Emekli askerî pilot babanın evinde, annesiz büyüyen iki kız kardeşten biri Fatma Esra, diğeri Emine Emrah. Bu öksüz kardeşlerin ‘ablalarla’ ilk tanışması, babalarının onları iyi yetiştirme gayreti, Fatma Esra Hanım’ın okul hayatı, evliliği ve bir eğitimci olarak Sibirya’ya doğru ilk yurt dışı yolculuğu.. Onun hayat hikayesi, Hizmet Hareketi’nin ilk gönüllü kadın eğitimcilerinin hikayelerine de ışık tutar mahiyette.

-Pakistan’a gitmeden önceki hayatınızı biraz anlatır mısınız?

İzmirliyim. Ben 11, kardeşim 10 yaşındayken annemizi kaybettik. Orta 1’e başladığım seneydi. Babam emekli askeri pilottu. Orta 3’ten sonra (8. sınıf) Gülhane Askerî Tıp Akademisi (GATA) Hemşirelik Bölümü’nü tam burslu olarak kazandım. Aynı sene girdiğim başka bir sınavda İzmir Güzelbahçe Anadolu Lisesi’ni kazandım. 3. seçeneğim de evimize çok yakın olan Çifteminare Kız Kur’an Kursu’na gitmekti. Şimdiki adı Raif Cilasun Kız Kur’an Kursu, o zamanlar meşhur Kestanepazarı Erkek Kur’an Kursu’nun kız bölümüydü. Rahmetli Raif Cilasun daha vefat etmemişti. Onun başlatmış olduğu Arapça bölümü vardı. Kursta hafızlıkla beraber Arapça eğitimi veriliyordu. Oraya da sınavla öğrenci alınıyordu. Ben de sınavda başarılı oldum.

-Diğer okullar da çok kaliteli ve cazip görünüyor. Neden Kur’an kursunu tercih ettiniz?

Bilmiyorum, ‘sevk-i ilahi’ mi desem? Babam GATA’ya gitmemi çok istedi asker olduğu için. Ben de aslında tıp okumak, doktor olmak istiyordum. Hemşirelikten tıpa geçebilirdim. Babam da teşvik etti ama nihayetinde “Sana bırakıyorum, üçünden birini tercih et.” dedi. Babam, annemin vefatından 1 sene sonra tekrar evlenmişti. Üvey annem vardı yani. Aslında Kur’an kursu eve çok yakındı ama bilemiyorum neden o kararı verdim. Belki oranın manevi havası, belki Raif amcanın konuşmaları beni etkiledi. Raif amca annemi de tanıyormuş. Annem Kur’an kursu öğretmeniydi ama evlendikten sonra yapmamış.

Nihayetinde Kur’an kursuna gitmeye karar verdim. Giriş sınavını iyi dereceyle kazanmıştım. Babama beni hafızlığa almak istediklerini söylemişler ama ben hafız hocalarından korkuyordum, biraz sert hocalardı. “Hafızlık olmasın baba, ben Arapça istiyorum.” dedim. Günde 8 saat eğitim alıyorduk. İlk 5 saat konuşma, kalan 3 saat de hadis, fıkıh, tefsir alanlarında Arapçadan tercüme yapıyorduk. 2 sene böyle devam etti. O dönemde İmam-Hatip Lisesi’ni de dışardan bitirmek istedim. Sınavlara hazırlandım ve 56 sınavdan 50’sini geçtim. Kalan derslerden de muafiyet hakkı verilmişti. Böylece liseyi bitirmiş oldum. O sene yine açık öğretim sınavlarına girmiştim. Sosyal bilimler bölümünü kazandım. Ayrıca o sırada dershanede kalıyor, yurtta kalan imam hatip lisesi öğrencilerine de belletmenlik yapıyordum. Malhun Hatun Koleji’nde de dış ülkelerden gelen öğrencilerle ilgileniyor, derslerine yardımcı oluyordum.

-Anlaşılan, öğretmenlikten önce zaten gönüllü olarak eğitim faaliyetlerine başlamışsınız. Peki bu nasıl oldu?

Babam Risale-i Nur talebesidir. Üstad Bediüzzaman Said Nursi ile bizzat görüşmüş. Bulduğu her fırsatta Allah’ı anlatır, iman hakikatlerinden bahsederdi. İzmir’de 15-20 dakikalık bir şehir içi otobüs yolculuğunda bile birini bulur, konuşmaya başlar ve zor inerdi otobüsten. Yanında oturan kim olursa olsun Üstad’dan, Risalelerden bahsetmeye başlardı. Annem vefat edince bizim geleceğimiz için kaygılanmaya başlamıştı. “Bu çocuklar nasıl yetişecek, ne olacak?” diyordu. Bir gün yine şehir içi otobüste yanında oturan genç bir ablaya bizlerden bahsetmiş. 9 Eylül Üniversitesi’nde İktisat okuyan Nesibe isimli bir abla. “Benim iki kızım var, kimlere emanet edeceğimi bilmiyorum.” demiş. Nesibe abla da “Biz gelelim, konuşalım onlarla” diyerek babamdan adresi almış. Bizim bir şeyden haberimiz yok tabi, bahsetmedi babam bize.

Bir gün kapı çaldı; baktık birkaç abla gelmiş. Kardeşimle şaşırdık çünkü annem vefat ettiğinden beri evimize kimse uğramamıştı. Babam artık yalnız bir erkek olduğu için, evin hanımı olmayınca komşular falan gelmiyordu. Nesibe abla ve diğerleriyle tanıştık. “Sizi almaya geldik” dediler. Babam öyle sevindi ki onları görünce. Bizi onların yanına kattı. Ondan sonra ablalar nereye biz oraya. Daha ilk gün bizi bir vaaza götürmüşlerdi. Hiç unutmuyorum, vaaz eden hoca efendi Azerbaycan’daki Müslümanların sıkıntılarını anlatırken ağlıyordu.

-Galiba o atmosfer sizi hayli etkilemiş..

Vaizin anlattıklarından bir şey anlamıyordum ama camideki cemaat ağlıyor diye ben de ağlıyordum. Başka bir ülkede sıkıntıda olan Müslüman kardeşler ve onlar için ağlayan bir hoca.. Bunlar beni çok etkilemişti. Bazı insanlar öz kardeşi için bile ağlamazken orada hiç tanımadığımız insanlar için ağlıyorduk. Ablalar sağ olsunlar bizi bir daha bırakmadılar. Okuma programlarına, etkinliklere götürdüler. Babama, “Hacı amca biz kızları alıyoruz” demeleri yeterliydi. Sema teyze, Aynur abla gibi değerli isimlerin Risale-i Nur sohbetlerine de gidiyorduk ama daha küçüğüz. Anlatılanlardan bir şey anladığımız yok. Onlarla beraber Kur’an, Cevşen okuyoruz, sohbeti de dinliyoruz. Arada uykumuz gelince uyuduğumuz da oluyor ama oraya gitmedeki en önemli motivasyonumuz şuydu: Annemin yemeklerini özlüyoruz ve oradaki ablaların yemeklerini bekliyoruz. Ablalar da farkındaydı aslında bu halimizin. Öksüz diye bize ayrıca anlayış gösteriyorlardı (gözyaşları). Allah razı olsun ablalardan, teyzelerden. Bize sahip çıktılar. O sohbetlerde okunan Kur’anların, Cevşenlerin feyizlerini hiç unutamıyorum. Biz orada belki iki lokma anne yemeği yiyorduk ama ruhumuz da doyuyormuş aynı zamanda. O zaman anlamıyorduk bunu ama seneler geçtikçe gördük tesirlerini.

-Eğitim hayatınız nasıl devam etti?

Kur’an kursu eve çok yakın olmasına rağmen evde üvey anne olduğu için yurtta kalmayı tercih etmiştim. Yurt hayatı çok farklıydı. O sırada aynı zamanda camide çocuklara Kur’an ve dini bilgiler öğretiyorduk. Kur’an kursunda çok güzel zamanlar geçirdik. O ablalar bize örnek oldular. Ondan sonra biz de başkalarına rehberlik etmeye başladık. Sınavlarda başarılı olup lise diploması alınca üniversite sınavlarına girdim ve Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi’nde Sosyal Bilimler Bölümü’nü okudum. Aynı zamanda 9 Eylül Üniversitesi’nin açtığı 1 yıllık okul öncesi ve ilkokul öğretmenliği programına devam ettim ve oradan da diploma aldım. Eğer Türkiye’de kalmış olsaydım o dönemde ilköğretim öğretmeni olarak atanmış olacaktım. Fakat tam da o sıralarda eşimle tanıştık. Evlendikten sonra onunla beraber o sırada çalıştığı Rusya’daki özerk bölgelerden Başkurdistan’a gittim.

-Evlilik süreciniz nasıl oldu? Eşinizden de biraz bahseder misiniz?

Eşim Nebi bey Mısır El Ezher Üniveristesi mezunu ve Başkurdistan Devlet Üniversitesi’nde öğretim üyesiydi. Arapça okutmanlığı yapıyordu. 1997’de ikimizi de tanıyan bir büyüğümüzün vesilesiyle tanıştık. Evlenmeye karar verdik fakat babam İzmir dışına göndermiyordu ki beni, yurt dışına gönderir mi? Zaten çevremde Başkurdistan diye bir ülke olduğunu bilen yoktu. Hatta orada doğan ilk çocuğumuzu nüfusa kaydettirmek için İzmir’de nüfus idaresine gittiğimizde “Doğum yeri Başkurdistan” diyoruz, kimse bilmiyor. “Kürdistan mı yoksa?” diyordu memurlar. “Haritada göster” dediler ama haritada yeri bile yoktu gerçekten. Fotoğraflar gösterip ispat etmeye çalışıyorduk.

Fatma Esra ve Nebi Tosun çifti, ilk çocukları ile Başkurdistan’da bulundukları yıllarda.

-Babanız nasıl razı oldu evliliğinize?

İstemeye geldikleri gün nerdeyse çarpıldı eşime babam. Daha ilk o gün görmüştü. Ağzı dili tutuldu sanki, bir şey diyemedi. Sadece “Tüh pek de uzakmış” diyordu sürekli. Benim Nebi Bey’in nerede çalıştığını bilmediğimi sanıyordu. “Neredenmiş baba?” diye sordum. “Rusya’danmış” dedi. “Uzak değil ki, Rusya şurası..” dedim. Babamın çevresinden dolayı, daha önce istemeye gelenler hep askerdi. Bir gün babama “Asker komutasında kaldığım yeter, bir askerle evlenmek istemiyorum” diye çok net söylemiştim.

Sonra babam Nebi Bey’in ailesiyle tanışmak istedi. Aydın’ın Madran dağında bir köyde yaşıyorlardı.  Hayatımda köye gitmemiştim. Babam onları da sevdi. Sonraki yıllarda babamla kayınpederim kardeş gibi olmuşlardı. Çok sevdiler birbirlerini. Babamın kardeşim ve benimle ilgili hep bir endişesi vardı. Küçük yaşta annemizi kaybettiğimiz için bizi anlayacak, annelik yapacak bir kayınvalidemiz olmasını istiyordu. Bu anlamda eşimin ailesini çok sevdi, onayladı. Kalabalık bir aileydiler. Eşim 7 kardeşin en büyüğü. Yaş olarak bazılarından küçük olsam da onların hepsinin ablası oldum. Çok saygılıydılar bana karşı. Köye ilk giderken babam etrafa bakıyor “Allah’ım ben kızımı nereye verdim” diyordu sürekli. Fakat eşimin ailesinin sıcakkanlılığı, beni güzel karşılamaları her türlü endişesini unutturdu. Okumuş bir gelin, asker kızı, İzmir’den geliyor vb. önemliydi bunlar. Ben de onları çok sevdim. Şive olarak anlamakta biraz zorlansam da.. Ailece oturduğumuzda konuşmaları pek anlamıyordum. Anlamasam da onlar gülünce gülerdim. Kayınpederim konuşmalarını açıklardı arada.

-Evlilik ve yurt dışına gitmek gibi insan hayatında çok önemli dönüm noktalarını kısa zamanda yaşamışsınız. Neler hissettiniz giderken?

1997’de nişanlandık. Aslında eşim hemen o yıl kısa süre içinde evlenmek ve beraber gitmek istedi ama babam razı olmadı. Nişan, düğün gibi bütün geleneklerin yerli yerince yapılmasını istedi. Ben de açık öğretimde ilk senedeydim. O yıl içinde 9 Eylül Üniversitesi’nden aldığım eğitimi de tamamladım. 1998’de evlendik ve düğünden 2 hafta sonra yola çıktık. İlk kez ailemden, ülkemden ayrılmış oldum. İstanbul’dan ayrılırken arkama dönüp baktığımda “Artık tek başınasın,” dedim kendime; “İyisiyle kötüsüyle her şeyi kendin yapacaksın, tek başına durmayı öğren!..”

Başkurdistan’a gidince Nebi Bey üniversitede okutmanlığa devam etti. Aynı zamanda tekrar üniversite okumak istedik. Önce sınava girdik ve başarılı olduk. Oradaki devlet üniversitesinde öğrenci olarak başladık. İlk ve tek Türk kadın öğrenci bendim o üniversitede. İngilizce, Rusça ve Türkî diller öğretmenliği yani filoloji okudum. Başkurdça, Tatarca, Kırgızca gibi dilleri de öğrenmiş oldum. Rusça çok ağır bir dil. Biraz dil öğrenmeye karşı yatkınlığım olduğunu orada fark ettim. İngilizceyi çok az biliyordum. Rusça hakkında hiçbir fikrim yoktu.

3 çocuğum var. İlk kızım Nebil Nevin (Nevin annemin ismi) Başkurdistan’da; diğerleri Moritanya ve Pakistan’da doğdu.

Fatma Hanım, Başkurdistan’dan sonra Senegal ve Moritanya’da da görev yaptı.

-Pakistan’a gitmeden önce başka hangi ülkelerde bulundunuz?

Başkurdistan’da 5 yıl yaşadıktan sonra Batı Afrika ülkesi olan Senegal’e geçtik. Fakat orada resmi dil Fransızca olduğu için okulda çalışmadım. Ama evde öğrencilere İngilizce dersi veriyordum. Fransızca bilmediğim için orada biraz zorluk çektim. Zaten fazla kalmadık. 1 yıl sonra Moritanya’ya geçtik. Orada ilk kez bir Türk okulu açılacaktı ve eşimle ikimiz de Arapça bildiğimiz için görevlendirildik. Hem ortaokulda hem lisede Arapça ve İngilizce öğretmenliği yaptım. Oğlum Mehmet Selim orada doğdu. Hatta o dönemde STV’de yayınlanan Ayna programında “Moritanya’da doğan ilk Türk bebeği” diye anlatıldı bizim oğlan. O zaman 3 aylıktı oğlum ve babamlar da ilk defa TV’de gördüler. Moritanya’da o yıllarda hâlâ kızlar okutulmuyordu. Zaten doğru dürüst hastane, kadın doktor, sağlık çalışanı vb. yoktu. Bizim okul ilk defa kız öğrenci alan okuldu. 2 yıl kaldık ve Eylül 2005’te Pakistan’a geçtik. Oğlum 9 aylık, kızım da 6 yaşlarındaydı.

Kaynak: Pakturkfile.org 

“Moritanya’da doğan ilk Türk bebeği” annesi Fatma Esra Tosun’un İzmir’den Sibirya’ya, Afrika’dan Pakistan’a uzanan yolculuğu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Üveys, PakTürk’teki öğretmenlerini hayırla yad ediyor. “Öğretmenlerimiz, sahip olduğumuz tek kılavuzlarımızdı! Onların yardımı olmasaydı bu başarı mümkün olmazdı.” diyor. Türkçe Olimpiyatları’nı ve Türkiye’yi unutamıyor. O günleri şöyle tarif ediyor: “Gerçeküstüydü! Karşı konulamayacak derecede yoğun ve büyük bir programdı. Bir sürü arkadaş edindim ve hayatımın geri kalanında dünyaya nasıl gözlerle bakacağım konusunda beni değiştirdi.”

2010-15 arasında PakTürk Okulları’nda okuyan Üveys Bangaş, okul yıllarını ’ verimli öğretmeler ve deneyimlerle dolu güzel bir yolculuktu’ diye tanımlıyor. ’’Okulumuz, ayrımcılıktan uzak herkese eşit fırsatlar sunarak hem akademik hem de ders dışı ihtiyaçlarımızı gerçekten karşılandığı yerdi’ diyen Üveys, ’’Ev ve kamp kültürü biz öğrencilerde harika anılar bıraktı ve öğretmenler ders dışı kitaplarla ve başka hiçbir okulda bulamadığımız etkinliklerle bize büyük bir terbiye verdiler.’ Diyor.

Muhammed Üveys (soldan ikinci) 2012 yılındaki 10. Türkçe Olimpiyatları’nda ve farklı ülkelerden arkadaşları…

’’Türkçe Olimpiyat şarkı yarışmasına katılma fikri nereden çıktı? Bu sizin seçiminiz miydi yoksa öğretmenlerinizin isteği miydi?’’ sorusunu ise şöyle cevaplıyor; ’’ 8. sınıfın ikinci dönemine kadar Türkçe Olimpiyatları’nın varlığından bile haberim yoktu. Bir gün teneffüste en üst kattaki konferans salonuna gittim ve arkadaşım Arslan Nasîr’i (diğer adıyla Pakistanlı Ahmet Kaya’yı) sahnede Türkçe bir şarkı çalışırken gördüm. Çok merak ettim ve hemen bu yarışmanın bir parçası olmak istedim. Arslan bunu nasıl yapacağım konusunda bana yardımcı oldu. Aynı gün ‘seçmeler’ için o zamanki Türkçe Olimpiyatları koordinatörümüz Fatih Bey’e gittim. Fatih Bey şarkımı dinledikten sonra bana, “Bunca zamandır neredeydin?” diye sordu. O andan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı; her şey mutlu bir şekilde cereyan etti ve Türkçe Olimpiyatları’na böylece seçildim.’’

Muhammed Üveys (solda şapkalı), PakTürk Okulları’ndaki öğrencilik günleride…

Türkiye gezisi ve Türk Olimpiyatları’nı ’gerçeküstü’ olarak tanımlayan Üveys Bangaş, sözlerine şöyle devam ediyor, ’Türkçe Olimpiyatları’nda birçok hatıra edindim. Hepsini anlatmam günlerimi alır ama şu an hatırladığım bir şey var: 2012’de İstanbul’a ilk geldiğimde (10. Türkçe Olimpiyatı) Pakistanlı diğer tüm öğrencilerle birlikte bir yurtta kalıyorduk. Sadece rahatlıyor ve iyi vakit geçiriyorduk. Bir zaman sonra kalktım ve biraz dondurma almak için yurttan dışarıya çıktım. Çevredeki sokakları keşfetmeye başladım çünkü daha genç olan ben keşfetmeyi seviyordum. Ama sonunda kayboldum. Meselenin en iyi yanı, sokak köpeklerinden korkmam dışında hiçbir şey umurumda değildi; gerçekten de sokak köpekleri tarafından ısırılmak istemiyordum. Bir süre etrafta dolaştıktan sonra bir şekilde kendimi yurt kapısının önünde buldum ve tabii ki dondurmamla beraber geri dönebildiğime sevindim. Yurda dönmeme melekler mi yardım etti, ne oldu bilmiyorum! Gerçekten de başaramayacağımı düşünmüştüm çünkü kimseyi tanımıyordum. Ama dürüst olmak gerekirse yolculuktan keyif aldım. Bunun dışında anlatmayı başka bir güne bırakacağım birçok hatıram var.’

Röportajın tamamını şu linkten okuyabilirsiniz:

Muhammed Üveys Bangaş: Öğretmenlerimizin yardımı olmasaydı bu başarı olmazdı

Türkçe Olimpiyatları’ndan usta müzisyenliğe: Muhammed Üveys Bangaş yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Barış Cem Kaya’nın sunacağı programa Sevda Arslan, Züleyha Özşahin, İsmail Nazlı, Engin Yiğit gibi öğretmen ve idarecilerin yanı sıra ilahiyatçı Abdullah Aymaz, gazeteciler Kerim Balcı ve Şemsinur Özdemir de konuk olarak katılacak.

PAKTÜRK öğretmenleri, Pakistan’da geçirdikleri yılları, çeyrek asır boyunca verilen eğitim hizmetlerini, öğrenci ve velilerle kurulan bağları, iş adamlarının verdiği desteği, 2018 sonunda alınan siyasi bir karar sonucu Pakistan’dan nasıl ayrıldıklarını anlatacak. Öğretmenler ayrıca bu süreçte yaşadıkları zorlukları ve Pakistan halkını desteklerinden bahsedecek.

GoFundMe’den £30.000’luk bağış hedefleniyor

Diğer konuklar ise İngiltere merkezli London Advocacy Group rehberliğinde yürütülen hukuk mücadelesi kapsamında şu ana kadar neler yapıldığını, bundan sonra hangi adımların atılacağını aktaracak. Programda, PakTurkFile projesinin kapsamı ile kamuoyu oluşturma ve piar çalışmaları çerçevesinde hayata geçirilecek projelere de değinilecek.

Programın bir diğer amacı, PakTurkFile projesi için açılan GoFundMe kampanyasına bağış toplamak. Hedeflenen bağış miktarı 30.000 İngiliz Sterlini. Toplanan meblağ, hukuk mücadelesinin yanı sıra bir dizi sosyal ve kültürel faaliyet kapsamında kullanılacak.

Projelerden bazıları şöyle: Oxford Üniversitesi ve benzeri platformlarda PAKTÜRK Okulları’nın anlatılacağı konferans ve paneller düzenlemek, belgesel ve filmler yapmak, 3 farklı dilde kitap çıkarmak, sergiler açmak, albümler hazırlamak. London Advocacy Group’un denetiminde yapılacak harcamalar belirli aralıklarla kamuoyuna açıklanacak.

Kampanya kapsamında hayata geçirilecek proejeler detaylı olarak GoFundMe bağış sitesinde açıklanıyor: www.gofundme.com/pakturkfile2021

SOSYAL MEDYA HESAPLARI:

• com/pakturkfileorg
• com/pakturkfile (İngilizce)
• com/pakturkfileorg
• com/pakturkfileorg
• com/pakturkfileorg

PAKTÜRK Okulları’ndan canlı yayın programı: Hukuk mücadelesi ve GoFundMe bağış kampanyasına destek çağrısı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Öğretmen ve idarecilerden oluşan PAKTÜRK temsilcileri, hukuk mücadelesine kaynak sağlamak ve seslerini daha geniş kitlelelere duyurmak amacıyla da GoFundMe üzerinden bağış kampanyası başlattı: www.gofundme.com/f/pakturkfile2021

11 Ekim Pazartesi günü itibarıyla bağışa açılan kampanyada 30.000 Sterlin toplanması hedefleniyor. GoFundMe sayfasında, kampanyadan sağlanan gelirle hayata geçirilecek projeler detaylarıyla açıklanıyor. Pakistan yönetimi, Türkiye’deki Erdoğan rejiminin baskısı ile 23 yıldır hizmet veren PATÜRK Okulları’nın bağlı olduğu Uluslararası Çağ Eğitim Vakfı’nı hiç bir hukukî gerekçe göstermeden ‘teröre destek veren kurumlar’ listesine dahil etmiş ve okulları Türk hükümetinin güdümündeki bir vakfa vermişti.

Pakistan’da verilen itiraz dilekçesinin ardından kamuoyu oluşturma çalışmalarını hızlandırdıklarını anlatan PAKTÜRK Okullları eski yöneticisi Murat Ercan, önemli bir bölümü internet sitesi ve sosyal medya hesapları üzerinden gerçekleştirilecek projeler hazırladıklarını kaydetti ve şunları söyledi: “Detaylarını internet sitemizde de paylaştığımız projeleri 2022 sonuna kadar hayata geçirmeyi düşünüyoruz. Bu noktada PAKTÜRK’ün eski çalışanları ve gönüldaşlarımızın desteğine ihtiyacımız var. GoFundMe kampanyamızı da çok önemsiyoruz. Bunu, mücadelemizi dünya kamouyuna yaymanın, vicdanlara duyurmanın bir yolu olarak görüyoruz. GoFundMe kampanyalarında bağışın miktarından ziyade bağışçı sayısı önemlidir. Dolayısıyla eğitime gönül vermiş herkesin mütevazı miktarlarla da olsa bağışta bulunmasını ve çevresini bu konuda teşvik etmesini bekliyoruz.”

PAKTÜRK ekibinin hayata geçirmeyi planladığı projeler:

1. Başlatılan idari ve hukuki mücadeleyi sonuna kadar götürmek. Pakistan Yüksek Mahkemesi (High Court) ve Anayasa Mahkemesi’nde (Supreme Court) davalar açmak.
2. Hali hazırda Türkçe ve İngilizce olarak iki dilde yayın yapan pakturkfile.org sitesine üçüncü dili, Urducayı eklemek.
3. Halen tashih aşamasında olan 5 kitabın (Bizdeki Pakistan, Bende Kalan, Pakasya’dan Manzaralar, Pakistan’da Kalbim Kaldı, Pakistan Aha Şurası!) Türkçe versiyonunu bu yıl sonunda kadar yayınlamak. Gelecek yıl en az 5 kitap daha çıkarmak.
4. Yapılan çalışmaları duyurmak, kamuoyu desteğini arttırmak için sosyal medya kampanyaları düzenlemek. Sosyal medya hesaplarının takipçi sayılarını arttırmak.
5. YouTube kanalında her ay 3-4 yeni video yayınlamak. İnternet sitesindeki uygun içerikleri buraya taşımak.
6. PakTurk’ün başarıları ve sosyal faaliyetlerini anlatan nitelikli belgesel ve kısa filmler hazırlamak.
7. PakTurk Okulları’nın Pakistan’a ve eğitime kazandırdığı değerler ile dünya barışına sağladığı katkıların müzakere edileceği akademik ve yarı-akademik, panel, konferans ve çalışma toplantıları düzenlemek.
8. PakTurk Eğitim Kurumları’nın tarihiyle ilgili fotoğraf albümü ve albümdeki fotoğrafların gösterileceği online sergiler açmak.
9. PakTurk’te okumuş, çalışmış, velisi ve mütevellisi olmuş Pakistanlı dostlarla kurulmuş gönül bağını yeniden tesis etmek.

Hukuk mücadelesi veren PAKTÜRK’e bağışlarınızla destek olun yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Pakistan yönetimi, Türkiye’deki Erdoğan rejiminin baskısı ile 23 yıldır hizmet veren PATÜRK Okulları’nın bağlı olduğu Uluslararası Çağ Eğitim Vakfı’nı hiç bir hukukî gerekçe göstermeden ‘teröre destek veren kurumlar’ listesine dahil etmiş ve okulları Türk hükümetinin güdümündeki bir vakfa vermişti.

PAKTÜRK Okullları eski yöneticisi Murat Ercan, uzun süredir hazırlığını yaptıkları idari başvurunun resmî prosedürler gereği biraz geciktiğini söyledi. Pakistan İçişleri Bakalığı’na verdikleri dilekçenin takipçisi olduklarını belirten Ercan, hakkaniyetli bir kararın çıkmaması halinde hukuk mücadelesini ülkenin en yüksek yargı mercilerine kadar götürmeye kararlı olduklarını vurguladı.

Siyasî kararlara karşı sadece hukuk yoluyla mücadele etmenin yeterli olmadığını ifade eden Ercan, “Sesinizi uluslararası kamuoyuna duyurmanız ve güçlü bir destek bulmanız gerekiyor. Biz bunun için 2021 başında bir internet sitesi (www.pakturkfile.org), YouTube kanalı ve sosyal medya hesaplarımızı açtık. İnternet sitesinde Türkçe ve İngilizce olarak hatıralarımızı yayınlıyoruz, bir anlamda PAKTÜRK’ün çeyrek asırlık tarihini yazıyoruz. Bundan sonra hak mücadelesi ile ilgili gelişmeleri de bu kanallardan duyuracağız.” dedi.

PAKTÜRK’ten hukuk atağı: Okullarımızı ‘yasaklı kurumlar’ listesinden çıkarın yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

20 yıla yakın dostluğumuzun olduğu Faruk Ali Han Bey (Farooq Ali Khan) ile ortak hatıralarımızı bir yazıya sığdırmak çok zor. Bu seride yazacaklarım belki anılarımızın onda biridir. ‘Yazmak belki de vefanın bir gereğidir’ diyerek kendisini yâd etmek istedim.

Faruk Bey ile ilk olarak 2004 yılının ekim veya kasım ayında İslamabad’da tanıştık. Buna PakTürk Okulları’nın matematik zümre başkanı olan Bayram Bey vesile olmuştu. Kendisi bir yıl önce İslamabad’a taşınmıştı. Faruk Bey Türklere ve Türkçeye çok meraklı bir insandı. Brandreth Road’da boru ticareti, özel bir üniversitede de akademisyenlik yapıyordu. Tanıştıktan birkaç gün sonra evine misafir olduk. O günden sonra sürekli görüşmeye başladık. Hatta ben Pakistan’dan ayrıldıktan sonra kendisi vefat edinceye kadar görüşmelerimiz hiç bitmedi. Ara ara birbirimizin halini hatırını sormaya devam ettik. En son vefat etmeden 15 gün önce konuşmuştuk.

Faruk Ali Han’ın bizim arkadaşlarla ilk tanışması 2002 yılında okulumuzun ilk müdürü Süleyman Bey vasıtası ile olmuş. Süleyman Bey master için üniversitede ders alırken Fauk Bey onun hocalığını yapmış. Faruk Hoca, ders esnasında bu yabancıyı merak edince “Kimsin, Lahor’da ne yapıyorsun?” diye sormuş. O da PakTürk Okulları’ndan bahsetmiş ve orada müdürlük yaptığını söylemiş. Bunun üzerine aralarında bir muhabbet başlamış. Süleyman Bey’den sonra Bayram Bey ve sonrasında ben Faruk Bey’le dostluğu devam ettirdik.

Onun sayesinde okula bir kantin yaptık

2006 yılı başlarıydı, okula yeni kayıt dönemi başlamıştı. 2 yıl içinde Faruk Bey ile dostluğumuzu ilerletmiştik. Kendisine çocuklarını bizim okula kayıt ettirebileceğini söyledim. Büyük oğlu 8’inci, küçüğü 5’inci sınıfa gidiyordu. Ancak Gulberg’deki okulumuzun fiziki şartları Lahor’da maddi durumu biraz iyi olan aileleler için pek cazip değildi. Tuvaletleri eski, sınıflar küçüktü. Spor imkanları, klima ve elektrik kesintilerine karşı yedek güç kaynağı yoktu. Kantin yerine, ‘hala’ diye çağırdığımız bir temizlikçi teyzenin mutfakta sattığı şeyler vardı. Faruk Bey’in çocukları okulumuzu gördükten sonra kayıt olmak istemedi. Çünkü evlerinin yakınındaki Pakistan’ın tanınmış özel okullarından birine gidiyorlardı. Ben çocuklarını iki hafta bize gönderip denemelerini tavsieye ettim.

İki hafta sonra tekrar görüştüğümüzde kararının ne olduğunu sordum. Şöyle bir cevap verdi: “Ben oğullarımla oturdum, konuştum. Onlara ‘Okulun imkanlarının kötü olduğunu görüyorsunuz, peki eğitimi nasıl?’ diye sordum. ‘Çok iyi’ diye cevap verdiler. ‘O zaman geri kalan şeyler önemli değil. Siz eğitime bakın’ dedim.” Ardından Faruk Bey iki oğlunu da okulumuza kaydetmeye karar verdi. Ancak okula ‘düzgün bir kantin’ açmamızı rica etti. Bunun üzerine biz de arkadaki ilkokul binasının yanına küçük bir kantin yapmayı planladık. Müdessir Bey’le kantini kimin işleteceğini görüşürken, “Benim abim bir devlet lisesinde öğretmenlik yapıyor. Orayı bırakıp burada kantini işletebilir.” dedi. Böylece 5-6 metrekarelik derme çatma bir kantin inşa ettik. Oraya öğrencilerin ihtiyacı olacak şeyler konmaya başlayınca öğrenciler de çok mutlu oldu. Oturacak yer, kantin masası, sandalyesi yoktu ama neticede Faruk Bey bir kantin açmamıza sebep olmuştu.

Kıskandığım fındık bize de nasip olmadı!

Türkiye’den ve başka ülkelerden Lahor’a gelen misafirlerimizi bazen de İslamabad’dan yani genel müdürlükten gelen misafirlerimizi Faruk Bey’in evine götürürdük. Sağolsun her defasında memnuniyetle ağırlardı. Bazen de biz ailecek uğrardık. Eşim ‘rasmalai’yi çok severdi. Evine gittiğimiz zamanlarda genelde tatlı olarak rasmalai ikram ederlerdi. Esma ablamızın ellerine sağlık.

2006 yılı yazıydı, eşimle beraber Türkiye’den yeni gelmiştik. Gelmeden önce İstanbul’da biraz alışveriş yaptık. Pakistan’da olmayan bazı yiyecekleri de aldık, iki kilo da fındık vardı. Bu tür şeyleri sene içerisinde tekrar gidip getirme imkanımız olmadığı için azar azar, hata tane ile yiyorduk. Lahor’a geldikten sonra Faruk Bey’i ziyaret ettiğimde “Fındık getirdin mi?” diye sordu. Ben de “Zaten bir kilo aldım, bizde de çok yok!” dedim. Neden böyle dedim, bilmiyorum, belki de içten içe fındıkları vermeye kıyamadım. Aradan 2-3 gün geçti, mutfakta fındıkları koyduğumuz dolabı açtığımızda birer kiloluk iki fındık poşetinden birinin tamamen yemyeşil olduğunu gördük. Normal şartlarda sapasağlam fındıkların iki gün içerisinde o kadar bozulması imkansızdı. Hemen yanındaki diğer poşette bir tane bile bozulmuş fındık yoktu. Allah, bilmeden de olsa Faruk Bey’in kalbini kırdığım için bana o fındıkları yemeyi nasip etmemişti. Bir daha ondan hiçbir şeyi kıskanmadım. Türk yemeklerini çok severdi. Hemen her yıl Türkiye’ye gitmişliği vardı. Dönüşte muhakkak puding getirirdi. Ona pudingin nasıl yapıldığını da anlatmıştım.

Kazada tartıştığımız kişi yarım saatte dergiye abone oldu

Brandreth Road’a bir gün kendisini ziyarete gitmiştim. Burası, İstanbul’daki Karaköy gibi hırdavat, boru ve küçük el aletlerinin toptan-perakende satıldığı yerdir. Bölgenin istasyon tarafından ilk girişi bu caddede olduğundan pazar da bu adla anılır. O dönem arabamı yeni almış, şoförlüğe yeni alışıyordum. Bir gün Brandreth Road’un girişinde Faruk Bey’in dükkanının önüne park etmek için U dönüşü yapmak istedim. Arabayı çevirdim, ikinci hamleyi yaparken yeni bir araba benim açtığım aralıktan geçmeye çalışmış. Ben de hamle yapınca o arabanın yan tarafı benim arabanın köşesiyle baştan sona çizildi. Adam indi ve bağırıp çağırmaya başladı. Bu arada Faruk Bey dükkandan çıkıp yanımıza geldi. Adamı sakinleştirdi. Arabaları park ettik. Dükkâna girdik, tanıştık, biraz oturduk. Yarım saat sonra dost olduk. Muhabbet ilerledi, Fountain dergisine bile abone ettik.

Okul inşaatında kahvaltı veriyorduk

Meğer yeni arabasını boydan boya çizdiğim kişi o dönem Pakistan Hırdavat ve El Aletleri Derneği’nin başkanıymış. Türkiye’ye bir gezi programı öncesi ulaşmak ve randevu almak için bir aya yakın uğraştığım kişiymiş. Sonraları kendisini birkaç defa iş yerinde ziyaret ettik. Programlarımıza çağırdık, dostluğumuz devam etti. O günden sonra Brandreth Road ziyaretlerimde neredeyse hiçbir zaman U dönüşü yapmadım. Arabayı Faruk Bey’in dükkanının karşısında bulunan petrol istasyonuna park etmeye başladım. Arada bir arabamı da orada yıkatıyordum.

Yeni okul binamızın inşaatında her pazar sabah kahvaltısı yapıyorduk. İş adamı tanıdıklarımız kendi arkadaşlarını Türk kahvaltısına getiriyordu. Kahvaltı sonrası hep beraber inşaatı geziyor ve okulun alacağı son hali anlatıyorduk. Faruk Bey de tanıdığı insanları birkaç defa kahvaltıya çağırdı. Kahvaltı verdiğimiz yer inşaatın bahçesinde kumların, çakılların arasındaki hafi büyükçe bir kulübeydi. İçinde zemine halıfleks sermiş ve duvarına klima taktırmıştık…

Kaynak: pakturkfile.org

Türkiye ve Türkçe dostu bir Pakistanlı: Faruk Ali Han yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

 

Eski Pakistan Başbakanı Navaz Şerif

Büyükelçi Sadık Babür Girgin

Pakistan Hizmet gönüllülerini teslim için AKP’yle böyle anlaştı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Time To Help Derneği öncülüğünde pek çok ülkede sadece evlere değil gönüllere de girildi.

Fedakar insanların kurban götürdüğü adreslerden biri Pakistan idi.

Çok sayıda Pakistanlı evlerine yılda bir kere de olsa et götürmenin mutluluğunu yaşadı.

Time To Help’in bir sonraki durağı ise 34 milyonluk nüfusa sahip Afrika ülkesi Ugandaydı.

Kesilen kurbanlar itinayla poşetlendi.

Et dolu poşetler hızlı bir şekilde sahiplerine dağıtıldı.

Kenya’daki ihtiyaç sahipleri de elbette unutulmadı.

https://twitter.com/Time_To_Help/status/1289508816355307520

Uganda,Kenya ve Pakistan’da kurban sevinci yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.