Geçen hafta sonu Profesör Sotiris Livas Hoca’nın bir söyleşisine katıldım, kendisi Los Angeles’ta yapılan “Hizmet Hareketi’nin Karşılaştığı Zorluklar ve Cevapları” temalı uluslararası konferansa katıldı. Kaliforniya Devlet üniversitesinin ev sahipliğinde 22 ülkeden 200 ilim insanının katılımı ile gerçekleşen konferansta Profesör Sotiris Bey’in de bir sunumu vardı. Bizlere de kendi konuşması ve izlenimleri ile ilgili söyleşi yaptı. Yüze yakın arkadaş Sotiris Bey’i dinledi, ben de Hasan Bey’le beraber tercümeye az da olsa katkıda bulunmaya çalıştım.

Dışardan bir göz çoğu zaman içerden bakanlar gibi değildir, bu konuyu akıllarınıza yaklaştırmak için mesleğimden bir örnek vereyim. Ameliyathanede bazen bir kısım problemlerle karşılaşırız ve o problemi çözmeye çalışırız, çoğu zaman sanatına güvendiğim hastanedeki bir meslektaşımı ameliyata çağırıp cerrahi ortama bakmasını isterim. Benim stres altında göremediklerimi meslektaşım daha iyi görür ve tavsiyelerde bulunur, aynen böyle de bu şekilde dıştan akademik gözler bizim için her zaman katkı olmuştur. Şunu da belirteyim Sotiris Bey’e dıştan demek içimden gelmiyor hizmetin felsefesini iyi anlamış ve bu konuda yazılmış kitapları tercüme eden birisi olan Sotiris Bey dıştan biri değildir, sadece bakış açısı için bu terimi kullanabiliriz.

Konuşmasını itina ile dinlemeye çalıştım, çünkü tercüme etmeye çalışıyordum, birçok şey dikkatimi çekti ama çok önemli bir tespiti beni kalbimin tam ortasından etkiledi…

Sotiris Bey Hizmet insanındaki tespit ettiği üç özelliği bizimle şu şekilde paylaşıyor;

1. Hiç ümidinizi kaybetmiyorsunuz,
2. Hep projeleriniz var ve yaşadığınız problemler için çözümler üretmeye çalışıyorsunuz,
3. Gittiğiniz yer neresi olursa olsun hizmetinizi vatan kabul etmişsiniz.

Yıllardır bu davayı takip eden bir kardeşiniz olarak yukarıdaki üç değerlendirmeden ilk ikisi ile ilgili bazı makaleler yazmaya çalıştım (Tekvini Kanunlar ve İçtimai Meseleler-Çağlayan Dergisi Şubat-2019, Bir Kase Ümit-Çağlayan Dergisi Aralık-2021) ama üçüncü tespit bana çok orijinal geldi, bu yazının başlığını da bu üçüncü madde yaptım. Hiç böyle düşünmemiştim. Hakikaten herkes hizmeti bir vatan olarak kabul ederse bulunduğu yerde yabancılık problemi yaşamayacaktır, bununla ilgili de bir yazı kaleme almaya çalıştım ve Çağlayan dergimize gönderdim, yayınlanınca inşâallah okursunuz (Mekanların Değeri).

Bütün Peygamberlerin ve büyük kametlerin hayatlarında hicretin farklı şekilleri ile karşılaşırız. Her hizmet insanı bu kutsi yolu Peygamber yolu kabul etmeli tam da Profesör Sotiris Bey’in dediği gibi hizmet ettiğimiz yeri ve hizmetin kendisini vatan kabul etmeliyiz. Vasıl olunan yerlerde Mekin olma adına her fırsatı değerlendirmeli ve İnsanlığın İftihar Tablosu’nun (SAV) bir beldeyi teşrif buyurduğu esnada yaptığı o güzel duasını dudaklarımızdan düşürmemeliyiz;

“Allah’ım, bu beldenin bolluğuyla bizi rızıklandır. Veba gibi hastalıklarından bizi koru. Bizi bu beldenin halkına, bu beldenin salihlerini de bize sevdir. Allah’ım, burayı bizim için bereketli eyle.” (Taberânî, Mu’cemü’l-evsat 5/88; Nevevî, Ezkâr s.178)

Bizler de Profesör Sotiris Bey’in tavsiyelerine uyalım; Gittiğimiz yer neresi olursa olsun hizmetimizi vatan kabul edelim…

Bu vesile ile gelecek Berat Kandili’nizi tebrik eder, Ramazan’ın sağanak sağanak bereketinden her birerlerimizin istifade etmesini Allah’tan niyaz ederim.

Gittiğiniz Yer Neresi Olursa Olsun Hizmetinizi Vatan Kabul Etmişsiniz yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

24 Aralık günü idi, çevremdeki Hristiyan dostlarıma nasıl bir kutlama mesajı atayım derken, Ebu Hureyre’den nakledilen bir hadis karşıma çıktı:

“Ben Meryem oğlu’na insanların en yakınıyım. Zaten bütün nebiler, evladu allâtırlar (anneleri ayrı, babaları bir evlattırlar).”[1]

Ben de Efendimiz (SAV)’in Peygamberlerin kardeş olması kavramını kullanarak şu mesajı hazırladım;

“Allah’ın gönderdiği her peygamberin doğuşu dünyaya bir ışıktır. İsa (A.S) da dünyaya ışık getirdi. Hz. Muhammed (SAV)’i de nur olarak kabul ediyoruz, Peygamberler aslında kardeştirler. Hazreti Muhammed (SAV) ve Hz. İsa (AS) şimdi olsaydı, el ele olurlardı. Dünya barışı dileği ve her zaman el ele olma arzusuyla.”

Bu mesajı bildiğim üç dilde yazdım ve arkadaşlarımla paylaştım, bir de ne göreyim arkadaşlar bildikleri dillere mesajı çevirmişler Almancadan, İsveççeye oradan Arapça ve Kürtçeye kadar tercüme dilmiş ve binlerce dostumuzla paylaşılmış. Aslında korkmadım da değil ben küçük bir mesaj yazmaya çalıştım ama bir anda onun üzerinde dile çevrildi ve paylaşıldı. Ardından dostlarım çevrelerinden gelen onlarca mesajı benimle paylaştılar ben de birkaçını sizinle paylaşayım…

Kanada’dan gelen bir mesaj;

Allah’ın sevgisine layık bir yolda nasıl yürüneceğinin bilgisini getirenlere hayranım ve bir gün Kuran’ınızdan Muhammed ve diğer Peygamberler hakkında bilgiler duymak isterim.

Yunanistan’da ortaokula giden Ali’nin öğretmeni Ali’nin ailesine şunları yazmış;

“Aldığım mesaj ne kadar güzel…içimi ısıttı! Keşke bütün insanlar senin gibi düşünse!  Ali’nin böyle güzel fikirlerle, böyle güzel bir ailede büyüdüğü için mutluyum. Ben de ailenize sağlık, sevgi ve refah diliyorum.  Halkların Muhammed ve İsa gibi el ele kardeş olmalarını diliyorum.”

Belçika’dan bir dostumuzun Allah’a hamd etmesi şu şekilde;

“Mevlana, Şems Tebrizi, İbn Arabi gibi mutasavvıflardan yaşayan her şeye hoşgörü göstermeyi ve her gün koşulsuz sevgiyle yaşamayı ve karşılık vermeyi dinlemeyi öğrendim. Bunu ancak Allah’ın ve peygamberlerinin yardımıyla yapabilirim.  Elhamdülillah!’’

İsveçli bir dostumuz iyilerin kazanacağını bize fısıldıyor;

Anlamlı bayram mesajınız için çok teşekkür ediyorum. Bizim o kadar ortak yanımız var ancak Allah’a sevgisinden uzak insanlar bizi her zaman bir kutuplaştırmaya sürüklemeye çalışıyor. Ama onlar değil biz kazanacağız.

Son olarak Yunanistan’dan bir avukat dostumuzun yazdıkları ise şöyle;

İnsanlık büyük, kocaman bir ailedir. Bu, Noel’de kalbimizdeki duygularla kanıtlanıyor. Noel bir köprüdür, zaman nehri geçerken köprülere ihtiyacımız var. İyi dilekleriniz için çok teşekkür ederim. İsa ışıktır ve aşk ışığa giden yoldur. Aşkta yaşayan herkes Işık’ın yolunda kardeştir. Mesih dedi ki: “Barış için savaşanlardan mutluyum, çünkü Onlar Tanrı’nın Krallığı’nı miras alacak olanlardır.”

Daha onlarca mesaj geldi sizinle hepsini paylaşmadım, ama hepsindeki tema el ele olmamız gerekliliğinde birleşiyordu.

Ali İmran Suresi 64. ayetinde birleşmemiz gereken sözün Allah’ın birliği olduğu anlatılır.

De ki: “Ey Ehl-i kitap! Bizimle sizin aramızda birleşeceğimiz, müşterek ve âdil şu sözde karar kılalım: “Allah’tan başkasına ibadet etmeyelim. O’na hiçbir şeyi şerik koşmayalım, kimimiz kimimizi Allah’tan başka Rab edinmesin.” Eğer bu dâveti reddederlerse: “Bizim, Allah’ın emirlerine itaat eden müminler olduğumuza şahid olun!” deyin.

Tevhid akidesini yücelterek güven ve sevgi neslinin tesisi, birbirimizi daha iyi tanıyarak diyaloga devam edilmesi, dünyada birlikte yaşamayı inşa etme, gönüllerin kaynaşması ve ortak değerlerin makuliyetle sunulması bu dönemde her birerlerimizin en önemli vazifeleri olsa gerek.

Güven ve sevgi yıllar alabilir hiç acele etmeden temsil kimliği hep önde hareket ederek diyaloga devam edelim…

Yolunuz açık olsun.

[1]  Sahihu’l-Buhari, IV, 142, Enbiya, 48.

Her Şey Bir Tebrik Mesajı ile Başladı I PROF. DR. MEHMET ATEŞ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Olimpos (Yunanca: Όλυμπος) Yunanistan’ın en yüksek sıradağıdır. Yüksektir yüksek olmasına ama eteklerinde kendinden yüksek ruhları barındırdığından habersizdir. Nereden bilecek ki bu coğrafyada birgün kardeşliğin mayası yeniden karılacak, bir sevgi ateşi olarak gönüllere çalınacak.

Şimdilerde birileri her ne kadar uygunsuz şeyler söyleyip iki kadim kültür arasında düşmanlıkları kendi ikballeri için körüklemeye çalışsa da eskimeyen Yunan dostlarımızla aramıza giremeyecekler. Olimpos dağında o gün bu ses yankılandı: “Hiç uğraşmayın bre bu dostluğu engelleyemeyeceksiniz.” (Yunanca Βρε: Söylendiği yere göre anlamı değişebilen adam, kanka, arkadaş anlamında bir kelime)

Birilerine göre bu güzel ülke kıta Avrupasına geçmek için bir köprü, birilerine göre az bir zaman nefeslenilecek bir yer, çok azlarına göre de toprağını bulup filiz verilecek bir yer.

Vereceğim haber bu filizlerden…

Çiçeği burnunda iki gencimiz bu coğrafyada çok azların tercih ettikleri şekilde burada kalmaya ve hayatlarını birleştirmeye karar verdi.

Geçen hafta düğünleri vardı, hayır hayır düğünümüz vardı… Aslında bu düğün sadece bu iki gencimizin değildi, adeta oraya gelen kadın erkek herkesin düğünüydü. Düğünü aslında kimse organize etmedi, imece usulü herkes bir köşesinden tuttu. Damadın beraber kaldığı arkadaşları garson oldu; başka bir abi aşçı, bir abla-abi düğün arabası, sağdıç. Genç kızlar nedime, bir delikanlı kameraman, birisi ses düzencisi vs. Evlenecek arkadaşla iki yıl aynı evlerde kaldım. Düğünle ilgili de birçok şeyi bana sordu ama benim de ilk tecrübem olacaktı. Verdiğim cevaplara ben de pek inanmadım ama demek ki gençler çok samimi idi.  Allah ihlasla başlayan bu işlerini kolayca sonuçlandırdı.

Düğünde belki de en çok hislenen ben oldum. Niye bilmem! Hem Yunanca hem Türkçe konuştum. Yeni öğrendiğim Yunancam için de iyi bir sınav oldu. Hislerimi belki tam ifade edemedim ama lütfen düğün heyecanıma verin:

“Hepiniz düğünümüze hoş geldiniz…

Oğlum ile gelinimin düğününe mi, yoksa kızım ile damadımın düğününe mi hoş geldiniz desem, ne desem bilemedim aslında ikisi de doğru. İkisi de hepimizin evlatları sayılır. Gönül isterdi ki anneleri, babaları, abi, ablaları ve tüm akrabalarının iştirak ettiği bir düğün yapalım. Ama kısmet böyle imiş. Şimdi ailelerine sesleniyorum, beni dinliyorlarsa biraz daha iyi dinlesinler. Hiç mi hiç endişe etmeyin çocuklarınızın hiç eksikleri yok fazlaları var. Bizler burada sizin vekaletinizi yapıyoruz. Endişe etmeyin…  Her şeyin daha da güzel olacağı ile ilgili zerre kadar tereddüt yaşamayın.

İnsanın hayatı iniş çıkışlarla dolu, bazen çukurun dibinde gözükebilir, bazen de zirvelere tırmanabilir. Bu iki kardeşimiz ne bileceklerdi ki Türkiye’de doğacaklar, ardından ülkenin en iyi üniversitelerini bitirecekler, genç yaşlarında hapishaneye girecekler daha sonra bir vesile ile bu ülkeye gelip birbirleri ile tanışacaklar ve güzel bir aile kuracaklar. Biz buna kısaca “Kader” diyoruz. Belki Türkiye’de kalsalar tanışma ihtimalleri çok düşük olacaktı.

İnsanın üzüldüğü, sevindiği zamanları olur. Bugün de sevindiğimiz bir zaman dilimi. İki gencimizin mutluluklarına hep beraber şahit oluyoruz. Burada kalmaya karar verip, bu güzel insanlarla birlikte yaşamayı tercih ettiler. Bu tercihleri inşâallah onlara da mutluluk getirsin. Tüm temennimiz bu. Bu kardeşlerimiz bu coğrafyada kalacak ve kalpleri Yunanistan’ın bu güzel insanları ile beraber atacak. Ege Denizini bir barış gölüne çevirip, tarihten gelen kardeşliklerini pekiştirecekler.

Hepimiz Adem ile Havva’nın çocuklarıyız. Yani kardeşiz… Hepimiz Hz. İsa ve Hz. Muhammed’e inanıyoruz. Meryem, Hanne, Amine, Hatice, Fatıma, Asiye hepimizin annesi. Bizlerde o büyük insanların bıraktıkları kardeşlik izlerini takip ederek bu güzel ülkede sebat etmeye çalışacağız. 

Bu iki ayrı milletin insanlarının arasına atılmış olan sevgi ateşini Prometheus da görmeliydi! Evet sevgi ateşi diyorum, neden mi ben de bu sevgiyi yaşıyorum ve çevremden iliklerime kadar hissediyorum. Karşınızdakilerin isimleri Nikos, Stamou, Georgia, Maria, Katerina, Kostas, Stavroula, Aspasia mı yoksa Mustafa, Yunus Emre, Ahmet, Refet, Ayhan, Akif, Büşra Nur, Gül, Meryem, Hansa, Yusra, Hanne mi bazen karıştırıyorsunuz. Aynı coğrafyanın, aynı denizin çocukları değil miyiz? Kıyının bir tarafı Ege, diğer tarafı Selanik, Atina değil mi. Hani derler ye bağırsan işitilir, hakikaten de öyle değil mi. Hava açıkken gittiğimiz bazı yerlerde ülkemizin topraklarını hicranla görebiliyoruz. Ailemizin hasreti ile biraz daha sabır diyor ve başımızı öne eğip evimize dönüyoruz.”

Sözlerim Yunanlı dostlarımın da duygularına tercüman olmuş olmalı ki onlar da çok hislendiler. Masalarına oturdum. Kırık dökük Yunancamla sorularına cevap vermeye çalıştım. Birisi getirdiğimiz hediyeyi ne zaman vereceğiz heyecanında, diğer bir profesör “Zarfa ne kadar para koymam lazım?” diyor. Cevap verirken gözlerimin yaşını zor tuttum. Yunanca konuşmasam hepsini kendi milletimden zannedeceğim. “Nasıl isterseniz hepsi kabulümüzdür” deyip gözyaşlarımı içime akıttım.

Profesör bir Yunanlı arkadaş bana döndü;  “Hemen bana Türkçe bir şeyler öğret… Ne diyeyim gelin ile damada hediyemi verirken?” Ben de dedim: “Hayırlı olsun” diyebilirsin. Tatlı konuşması ile “Hayirli olsün” dedi… Oradan da yutkunarak masama geldim.

Bizler, yani batı coğrafyasında yeni yeni filizlenmeye çalışanlar olarak gelin her yeri birer barış ve sevgi adası yapalım. Var mısınız, asrın dertlisinin dediği gibi; “Sulh Adacıkları” kurmaya… Güven ve sevgi esasına dayalı diyalog anlayışını en önemli kriterimiz yapalım. Bırakalım öfke ve nefretleri. Cibilli düşmanlıkları. Bu hedefe ulaşmak için ne feda etsek değer. Bu süreç bazıları için birkaç gün, bazıları için ise yıllar alabilir. Karşılıklı güveni tesis etmemiz her birimizin görevi olmalı.

Biz de masallardaki gibi bitirelim, hakikaten masal gibi bir düğün oldu. Onlar erdi muradına biz çıkalım kerevetine. Olimpos Dağı’nın eteklerinde bir sevgi ateşi tüttürdük. Kıvılcımlar halinde yayılıp yeni birlikteliklere maya olması dileğiyle…

Not: Yazı TR724 sitesinden alınmıştır. 

Olimpos Dağı eteklerinde iki sürgün, bir düğün yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kalp Kafa izdivacı, Akıl ile Nakil’in birleştirilmesi olarak anlaşılabilir. Akıl külli akıl olan vahye yani nakil’e tabi olmalıdır, yalnızca akılla yola çıkanlar maalesef Mutezile saflarında yer almışlardır. Hikmet doğruyu fark edebilme kabiliyeti olup bir mana da akıl ile naklin buluşmasıdır. Kuranda anlatıldığı şekli ile marifet denizi ile ilim denizinin buluşmasıdır.

Maturidi Hazretleri Kitab-ı Tevhidinin başında İlme ulaştıran yolları şu şekilde anlatır;

1. Tecrübe,
2. Beş duyu ile elde edilen haberler,
3. Nazar.

Üstad Bediüzzaman ise “Akıl ve nakil teâruz ettikleri vakitte, akıl esas alınır ve nakil tevil olunur, fakat o akıl, akıl olsa gerektir” der. İfadenin sonuna dikkat edilirse “Akıl akıl olsa gerektir” şerhi vardır. İşte aklın akıl olma keyfiyeti de doğru nakille kirlerinin temizlenmesine vabestedir. Bediüzzaman nakli ilimlerin önemini anlattığı bir yerde şu ifadeleri kullanır;

“Alemi manada gördüm ki şehre gitmeye yol aradım, dikenlerin çalıların arasından giderken zorlandım, bir kısım tüneller gördüm, bu tünellerde sıkıntı yaşamış olan büyük insanların kabirlerini gördüm, yollar açmışlar ama şehre ulaşamamışlar, yukardan gelen vahiy balonlarına tutundum, beni o şehre indirdi.”  Aklın kolay yol alabilmesi ancak vahiy gibi semavi destekle olabilir.

Yıllardır pozitif bilimlerle uğraşan bir tıp profesörüyüm, tıp fakültesine girişten itibaren sayarsak tıpla iştigalim yaklaşık 40 yıla yaklaştı. Pozitif bilimlerle uğraşma insanı pozitivist yapar mı sorusunun cevabı oldukça zor, bana sorulsaydı bu soruya şöyle cevap verirdim; İlim adamına göre değişir, pozitif ilimler insanı pozitivist yapabilir ama bu pozitivizmin karanlık ve gri alanları ancak dini ilimlerin güneşi ile aşılabilir.

Tek başına akıl gerçeği görmek için yetmez, aklın gri yamaçları da ancak doğru nakli bilgi ile beyazlaşır. Nakille desteklenmeyen akıl önce gri yamaçlarda dolaşır, bu konuda ifrat edilirse akıl  kararmaya mahkumdur.

Akıl ve Nakil ilintisini insan vücudundan bir örnek vererek açıklamaya çalışalım;

Atmosferde %21 Oksijen, %79 Azot, az miktarda da zehirli gazlar bulunur, atmosferdeki oksijen akıl, azot ise nakle benzer, az miktarda zehirli gazlar da nefsin temsilcileri olup adeta vahidi kıyasi olarak yaratılmıştır, tevafuktur ki, aklın ilk harfi “ayn” harfidir, oksijenin de ilk harfi “ayn”’a benzer, nakil’in ilk harfi de “nun” olup azotunda kimyadaki simgesi de “N” harfidir.

Oksijenin kana geçip karbondioksitin de kandan çıkabilmesi için akciğerdeki alveollerin devamlı gergin durması lazımdır. Bu gerginliği adeta çadır direkleri gibi sağlayan azottur, akciğer hastalıkları bu iki faktörün dengesizliğinden meydana gelir, denge bozulursa oksijen gerektiği kadar kana karışamaz, ya yollar ziftle tıkalıdır (sigara vb.), ya azot gerginliği sağlayamaz ya da bir tümör yolu tıkamış olabilir ki oksijen yoluna gidemez.

Bu kısa tıbbi bilgiden sonra gelelim akıl kavramına, akıl oksijen gibidir demiştik, kana karışıp faydalı olabilmesi için nakil olan azota ihtiyacı vardır, akıl yeterli nakli bilgi ile ancak vazife görebilir, az oksijen olursa yani akıl kullanılmazsa nakil de eksik kalır, dozunda kullanılırsa en etkili şekilde oksijen kana karışır.

Akıl Nakil kavramlarının kısa izahından sonra kısaca hakiki ilimden de bahsetmek gerekirse;

Hakiki ilim insanı aydınlığa koşturmalı, hakikat solutmalı ve sıratı müstakime sevk etmelidir. Demek ki bu üç hususiyeti taşımayan ilimler hakiki ilim kategorisinde değildir. İlimler, dünya ve ahiret saadetimizi garanti ettikleri ölçüde insanlık için faydalıdırlar, aksine insanoğluna fayda vermeyen ilim ve teknoloji, yolumuzu kesmiş canavar olabilir ki tarih bunların örnekleri ile doludur. Hitler’in öyle bilim adamları vardı ki insanları nasıl kolay öldürebiliriz üzerine çalışıyor ve fikir alışverişinde bulunuyorlardı.

İlimler akli ve nakli ilimler olarak ikiye ayrılır, akli ilimler sebep sonuç ilişkileri ile edindiğimiz ve bu yolla sanattan sanatkâra gittiğimiz ilimler, nakli ilimler ise Kuran ve Sünnet olup, ön kabullerle edindiğimiz, daha ziyade “taabbudi” olan kavramlardır, bu ilimlerle de sanatkârdan sanatlara ulaşılır. Birincisi tümevarım diğeri ise tümdengelim yoludur. İlimlerin elde edilmesinde akıl ve naklin kullanımındaki denge hikmet noktasıdır. Aklın ifratı Mutezile yani her şeyi akıl ile halletme hastalığı, naklin ifratı ise İsrailiyat’ın dinin aslı zannedilmesidir.

Üstad Hazretleri de eserlerinde akıl ile vahyin mukayesesini yapar, aklın tek başına hakikate ulaşamayacağını kesin deliller ile anlatır. Aklı yıldız böceğine, vahyi ise güneşe benzetir. “Akıl her şeyiyle kendine güvenip vahiyden uzaklaştığında, yıldız böceği gibi karanlıklar içine girip, kendi azalarını bile göremez hale gelir.” der.

Afakî ilimler edinilirken kâinata bakış açımız çok önemlidir. Kuranın beyanları bir göz, kâinattaki ayatı tekviniyye de diğer gözdür, şayet bu şekilde iki göz ile bakabilirseniz eşyanın ve ilimlerin hakikatlerine vakıf olabiliriz.

Tıbbi bir tevafuktur ki tek göz ancak iki boyutlu görür, üçüncü boyutu yani derinliği göremez, derinliği görmek için kâinata çift gözle bakılması gerekir, işte bu çift gözün birisi Kuran gözü iken diğeri ise adetullahtan sudur etmiş olan ilimlerdir. Kuran gözü ile bakılmazsa ilimlerin derinine nüfuz edilemeyecek ve sathi anlamalar olacaktır, Kuran gözü ile bakıldığında adeta tüm ilimler olması gereken yerde aydınlanacak ve üç boyutlu görülebilir hala gelecektir hatta mana erleri için bu boyutların sayısı daha da artabilecektir.

“Sıratı müstakim” de kalmanın en önemli amili hakiki ilimleri elde etmektir. Hakiki ilme sahip olma insanı ifrat ve tefritlerden uzaklaştırıp, sırat-ı müstakime sevk eder, tersi ise insanın ifrat ve tefritlerde dolaşmasının sebebidir. Ötelerde de sıratı kolay geçecek olanlar sırat-ı müstakim üzere olanlardır. Dünyada tam on ikiden vuranlar ötelerde de sıratı tam ortalayanlar olacaktır.

Sophia Academy çok önemli bir hizmet yapmaya çalışıyor, din ilimleri ile olan eksiklerimizi giderip, Kuran gözlüğünü takmamıza vesile oluyor. Ben de iki senedir buradayım, bu sene de üç yıllık eğitimimizi yaklaşık yüz kadar sınıf arkadaşımla tezlerimizi de yazarak, tamamlamaya çalışacağız. Emeği geçen tüm hocalarımıza şükranlarımızı arz ediyoruz.

Sophia Academy Genel Koordinatörümüz Prof. Dr. Muhittin Akgül Hocamız ilahiyat akademimizin sitesinde yayınlanan makalesinde Bediüzzaman’ın asırları aşan din ve fen ilimleri mukayesesini almıştı, makalemin sonunda hitam-ı misk olsun diye ben de tekrar edeyim dedim, Yüz kere, bin kere tekrar etsek değer;

“Vicdanın ziyası, dini ilimlerdir. Aklın nuru, fünun-u medeniyedir. İkisinin imtizacıyla hakikat tecellî eder. O iki cenah ile talebenin himmeti pervaz eder. Din-ilim birbirinden koparıldıkları zaman, birincisinde taassup, ikincisinde hile ve şüphe ortaya çıkar.”

* Prof. Dr. Mehmet Ateş

Sophia Academy Online İlahiyat  Son Sınıf Öğrencisi, Şifa Üniversitesi Eski Rektörü

Aklın Gri Yamaçlarından Naklin Beyaz Sayfalarına | MEHMET ATEŞ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.