efendimiz (sallallahualeyhi ve sellem), bayramlık elbiseler giymiş çocukların, neşe ve sevinç içinde oynadıklarını görmüştü. Onların yanından geçerken, yırtık elbiseli bir çocuğun kenarda oturup diğerlerini hüzünle seyrettiğini gördü. Rahmet Peygamberi hemen onun yanına vardı; halini hatırını sorup gönlünü almak istedi. Çocuk, ağlayarak babasının şehit olduğunu ve kimsesiz kaldığını söyledi. Peygamber Efendimiz, çocuğun ellerinden şefkatle tuttu, saçlarını sevgiyle okşadı; “Yavrucuğum, Allah’ın Rasûlü baban, Âişe annen, Fatıma ablan, Hasan ile Hüseyin de kardeşlerin olsun ister misin?” dedi. Sonra  onu alıp cennetlere değişilmeyecek mübarek evlerine götürdü; yedirdi içirdi ve güzelce giydirdi . Daha sonrada manası iyi olmayan Büceyr ismini,  “Artık senin adın Büceyr değil, müjdeci anlamına gelen  “Beşir” olsun” diyerek değiştirdi ve adeta ona yeni bir doğum yaşattı. Beşir, oynayan çocukların yanına gülerek döndü ve bayramını sevinerek geçirdi. Böylece Şefkat Peygamberi, önce ağlayan bir yetimin yüzünü güldürmüş, sonra bayram yapmıştı.

Aziz Müminler!

Hakiki manada değerlendirilebilen bayramlar, ekilen fitne tohumlarıyla birbirinden uzaklaşmış ve âdeta vahşileşmiş insanların yeniden toparlanmasına ve birbirleriyle kucaklaşmalarına vesile olabilir.  Bayramların bereketinden istifade için her anının sevgi, dostluk, kardeşlik ve hayrı hasenat adına dolu dolu geçirilmesi gerekir. Bayramlarda insanların gurbet ve yalnızlıkları paylaşılmalı, bütün kırık gönüllerin sıkıntıları giderilmeye, üzgün yüzler güldürülmeye çalışılmalıdır. Allah Rasulü (s.a.s) buyuruyorlar ki: “Canım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim; sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız!” Öyleyse Efendimizin tavsiyesine kulak verip akrabalarımıza, yakınlarımıza, dostlarımıza, zor durumdaki kardeşlerimize, sevginin ilk adımını, onları arayıp bayramlarını kutlayarak atalım. Bayramları neşe ve sevinç günleri olarak niteleyen Peygamber Efendimiz’in irşadını dikkate alalım. Aktüalitenin bizleri boğmasına izin vermeyelim. Bayramlarımızı, yaralarımızı sarma adına bir hamleye dönüştürelim.

Bayramların herkesi kucaklayan, herkese açık o yumuşak ve müsamahalı atmosferi içinde küskünlükler giderilebilir, insanlar arasında kaynaşma sağlayacak faaliyetlerde bulunulabilir, gerçekleştirilen ziyaretlerle büyüklerin gönülleri alınabilir, iltifat ve hediyelerle küçüklerin gönülleri sevinçlere gark edilebilir ve hatta Müslüman olmayan insanlarla bile değişik diyalog köprüleri temin edilerek, bir sulh atmosferi oluşturulup onlara karşı önyargıya sahip bulunmadığımız ortaya konabilir.

Özellikle vahşetin katlanarak cereyan ettiği, çeşit çeşit bombaların kullanıldığı bir dönemde, dünyanın böyle umumî bir sulhe çok ihtiyacı vardır. Bayramı sadece kendi adımıza değil, kardeşlerimiz adına hatta tüm insanlık adına yaşayalım. Bayramımız yeni bayramlar doğursun. Sevincimiz yeni sevinçlerin başlangıcı, huzurumuz nice huzursuzlukların çaresi olsun. Mutluluğumuz dünyanın dört bir yanındaki acılara teselliler sunsun

Hâsılı: Dünyadaki bayramları Allah’a şükrederek ve zikrederek değerlendirenler, vicdanında imanın zevkine uyananlar, İslamî aşk ve heyecanını hayatının sonuna kadar koruyanlar, bir ömür kulluk orucuna devam edip Hazreti Azrail’in “gel” demesini iftar vakti sayanlar hem dünyada hem ahirette peşi peşine o harika bayramlara kavuşacaklardır. Evet, ömrü Ramazan olanın ahireti bayram olur. 

Bu duygularla, mübarek Ramazan Bayramı’nızı kutlar, bütün insanlığa hayırlar getirmesini dilerim.

Cuma Hutbesi | Bayramları Değerlendirme   WORD

Cuma Hutbesi | Bayramları Değerlendirme    PDF