Bu cömert ve samimi ifadeler, Özkan Beyi, Üniversite yıllarından tanıyan ve Hizmet Hareketi’nin ilk kuşak nesillerinden Prof. Dr. Zafer Ayvaz hocamızın. Aynı yıllarda İzmir’de okumuş olmam ve Çeçenistan’dan dönüşte Bakü’deki evinde ailecek misafir olduğum bu samimi dostu birazcık ben de tanıma imkânı buldum. Ayvaz hocamın onunla ilgili bu şeker şerbet ifadeleri elbette takdire şayan. Ancak kendisi edebiyatçı olmadığı için duygularını dile getirmede M. Akif’in; “Ağlarım, ağlatamam; hissederim, söyleyemem” demesi gibi kalbinin hislerini ifadeden bîzâr kalmış. Keşke bir kalem erbabı çıksa ve bu yiğit insanı yadı cemil olarak gelecek nesillere emanet etse!..

İşte bu yiğit insan, aslen 22 Mart 1969 tarihinde Kütahya’da doğmuştur. İlk ve orta eğitimi burada tamamlar ve sonrasında Ege Üniversitesi tarihten mezun olur. Üniversiteyi bitirince Hizmet’teki ilk hicret mekânı Malatya olur. 1990’lı yıllarda başlayan yurt dışı hicret sevdası onu da kervana dahil eder ve böylece o yurt dışına giden saffı evvelden biri olur. Kendisi Bakü’de açılan ilk okulun müdürüdür. Komünizm’in paletleri altında 70 yıl preslenmiş bir toplumun yeniden ihyası için kolları sıvayan ilk kahramanlardan biridir o. O yıllar zor yıllardır. Zira öncesinde hiç zahmet çekmeden değirmenlerine su akıtılan Azeriler’in yokluk ve kıtlık yıllarıdır. Özgürlük sevdası, Moskova’dan gönderilen suların kesilmesine sebep olur. O yoksulluk günlerinin verdiği ızdırapla onların, “Kabakta yahşi idi” yani geçmişte ne güzel yaşıyorduk, dediklerini o dönemi yaşayan herkes bilir. Onun için Efendimiz (sav) buyururlar ki; “Allah’ım! Açlıktan sana sığınırım. Çünkü açlık, ne kötü bir arkadaştır.” (Ebû Dâvûd, “Salât”, 367)

İşte Özkan Bey bu dönemde ipi göğüsleyenlerden biriydi. Hocaefendi yeri geldikçe bu ilkleri şöyle yad eder: “Ben, yurtlarını yuvalarını terk ederek bize ait değerleri dünyanın dört bir yanına taşıma adına farklı diyarlara dağılan arkadaşlardaki hicret ve hizmet aşkını gördüğümde hayret ediyordum. Sahip oldukları şiddetli arzu ve heyecan ve sergiledikleri yüksek kıvam karşısında şaşırıyordum. Henüz çok büyük bir hayat tecrübesi edinmemiş, üniversiteden yeni mezun çiçeği burnunda delikanlıların, damarlarındaki kanların cismaniyet ve dünya hesabına aktığı bir dönemde, bütün arzu ve heveslerini ayaklarının altına alarak dünyanın dört bir tarafına açılmaları ve göz kamaştıran işler yapmaları; bu olsa olsa Allah’ın büyük bir lütfu olabilir.”[1] İşte, Özkan Bey’de ‘Allah’ın büyük bir lütfu’ olan bu sevdadan payına düşeni alabilmek için iradesiyle işin içine girmiş ve genç olmasına rağmen, dirayeti ve çalışkanlığıyla bugün o ülkelerde gıpta edilen eğitim kurumlarının temeline ilk harcı dökenlerden olmuştur.

Evet, hizmet aşkıyla dopdolu olması onu muvaffak kılar. Bu muvaffakiyeti ona, bir başka zorlu ülke olan Bulgaristan’da açılacak okulun ilk tuğlasını koyma fırsatı verir. Bulgaristan, hem devlet olarak hem millet olarak oldukça zor bir yerdir. Çünkü coğrafi olarak Avrupa ülkesi olmasına rağmen toplum olarak bu vasfı taşımamaktadır. İş böyle olunca bu toplumda dikiş tutturmak oldukça zordur. Fakat Özkan Bey, zor yerlerin ve zor günlerin insanıdır. Hizmete ait işlerde olabildiğine sabırlı ve muhatabıyla çabuk diyalog kurabilen şahsına münhasır bir insandır. 1997 yılının kışında geldiği bu ülkede; 1 yılda Drujba (Dostluk) okulunun açılmasına vesile olmuştur.

Ancak dünyanın fani olduğu bu hizmetin müntesiplerinin şuur altına iyice yerleştirilmesi için olsa gerek 2011 yılına gelindiğinde bu kez direksiyonu Polonya’ya kırdı. Polonya, Baltık ülkelerinin çetin ceviziydi. Bu ülkedeki 10 yıllık sürenin ilk başlarında gene okulları idare etti. Son döneminde ise yılların tecrübesini genç arkadaşlarla paylaşmak üzere eğitim danışmanlığı yapıyordu.

Varşova’nın karakışında yitirdiğimiz bu yiğit, geride ‘Örnekleri Kendinden Bir Hareket’in muhteşem örneklerini bıraktı. Keşke hepsi yazılıp kayıt altına alınabilseydi. Heyhat! Millet olarak Tarih yapmayı seviyoruz ama onu kayıt altına almaya gelince özürlüyüz. Oysa Hocaefendi, yazdığı bir önsözde şöyle diyor: “Bizim şanlı mazimiz içinde her nedense tarih yazma tarih yapma ölçüsünde kaale alınmamıştır. Osmanlı’nın siyasi kültürel askeri hemen her alanda en çaplı tarihini yazanların yabancılar olması tesadüf olmasa gerektir.”^[2]

Evet, Siyer kitapları Hz. Halid için; “Â’şa hamîden, mâte fakîden” derler. Yani “Herkesin övgüsüne mazhar bir babayiğit, kâmil bir insan olarak yaşadı, İslam’ın yitiği olarak da öbür âleme gitti. Ancak giderken geride dünyada mameleki adına hiçbir şeye sahip değildi.”^[3] İşte Özkan bey için de böyle dense sezadır. Çünkü, oda gittiği üç ülkede övgüye mazhar, kâmil bir insan olarak yaşadı. Hizmet’in bir yitiği olarak da öbür âleme gitti. 30 yıldır yurt dışında olmasına rağmen, dünyada mamelek adına hiçbir şeye sahip değildi. Onun bütün dünyası Hizmet’in hatırını sayarken, kişilerin haklarını kuyumcu hassasiyetiyle korumaktı. Yaşanan bu süreçten her hizmet ehli gibi o da kendi payına düşeni aldı. Bu yüzden çocuklarının biri Yeni Zelanda’ya, diğer ikisi Hollanda’ya gitmek zorunda kaldı. O, 6 Aralık 2021 tarihinde dünya sürgününü tamamlarken geride gözü yaşlı bir eş ve altı çocuk bıraktı. Rabbim makâmını âli, mekânını Firdevs eylesin. Âmin.

[1] https://www.ozgurherkul.org/tag/muhasebe/

[2] Harun “Önden Giden Atlılar” Kaynak Yayınları, 2006 s.1

[3] https://www.herkul.org/tag/hz-halid/

Varşova’nın Karakışında Yitirdiğimiz Yiğit: Özkan Ersoy | RECEP ATICI yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Çok değerli bir eğitim gönüllüsü kardeşimiz daha vatanından uzakta ebediyete irtihal etti. Özkan Ersoy Bey, Azerbaycan’ın en zor günlerinde belki de kimsesiz günlerinde, 1992 yılında Bakü’ye gelerek orada eğitim kurumlarının açılmasında büyük emek sarfetmiş ve o okulun da ilk müdürü olmuştu. Onu henüz gençliğinin baharında 23-24 yaşlarında, yeni evlenmiş, hayatı yeni yeni anlamaya başladığı bu yıllarda Azerbaycan’a getiren neydi?

Azerbaycan ki; o zamanlar bağımsızlığını henüz kazanmış, toplumsal ve siyasal sorunlarla mücadele eden, maddi problemlerin hat safhada olduğu bir dönemini yaşıyordu. Bütün olumsuzluklara rağmen hayatını bavuluna sığdırarak yola revan olmuştu Özkan Bey. Kendi gibi genç dimağları bir araya getirerek kardeş ülke Can Azerbaycan’ın pak neslini geleceğe hazırlamak gibi ülvi bir vazife edinmişti kendine. Bu vazife şuuru beraber çalıştığı arkadaşlarına öyle bir azim ve irade verdi ki, iki yıl sonra Azerbaycanlı talebeler tarihinde ilk defa Bulgaristan’da düzenlenen Uluslararası Biyoloji Olimpiyatları’nda beş altın madalyayla yüksek bir başarı göstererek vatanlarına döndüler. Bu başarı o yıllarda bağımsızlık mücadelesi veren Azerbaycan için büyük bir ümit kaynağı oldu.

1992 Bakü, Özkan Ersoy (sağdaki) ve şimdi Kanada’da olan Rahmi Dakak

Özkan Beyle birkaç yıl beraber çalıştık. Şahsım adına onun inancı, kararlılığı, yüksek ahlaki değerleri temsil keyfiyeti ve nezaketi bende çok derin izler bıraktı. Onun beraber çalıştığı arkadaşlarıyla kollektif şuur içerisinde hareket etmesi, başkalarının hayatlarına dokunma gayreti, fedakarlığı ve durmadan öğrenme azmi herkese numune olmuştu. Hele hele o güzel şirin sohbeti… Onunla bir şekilde ünsiyet kuran sohbetine doyamaz ve bir şekilde muhabbet halkasına dahil olmaya can atardı.

Özkan Bey sonra farklı iş alanlarına geçti, başka ülkelere gitti ama vefa ve sadakat insanı olarak dostlarını hiç bir zaman unutmadı, her zaman iletişim halinde oldu. Bu güzel insan hakkında söylenecek çok söz ve anlatacak çok hatıra var..

Her nefis ölümü tadacaktır fehvasınca Özkan Bey de bir hicret diyarında ruhunun ufkuna yürüdü. İnanıyorum ki bu abide şahsiyetin fani dünya hayatından baki âleme göçü bizi ondan ayıramayacak. Aksine onun hatıraları her daim bizimle olacak ve ona olan sevgimizi daha da muhkemleştirecek. Bizler gönül rahatlığıyla şahidiz ki o, ömür sermayesini hep hayır hasenat ve Rıza istikametinde kullandı.

Cenab-ı Erhamürrahimin Özkan kardeşimize rahmet, makamını şehid mekanını cennet-i firdevs eylesin.

”Azerbaycan’ın kimsesiz günlerinin vefalı dostu Özkan Ersoy Bey” yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

1969 yılında Kütahya’da dünyaya gözlerini açan Özkan Ersoy,  Ege Üniversitesi tarih bölümünü bitirdikten bir süre Malatya’da hizmet etti. 1991 yılında yurt dışına hicret edenler kervanının ilklerinden oldu. Azerbaycan’da açılan ilk okulun müdürlüğünü yaptı. Genç yaşta olmasına rağmen, dirayeti ve çalışkanlığıyla bugün ülkede marka olan eğitim sistemini oturttu. Bu muvaffakiyeti ona, bir başka zorlu ülkede yeni okul açma görevini getirdi. 1997 yılının son ayında geldiği Bulgaristan’da 1 yıl süren gayreti, Dostluk (Drujba) okulunun açılışıyla meyvesini verdi. Müfredatında zorunlu Türkçe dersi olan yabancı dilde eğitim veren bir okulu Bulgarlar’a sevdirdi. Vazife yaptığı 14 yıl içinde hem eğitim hem personeli ve velilerle kalıcı dostluklar kurdu. 2011’de bu kez yolu, tecrübesini kullanmasını gerektiren Polonya’ya düştü. 10 yıl bu ülkede hem okulculuk, özellikle son döneminde eğitim danışmanlığ görevleriyle dopdolu bir hayat yaşadı. Ardında erişilmesi zor bir örnek hayat, boynu bükük bir eş ve 6 evlat bıraktı.

Özkan Ersoy dualarla ebediyete uğurlandı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hizmetimizin sabikune evveli olan ve bizler için müşar-ü bi’l benan olan büyüklerimiz müstesna, bizler 80’li yıllarda üniversite eğitimi alırken Anadolu’nun bağrından çıkıp büyük şehirlere geldiğimizde maddi-manevi yalnızlığımızı, yetiştiğimiz kültür ortamında ki her türlü eksikliklerimizi giderdiğimiz, susuz çöllerde vaha iklimi misali kurtuluşa erdiğimiz bir hakikat idi; HİZMET.

Yine bizler tahdis-i nimet olarak gençliğimizin baharında başta Orta Asya’ya sonra daha farklı coğrafyalara, hayatını bir bavula sığdırarak yelken açan talihliler olduk.

Hiç unutmam Sibirya’da Baykal gölü kenarındaki Hizmet müessesinde çalışırken Rabbimizi tanıma bahtıyarlığına nail olmuş Aleksandr Bey “Ben arkadaşlara bakınca Allah’a olan imanım artıyor ”derdi. Bunu bir iltifattan çok yılların eğitimcisi (fizik öğretmeni) olarak bu genç arkadaşlar ile alınan başarı ancak Allah’ın inayeti ile olabilir manasında ifade ederdi.

Evet, gençtik, tecrübesizdik, hatta eğitim verdiğimiz Ingilizce diline bile çok hakim değildik ama herbirimiz yaşama ve yaşatma ideali ile dop doluyduk.

İşte bu yağız delikanlılardan biri de; geçen gün ruhunun ufkuna yürüyen, 1991 yılında hicretle başlayan ömrünü hakiki hicretle tamamlayan ÖZKAN ERSOY Beyefendidir.

Hayat serencanamesi İzmir (üniversite yılları), Malatya derken yurt dışına Azerbaycan (1991-1997), Bulgaristan (1997-2011), Polonya (2011-2021) olarak devam etti ve hicret diyarında gelecek nesillere bir ziyaretgah olarak, buraların tapusu mesabesinde rahmeti rahmana kavuştu.

90’lı yılların başında gidilen ülkelerde her türlü zorluklar vardı. 70 yıllık komünizmin geride bıraktığı zihniyet probleminden tutun da hayatın asgari müşterekler de devam ve temadisi adına ihtiyaç kalemlerini temin etmek, açılacak okulun tamirat-tadilatı için gerekli olan inşaat malzemelerinin teminindeki yaşanan yokluğa varıncaya kadar.

Rahmetli Özkan Bey de bu zorluklara  bilfiil yaşayarak katlanmıştı.

Ama edindiğimiz Kur’an’i terbiye kimseye şikayet ettirmiyor, ’’Güzel Görüp, Güzel Düşünmeye ve Hayattan Lezzet Almaya” bakılıyordu.

Zaten, zevali elem, lezzet vermiyor muydu ki…

Kıymetli dava arkadaşım, rahmetli Özkan Beyi tanıyanlar ”ömrünü iman ve Kur’an hizmetine adamış, hicretten hicrete koşan, çalışkan, tevazuu sahibi, müstağni hali, samimiyetinden dem vuruyorlar ki hepimiz buna şahidiz.

Azerbaycan günlerinden beridir Onu en iyi tanıyanlardan birisi diyebileceğim kıymetli büyüğüm Zafer Ayvaz Ağabey’in ifadeleri:

“Özkan Ersoy Bey kardeşim, 30 yıla yakın süreden beri tanıdığım, iman ve Kur’an hizmetinin halis bir şakirdiydi. Ruhu şad, makamı cennet olsun. Adı ve soyadı ile müsemma asil ruhlu, ciddi, fedakâr, mütevazi, hizmet aşkıyla dopdolu bir insan-ı kâmil idi. Problem çözmeye odaklı, kimseyi kırmadan fikirlerini özgürce beyan eden, sıkıntılara karşı fevkalade duyarlı bir şefkat kahramanıydı. Örnek bir Müslümandı. Haliyle, tavrıyla, duruşuyla ders alınacak bir mümindi. Bir hizmet insanı portresi çizin dense, drobuyla o portreyi tam temsil edebilecek örnek bir şahsiyetti. Vefatıyla beni derin bir üzüntüye gark etti. Yerinin doldurulmasının mümkün olmadığını düşünüyorum. Çok şefkatli bir aile reisiydi. Eşinin ve evlatların üzerine titrer, onların en güzel şekilde yetişmeleri için büyük çaba sarf ederdi. Arkada bıraktığı eşinin ve çocukların, onun manevi mirasını en güzel bir şekilde koruyacaklarına kalpten inanıyorum. Büyüklerine saygıda kusur etmezdi. Kendimi onunla karşılaştırınca ne kadar sığ olduğumu görüyorum. Rabbimizin takdirine saygısızlık olmasaydı, keşke daha uzun seneler yaşasaydı ve hizmetlerine devam etseydi demek isterdim. Kısa ömründe çok büyük hizmetlerin kazancını biriktirdi. Vefatı çok büyük bir boşluk oluşturdu. Son beş sene içinde çok kereler beraberliğimiz oldu. Kimseyi üzecek bir hareketine asla şahit olmadım. Dostlarının ve arkadaşlarının dünyevi ve ahirete müteallik meselelerini planlı ve programlı bir şekilde çözüme ulaştıracak yollar arar ve bunları mutlaka paylaşırdı. Kendi için değil, arkadaşları için yaşardı. Bir problemle karşılaştığımda çekinmeden baş vuracağım en yakın dostumdu. Şimdi düşünüyorum da yaşça küçük olmasına rağmen, beni talebeliğe kabul etmesini dileyebileceğim müstesna bir candı. Özkan Hocam, bizi yetim bıraktın. Yerin dolmaz. Rabbim sana mağfiretiyle muamele buyursun. Efendimiz (SAV) şefaatçin olsun. Ebedi alemde beni ve arkadaşlarımızı unutma. Rabbi Rahimimizin sana şefaat hakkı vereceğine gönülden inanıyorum. Allah Teala Sana rahmetiyle muamele buyursun.”

Bulgaristan da beraber oldukları dostu kıymetli Necdet Çelik Beyin ve sevdiklerinden bazılarının müşterek kanaatleri de şöyle:

“ Yurt dışındaki ilk 5 yılımda Sofya’da komşuluk yaptık Özkan Ağabeyle. Mantığı, muhakemesi çok güçlü biriydi. Hayat tecrübelerini paylaşmaktan çekinmeyen, konuşkan ve açık sözlü idi. Gençlik yıllarımda onun tecrübelerinden kendime prensip edindiğim çok hususlar vardır. Bulgaristan’da 14 yıl hizmet etti. Okulun açılış sürecinde, bakanlıktaki odalar arasında dolaşan dosyayı bir avcı titizliğinde takip etti. ‘Benim mesaim burada.’ der, neredeyse bir yılını bakanlığın koridorlarında kah bekleme kah koşuşturmaca ile geçirdi. O zorlu süreçte değerli dostluklar edindi. Onlarla münasebetini bayramlarda hep sürdürdü.’’

Drujba okullarında 8 yıl beraber çalıştığı Fahrettin Kurtulmuş, ”Hala onun kurduğu dostlukların kredisini kullanıyoruz. Dili iyi öğrendiği için çok kalıcı ilişkiler kurmuştu. Tanıyan herkes ondan sitayişle bahsediyor.” diye anlatıyor. Kurtulmuş, Özkan Ağabeyi, planlı çalışan, hedefine yürürken hakkaniyeti elden bırakmayan biri olarak tarif ediyor. Hizmet prensiplerine çok bağlı yaşayan Özkan Ağabey, Bulgaristan’dan ayrılırken, ‘Hayatımdaki gerçek dostlarım burada. Bir gün buraya gelip yeniden hizmet edeceğim.’ demişti yakın çevresine. Nasip olmadı.

Son dönemdeki danışmanlık görevini, birikimlerinin ışığında titizlikle yürüttü. İnsan ilişkilerine çok önem verirdi. Hizmetin hatırını sayarken, kişilerin haklarını kuyumcu hassasiyetinde korurdu. Şimdi Almanya’da muhacir bir ablamızın, onun vefatı üzerine ağzından dökülen şu sözler çok anlamlı: ”Karşısında sıkılmadan, yanlış anlar mı diye düşünmeden konuşabildigim bir Ağabeydi. Açıkgörüşlü, insana huzur veren bir duruşu vardı. Ara ara telefonla halimizi hatırımızı sorar, kendimizi değerli hissettirirdi.”

30 yıllık yurt dışı hayatında hiç bir ülkede dikili ağacı olmamıştı, Aziz Dostun.

Kalabalık bir ailesi olmasına rağmen küçük diyebileceğimiz bir evde yaşıyordu.

Yaşanan süreçten her hizmet ehli gibi  o da nasiplenmiş bir evladı Yeni Zelanda’ya gitmek zorunda kalmış, iki evladi Hollanda’da bulunmaktaydı. Adeta ailenin her bir ferdi farkli yerlere dağılmıştı.

Son zamanlarda iltica etmek zorunda kalarak Lehce öğrenmek için onca yaşına rağmen gençlere misal olacak şekilde dil kurslarina, meslek öğrenme programlarına devam ederek vatandaşlık için gerekli olan B1 sertifikasini almaya hak kazanmışdı. Ama gel gör ki kader ağını farklı örmekte ve adeta geçici oturumlar için uğraşma hakiki ve ebedi vatani asliye gel dercesine genç denebilecek, Hizmetimiz adına daha çok fikri, fiili, tecrübelerinden istifade edebilecek bir vakitte ruhunun ufkuna yürüdü. Bizzatihi yaşayarak elde ettiği bu imkanı kendisi gibi durumda olanlar için teşvik etmek için her mahvilde anlatır, dertlenirdi.

Vazife olarak gitmesi gereken ülkelere sık sık giderek bu süreçte insanlara yardımcı olmaya çalışır, dertlenir, yeni projeler geliştirir, fikirler üretir ve arkadaşları ile paylaşırdı….

Son zamanlardaki rahatsızlığı, çektikleri bir beşer olarak olabilecek taksirati için de keffaretuz zünub olmuştur ve inşallah tertemiz Rabbi Rahime nail olmuştur. Haklarımız helal olsun.

Hasılı, O şimdi hakiki ebedi aleme intikal etti, bizler geride bıraktıkları sevenleri, dava arkadaşları hayrul halefler olarak irademizin hakkını vermek, sebeblere riayet etmek için gayret etmekle mükellefiz.

Aziz hatırası, ailesi bizlerden vefa beklemekte.

Rabbim tüm geçmişlerimize rahmeti ile muamele buyursun. Bizler de bu hakikat ile hallendiğimizdeiİman ve Kur’an dairesi içerisinde nefesimizi tüketmeyi nasip ve müyesser eylesin. Amin.

Hicretle geçen ömrünü, hicret diyarında noktalayan bir yiğit: Özkan Ersoy yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.