Cevap: Mütrefîn, Kur’ân-ı Kerim’de, bütün bütün zevk ü safaya dalan, yiyen, içen ve yan gelip kulağı üzerine yatan, aklına estiği gibi gezip tozan ve tamamıyla nefis ve cismaniyetinin yörüngesinde bir hayat yaşayan insanlar için kullanılan bir tabirdir. Cenab-ı Hak, Kur’ân-ı Kerim’de onlar hakkında şöyle buyurmuştur: وَإِذَا أَرَدْنَا أَنْ نُهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُوا فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا “Herhangi bir belde helaki hak ettiğinde, oranın lüks içinde yaşayan, kendini zevk ü sefaya salmış aristokrat sınıfı fısk u fücura dalarlar. Neticede Allah’ın hükmü hak olur da orayı yerle bir eder, altını üstüne getiririz.” (İsrâ sûresi, 17/16)

Başka bir âyet-i kerimede ise, أَذْهَبْتُمْ طَيِّبَاتِكُمْ فِي حَيَاتِكُمُ الدُّنْيَا وَاسْتَمْتَعْتُمْ بِهَا “Siz, Allah’ın ihsan ettiği bütün güzel şeyleri dünyada yiyip bitirdiniz; zevk ü safanızı dünyada yaşadınız, keyfinizi dünyada çıkardınız. Öbür tarafa bir şey bırakmadınız.” (Ahkâf sûresi, 16/20) ifadeleriyle her şeylerini dünyada saçıp savuran ve ahirete hiçbir şey göndermeyen insanlar zemmedilmiştir. Bu tür âyetlerin ikazlarını dikkate alan Ömer İbn Abdülaziz ve Ebû Zer gibi zatlar dünya nimetlerinden istifadeleri ölçüsünde ahirette kayıp yaşayacaklarını düşünmüşler ve çok müstağni bir hayat sürmüşlerdir. Eğer insan bu dünyada Allah’ın ihsan ettiği nimetlerden istifade ederken ölçüyü kaçırmaz, israfa girmez, lüks ve şatafattan uzak kalırsa, ahirette de mahrumiyet yaşamaz.

Benzer başka bir âyet-i kerimede ise dünya hayatının ahirete tercih edilmesi, Allah’a inanmayanların bir vasfı olarak gösterilmiştir: الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا عَلَى الْآخِرَةِ “O kâfirlerdir ki bilerek ve isteyerek dünya hayatını ahirete tercih ederler.” (İbrahim sûresi, 14/3) İnsan, bir karınca kadar olsun, bu yazın bir de kışı var demez, birkaç buğdayı da kış için saklamayı düşünmez ve dünyada ekip biçtiği bütün nimetleri burada tüketirse, ahirete bir şey kalmayacaktır. Demek ki bir insanın her şeyi bu dünyadan ibaret görmesi, ahireti düşünmeden elindeki imkânları burada yiyip bitirmesi, hayatını tamamen bu dünyaya göre ayarlaması ve bu dünyayı esas maksat yapması onun için bir kayıp sebebidir. Bir yönüyle bu ve buna benzer âyet-i kerimelerde mütrefînin özellikleri anlatılmaktadır.

Sosyal Adalet

Sosyalistler ve komünistler ile bunlardan etkilenen bazı İslâm âlimleri sosyal adalet kavramına çok vurgu yaptılar. Fakat bu meselenin konuşulması ve yazılması kolay olsa da asıl önemli ve zor olan onu uygulamaktır. Yani başta Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) olmak üzere onun Raşit Halifeleri Hz. Ebû Bekir, Hz. Ömer, Hz. Osman ve Hz. Ali gibi yaşayabilmektir. Onlar devlet idare ettikleri ve geniş imkânlara sahip oldukları dönemde bile sade yaşantılarını terk etmemişlerdir. Eskilerin “sevad-ı âzam” dediği halkın çoğunluğunun geçim standartlarını kendilerine ölçü olarak almışlar, halk ne ile geçiniyor, ne yiyip içiyorsa onlar da hayatlarını bu çerçevede sürdürmüşlerdir. Pahalı elbiseler giymemişler, kendilerine mükellef sofralar kurdurmamışlardır. Bazen Mescid-i Nebevi’de kumlar üzerinde yatıp kalkmışlardır.

Aynı şekilde Emevi halifelerinden olan Ömer İbn Abdülaziz de dört halifenin yolundan gitmiş ve hazinenin dolup taştığı bir dönemde bile sade hayatını hiç değiştirmemiş, zeytinyağına ekmek banıp yemeye devam etmiştir. İşte gerçek adalet ve hakkaniyet budur. Bu sebeple o, iki buçuk yıllık hilafeti dönemine belki de yüz yıllık icraatı sığdırmış, kendinden önceki Emevî halifelerinin bozdukları çarkı endazeden geçirerek yeniden düzene koymuştur. Onun ortaya koyduğu ceht ve gayret sayesinde Emevilik Şam’da bittiği dönemde Endülüs’e açılmış, orada ümranlar kurmuş ve sekiz asır boyunca Avrupa’yı aydınlatmaya devam etmiştir. Allah, kendi hayatlarında bu ölçüde hassas olan bu gibi zatların önünü açmış ve onları büyük başarılara muvaffak kılmıştır. Devletin başındaki insanlar sahip oldukları imkânlara rağmen sevad-ı âzamın durumunu göz önünde bulundurarak aza kanaat edebiliyor ve iradeleriyle fakirane bir hayat yaşamayı tercih edebiliyorlarsa işte o zaman sosyal adalet temin edilebilir.

Aksi takdirde, bir toplumda aristokrat bir azınlık bütün imkânları elinde bulundurur, mükellef sofralara oturur kalkar, pahalı elbiseler giyer ve lüks bir hayat yaşarsa bu durum, fakir halkın iştahını kabartır ve onları harekete geçirir. Nitekim bir dönemde Avrupa’daki sosyal hareketlere, Rusya ve Çin’deki ihtilallere bakılacak olursa, bunların altında yatan sebebin zengin ve fakirler arasındaki sınıf mücadelesi ve çatışmasının olduğu görülecektir. Onlar, ülke servetinin küçük bir azınlığın elinde dolaşmasından rahatsız olmuş ve bunun önüne geçmek için proletarya diktatörlüğüne yönelmişlerdir. Fakat bu defa da mesele tam tersine dönmüş, bu taraftaki ifrat diğer tarafta tefriti netice vermiştir. Meseleyi çözdüklerini zannettikleri anda vuruşma farklı bir şekilde cereyan etmeye başlamıştır.

Görüldüğü gibi mütrefîn güruhu kendi akıbetlerini mahvederken toplumda da kavga ve çatışmaların fitilini ateşlemektedir. Bundan kurtulmanın çaresi ise, yukarıda da işaret edildiği gibi, idarecilerin ve zenginlerin, yaşantılarında ve harcamalarında toplumun genelinin durumunu nazar-ı itibara almalarıdır. Hatta bunun da ötesinde onlar, sahip oldukları imkânları muhtaçlarla da paylaşmalı, zekât, sadaka ve infak gibi yollarla onlara el uzatmalıdırlar ki toplumun bu iki kesimi arasında bir uzlaşma sağlanabilsin. Böylece ne yukarıdan aşağıya baskı, zulüm, tahakküm veya istihkar gelsin ne de aşağıdan yukarıya kin ve nefret yükselsin. Nitekim Raşit Halifeler sıradan bir insan gibi yaşadıkları için toplumun saygı ve güvenini kazanmışlardır. Bir kısım Emevi sultanları ise lüks ve şatafat içerisinde sürdürdükleri hayattan ötürü toplumun kin, nefret ve öfkesini celbetmişlerdir.

Allah’ın, zenginliğinin hakkını veremeyeceğini bildiği bazı kullarına kısıtlı imkânlar vermesi ve böylece onları gaflet ve sefahatten koruması bir cebr-i lutfîdir. Yani Allah’ın fakir bıraktığı veya orta seviyede bir hayat lütfettiği bir insanın mütevazı bir hayat yaşaması onun için bir lütuftur. Fakat burada asıl önemli olan bu dengenin irade ile kurulmasıdır. İnsana asıl sevap kazandıracak olan davranış, dünyalık nimetlere sahip olduğu hâlde iradesinin hakkını vererek zevk ü sefaya dalmaması, Allah’ı ve haşr ü neşri unutmaması, ibadet ü taatini aksatmamasıdır. Zira bolluk ve servet çoğu zaman gaflet sebebidir. Gaflet ise dünyaya dalmayı ve Allah’tan uzaklaşmayı beraberinde getirir. İşte dünyevî imkânların genişlemesinin insan için böyle bir dezavantajı vardır. Fakat insan, dişini sıkar, istikametini kaybetmez, hâl ve tavırlarıyla kimsenin iştihasını tahrik etmez, kimseyi tepkiye sevk etmez; bilakis sahip olduğu imkânlarla muhtaçlara el uzatır ve onların sevgi ve sempatisini kazanırsa işte o zaman nimetlerin hakkını vermiş, şükrünü eda etmiş olur.

Devletlerin Yıkılmasında Zevk ü Sefanın Yeri

Ecdada saygı gösterme ve seleflerimizi hayırla yâd etme benim çok önem verdiğim bir düsturdur. Çünkü onlar dine çok hizmet etmişlerdir. Bu sebeple mümkün mertebe onları sorgulamaktan ve tenkit etmekten kaçınırım. Bununla birlikte bir kısım tarihî realiteleri görmenin ve bunlardan ders çıkarmanın önemi de inkâr edilemez. Tarihin ilk dönemlerinden itibaren Emevi, Abbasi, Osmanlı ve Endülüs gibi İslâm devletlerinin çöküş ve yıkılış sebepleri incelendiğinde dünyaya meyletmenin, lüks ve israfa dalmanın bunda önemli bir yeri olduğu görülecektir.

Mesela Osmanlı devletinin bidayetinden Kanunî dönemine kadar sultanlar hep ordunun başında sefere çıkmışlar ve askerlerin kuvve-i mâneviyesini takviye etmişlerdir. Fakat daha sonraki dönemde sultanlar orduyla birlikte sefere çıkma âdetini terk etmiş, ordu da kendine has kahramanlıkları artık sergileyemez olmuştur. İşte bundan sonradır ki bozgunlar bozgunları takip etmiştir. Mesela Viyana bozgunu sonrasında Merzifonlu idama mahkûm edilmiştir. Fakat acaba buradaki tek suç orduya ve Merzifonlu’ya mı aittir? İnsan şu düşüncelerden kendisini alamıyor: “A benim mübarek sultanım! Sen niye Viyana’ya gitmedin. Kanunî ve Yavuz gibi senin birçok deden cephede veya cepheye açılırken ruhlarının ufkuna yürümüşlerdi. Sen niye onların yolunu terk ettin!”

Maalesef Osmanlı’nın son döneminde saraya kapanma ve zevk ü sefaya dalma bizi felç etmiştir. Şatafatlı evlerde yaşama, bir evle yetinmeyerek ikincisini, üçüncüsünü yapma, hatta çocuklar ve torunlar için de binalar dikme, yetmedi damatları, gelinleri de düşünme, kısaca yaşatma idealinden vazgeçerek yaşama tutkusuna sarılma bizim için tam bir felaket sebebi olmuştur. Abdülhak Şinasi Hisar’ın Boğaziçi Mehtapları’nı okuyacak olursanız, Osmanlı’nın son döneminde nasıl bir zevk u sefaya dalındığını açık olarak görürsünüz. İşte bu, bizim için öldüren bir AİDS mikrobuna dönüşmüştür.

İffetli Yaşamanın ve Peylenmemenin Yolu

Beşer hayatında her zaman için söz konusu olan böyle bir gafletin bizi de esir alacağını unutmamalı ve bu konuda sürekli teyakkuz hâlinde bulunmalıyız. Ben çok lüks olduğunu düşünerek şu anda kaldığım mekândan bile rahatsız oluyorum. Koltukta oturmaktan sıkılıyorum. Hâlâ ruhumda tahta kulübede, cami penceresinde kalma arzusu var. Çünkü ben ancak altmış yaşından sonra belli rahatsızlıklarımdan ötürü döşekte yatmaya başladım. Ne talebeliğim ne de daha sonraki uzun hayatım boyunca lüks koltuklarda oturmadım. Bu, sunî bir tevazu olarak görülmemelidir. Bilakis bunlar benim tabiatıma ters olan şeyler.

Esasen her mü’min bu konuda dikkatli olmalı ve iradesiyle kendisini dengelemelidir. O kadar ki dünyaya ait duygulara, tutkulara, zevk ü sefalara, “Ben bu ruha girerek kendimi ifade edebilirim.” dedirtmemek gerekir. İnsan, fıtrata uygun ve ihtiyaçlarına kâfi gelecek bir şekilde yaşayabileceği bir zemin oluşturmalı, onun dışında nefsin ve şeytanın nüfuz edebileceği bütün menfezleri kapatmalıdır. Yoksa rahat düşkünlüğü ve tenperverlik insanı bohemliğe sevk eder. Bohemliğe dalan bir insan ise öyle bir illüzyona kapılır ki artık beynine çip yerleştirilmiş birisi gibi sürekli onun güdümünde bir hayat yaşamaya başlar.

Eğer insan, dünyevî nimetlerden istifade konusunda kendisini disiplin altına almaz ve meşru daireyle iktifa etmezse başkalarının istismarına da açık hâle gelebilir. Öyle kimselerin tuzağına düşer ki bir süre sonra onların dümen suyuna girmek ve onlar nasıl isterse öyle hareket etmek zorunda kalır. Bugüne kadar bizi mahvedenler ve parçalayanlar hep bu tür yolları kullanarak mahvetmişlerdir. Günümüzde de kötü niyetli bir kısım şer odaklarının dünyada barış ve huzurun sağlanması adına çok önemli hizmetler yapmaya namzet olan böyle bir hareketi boş bırakmayacaklarını hatırda tutmak gerekir. Onlar, kendi karanlık emelleri istikametinde kullanmak için bazı insanlara yanaşabilir ve onlara dünya zevki namına bazı şeyler teklif edebilirler. Hatta bazen suret-i haktan da görünebilirler. Sağdan yaklaşarak dünya adına bazı imkânlar sunabilirler. Bunu yaparken de sizi peyleyebilir, esir ve köle hâline getirebilirler. Eğer siz bu konuda gereken hassasiyeti göstermez ve uyanık olmazsanız, hiç farkına varmadan iradelerinizi ve yapacağınız aktivitelerinizi felç edebilirsiniz.

Oysaki siz çok hayatî bir misyonun temsilcilerisiniz. Siz, yaşatma kahramanlarısınız. Yaşama sevdasına tutulduğunuz an, yaşatma işi olduğu yerde kalır. Kendinizi yaşamaya salarsanız, yaşatma aktivitelerinizi kaybedersiniz. Bu durumda artık sizin varlığınızdan da söz edilemez. Artık siz yoksunuz demektir. Cenab-ı Hakk’ın böyle bir cemaat hakkındaki hükmü ise bellidir: يَۤا أَيُّهَا الَّذينَ اٰمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دينِه فَسَوْفَ يَأْتِي اللهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُۤ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرينَ يُجَاهِدُونَ في سَبيلِ اللهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَۤائِمٍ ذٰلِكَ فَضْلُ اللهِ يُؤْتيهِ مَنْ يَشَۤاءُ وَ اللهُ وَاسِعٌ عَليمٌ “Ey iman edenler! İçinizden kim dininden dönerse, (bilin ki) Allah öyle bir kavim getirecek ki O, bu kavmi sever, onlar da O’nu severler. Mü’minlere karşı başları yerde, kâfirlere karşı ise onurludurlar. Allah yolunda mücadele ederler ve kınayanın kınamasından korkmazlar. İşte bu, Allah’ın bir fazlıdır, onu dilediğine verir. Allah, atası, ihsanı çok bol olandır ve her şeyi en iyi şekilde bilendir.” (Mâide sûresi, 5/54) âyet-i kerimesinde de ifade edildiği üzere Allah onları kaldırır bir kenara koyar ve onların yerine yepyeni ve taptaze insanlar getirir.

Burada anlatılan “dininden dönmenin” farklı seviyeleri söz konusudur. Bazıları imandan küfre dönerler. Bazıları İslâmî esasları yaşama mevzuunda gevşek davranır ve kendilerini tembelliğe salarlar. Bazıları da baştan sahip olduğu hizmet etme aşk u iştiyakını kaybeder, yaşatma duygusu, fedakârlık hissi, diğergâmlık anlayışı gibi duyguları bir yana koyar da, yürüdüğü yoldan geriye dönerek yaptığı hizmetleri bırakır. Bunların hepsi farklı mânâlarda birer irtidattır, geriye adım atma demektir.

Evet, hangi çeşidiyle olursa olsun, eğer bir toplum benimsediği yolundan, yönünden, yönteminden, sisteminden, dünya görüşünden ve hayat felsefesinden geriye adım atarsa Allah da onlara, “Siz misyonunuzu eda ettiniz. Sizin işiniz bitti artık. Çünkü kendinizi karbonlaşmaya saldınız. Kabuk bağladınız. Bu yüzden sizi alıyorum.” der ve onların yerine delice Allah’ı ve Resûlü’nü seven ve onlar tarafından sevilen bir toplum getirir. Onlar, mü’minler karşısında iki büklüm olurken küfür ve ilhad karşısında dimdik dururlar. İ’lâ-yı kelimetullah vazifesini eda ederler. Yani kültürlerini ve değerlerini dünyanın dört bir yanına ulaştırmaya çalışırlar. Bu vazifeyi yaparken bazı şom ağızların eleştirilerine ve ayıplamalarına da kulak asmazlar. Zira bu adanmışlar hiçbir beklentiye girmeden böyle bir hizmete koyulsalar da ışıktan rahatsız olan bazı kimseler onlar hakkında olmadık iddialar gündeme getirebilir, uydurdukları yalan ve iftiralarla onları karalamaya çalışabilirler. Fakat onlar bu tür engellemelere takılmadan yollarına devam ederler.

İşte bu sebepledir ki sürekli yeni kalma gayreti içinde olmalıyız. Zira bu hizmetin en önemli dinamiği adanmışlık ruhudur. Eğer bir insan kendini bir davaya adamışsa, onun başka bir beklentisi olmaz/olmamalıdır. O, ne maddi çıkarlar peşinde koşar ne dünyevî refahını düşünür ne de kendisini zevk ü sefaya salar. Özellikle gayrimeşru kazançlardan ve haram zevklerden, şeytandan kaçıyor gibi kaçar. “Allah’ım, bizi, yaşatma ve fedakârlık ruhundan mahrum etme! Allah’ım, bizi, yaşama sevdası gibi Allah belası bir illetin içine gömme!” diye sürekli dua dua yalvarırlar. Kendileri buna dikkat ettiği gibi arkadaşlarının da bu istikamette kalabilmelerini sağlamaya çalışır, bu konuda kayanlar, sapanlar olursa onları da rehabilite etmeye gayret ederler. Geçmişte çürüyüp giden insanların hâlinden ders çıkarır ve onların düştükleri aynı hataya düşmeme azm ü cehdiyle yaşarlar.

Adanmışların Yolu

Kanaatimce adanmışlar bu konularda cevazlarla değil azimetlerle amel etmelidirler. Onlar, oturdukları evden bindikleri arabaya, giydikleri elbiselerden kullandıkları eşyalara kadar her şeylerinde dikkatli olmalı ve asla lükse girmemelidirler. Eğer iki odalı bir ev ihtiyaçlarını karşılıyorsa daha ötesine gitmemeli, araba satın alırken ihtiyaçlarının olup olmamasına bakmalı ve gardıroplarında ihtiyaç fazlası elbise bulundurmamalıdırlar. Eğer bir yerden başka bir yere seyahat edeceklerse bunun en ekonomik olan yolunu tercih etmelidirler. Dünya nimetlerinden istifadeyi doymaya değil tatmaya bağlamalıdırlar. İmkânları olsa bile kendilerini iktisadî yaşamaya alıştırmalıdırlar. Zaten imkânı olmayan bir insanın fakirliğe kanaat etmesi bir fazilet değildir. Asıl olan imkânlar içerisinde bunu yapabilmektir. Eğer onlar hayatlarını yeniden gözden geçirip bu disiplinlere göre dizayn edemezlerse, başkalarına da düzen veremezler.

Kısaca onlar, hayatlarını tam bir iktisat ve kanaat üzerine plânlamalı ve israfın her çeşidinden uzak kalmalıdırlar. Zira iktisat, bereket sebebi olduğu gibi israf da haybet ve hüsran sebebidir. Her konuda olduğu gibi bu konuda da bizim üsve-i hasenemiz İnsanlığın İftihar Tablosu olmalıdır. Zira O’nun eşiyle birlikte kaldığı oda o kadar dardı ki namaz kılarken mübarek anamız ayaklarını çekmediği sürece secde edecek yer bulamıyordu. O, bütün bir ömrünü hasır üzerinde geçirmişti. Günümüzde insanların lüks ve şatafata dalmaları bizim için bir mazeret olamayacağı gibi bir ölçü de olamaz. Bizim için tek bir ölçü vardır; o da Resûl-i Ekrem’dir. Bu konuda başkaları ne derse desin, ne düşünürse düşünsün. Bu ölçüleri kabul etmeyenler, dünyayı kendi anlayışlarına ve âdetlerine göre şekillendirenler bildikleri gibi yaşayabilirler. Fakat şunu da hatırda tutmak gerekir ki insanlığın, hayatını cismaniyete ve rahata bağlı yaşayan insanlardan alacağı çok bir şey yoktur.

Maalesef günümüzde ciddi bir akıl kılletine, kalb kasvetine ve ruh zilletine maruz kalınmıştır. Allah anıldığında kalbler ürpermiyor. Gözler kupkuru. Zimamlar nefsin eline verildiğinden beden ve cismaniyet merkezli bir hayat yaşanıyor. İnsanlar sadece yemeyi, içmeyi, rahat etmeyi ve hayattan zevk almayı düşünüyorlar. Ne ruhun ne aklın ne de kalbin selametinden bahsetmek çok zor. Dolayısıyla insanlık sefalet ve sefahate yol açabilecek bir yola girmiş durumda. Hâlbuki şu mihnet diyarının bir Cennet koridoru hâline getirilmesi, kalb ve ruh hayatındaki canlılıkla mümkündür. Dünya ve ukba huzurunu elde etmenin yolu akl-ı selime, kalb-i selime ve ruh-u selime bağlıdır. Ama maalesef bunlar bizim birkaç asırdan beri yitirdiğimiz değerlerdir ve bu yitiğimizin de farkında olduğumuz söylenemez.

Sürekli sıcak döşekleri ve yumuşak yastıkları kollayan, üzerinde gerinecek koltuklar arayan, mükellef sofralardan kalkmayan, çeşit çeşit nimetlerden istifadeye alışan bir insanın gerçek lezzet olan Allah iştiyakını duyması mümkün değildir. Acaba günümüzde sinesi dinin i’lâsıyla çarpan kaç kimse gösterilebilir!.. Kaç kimse vardır ki ellerini açıp sürekli, “Allah’ım, burada durmam dinini yükseltmem adına bir işe yarıyorsa kalayım. Aksi takdirde beni huzuruna al!” diye inliyordur? İşte bize düşen, yeniden bu ufku yakalamaya, bu ruhu aramızda diriltmeye çalışmaktır.

Kaynak:M.Fethullah Gülen / İstikamet Çizgisi

Dünyevî Nimetlerden İstifadede Ölçü yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Sayılamayacak kadar çok nimetlerini tanıttırıp tattırmak için sonsuz hikmet ve kudretiyle şu küçük insan vücudunu, pekçok hisler ve cihazlar ile pek ince manevî duygularla süsleyip bezeyen Yaradanımız, kulakların hassas terazileriyle de, inceden kalına, —tabiri caizse— ipekten kadifeye kadar ahenk içinde kaynaşıp titreşen çeşit çeşit sesleri ölçtürüp tarttırıyor. Kainattaki her varlığın bağrından yükselen güzel sesler, hoş sadalar; birer varlık belirtileridir. Böylece kulaklar, latif nağmelerde derin zevklere, ince hazlara boğularak sesler aleminde Hakk’ın değişik nimetlerine mazhar olurlar.

Evet, “Havadaki demdeme, kuşlardaki civcive, yağmurdaki zemzeme, denizdeki gamgama, ra’dlardaki rakraka, taşlardaki tıktıka, birer manidar nevaz…” “Kuşları söylettirir, ya bir lezzet-i nimet, ya bir nüzul-ü rahmet….”

“Sanki kainat, ilahî bir musikî dairesidir. Türlü türlü avazlarla, çeşit çeşit terennümlerle, kalblere ulvi hüzünleri ve Rabbanî aşkları duyurmakla, ruhları nuranî alemlere götürür, pek garib misalî levhaları göstermekle o ruhları ve kalbleri lezzetlere ve zevklere gark eder.”

İşte, iman kulağıyla dikkat edince, daha nice güzelliklere şahid olacağımız bu sesler aleminden aldığımız hazlar, dostlarımızın sözleri, mesih-enfas büyüklerimizin ruh okşayan, vicdanı heyecana getiren ifadeleriyle ne kadar büyük değer kazanıyor!.. İşte bu büyük nimet, derecesine göre bizden bir şükür istiyor. Ama çoğu zaman biz, bunu unutuyoruz. Hatırımızdan çıkmaması için tezadlarla renk renk nakışlar dokuyan ilahî hikmet, bu sefer karşımıza sağırlık diye bir problem çıkarıyor.

“Hak şerleri hayreyler,
Zannetme ki gayreyler,
Mevla görelim neyler,
Neylerse güzel eyler.”

Bu yazımızda, senelerini sessiz, hatta kulak yönünden karanlık bir alemde geçiren bir kadının hatıralarını naklederek, hem Rabbimizin sonsuz nimetlerinden birisini hatırlatmış, hem de senelerin acı tecrübelerinden alınmış ibret levhaları ile bu durumdakilerin neler yapabileceği mevzuunda bilgi vermiş olacağız.

Evet, Dana Pettibone Kotta, “Sessiz Bir Dünyada Yaşıyorum” başlıklı yazısında şunları söylüyor:
“Otuz sekiz sene evvel onüç yaşında bir kız iken, işitme hassamı kaybetmiştim. Bu durum, tepeden inme olmuştu. Elektrik düğmesinin bir çevrilişiyle bir odanın karanlığa gömülmesi gibi, ben de bir sinirin ölümüyle kendimi sessiz bir dünyada bulmuştum.

Sessizlik zaman zaman bana çok acı geliyordu. Gerçi ağaçkakan, beni sabahın çok erken saatlerinde uyandırmıyordu ama, bülbülün sesini duymadan yaşamak, baharın fısıltısından, dostların sesinden habersiz kalmak, beni üzüntülere boğuyordu.

Sevgi dolu bir ihtimam ile disiplinin kol-kola yürüdüğü bir evde yetiştim. Annem sevilen bir kadındı; babam ise, zekasının parlaklığı ve kalbinin iyiliği ile meşhurdu.

Onüçüncü doğum günümden az sonra menenjite yakalandım; günlerce süren baygınlığımdan sıyrıldığım vakit, işitme sinirim ölmüştü.

Ebeveynim, daha ben pek küçükken bana, sıkıntılı ve ümitsiz anlarımda Allah’dan kuvvet dilemeyi öğretmişti. Her günü olduğu gibi kabul etmeyi ve her akşam Allah’a şükran duygularımı bildirmeyi onlardan öğrendim. Sağırlığın üzüntülerine karşı başlıca silahım bu oldu. Dünyada sakat olarak yaşayabilmek için lâzım gelen cesareti de, bu sayede elde ettim.

Başıma gelen felaket, ilk önceleri beni hiç sarsmadı. Bilakis herkesin dikkatinin üzerimde toplanması hoşuma gidiyordu, önümde güçlüklerle dolu ve yepyeni bir dünya olduğu, bir an olsun aklıma gelmiyordu.

Kuvvetim, yerine geldikten sonra, ebeveynim, bugünkü normal hayatımın temelini teşkil eden bir karar verdi: Kulakları duyan kimseler arasında tıpkı eskisi gibi yaşamaya devam edecek ve eksiğimi dudak okumakla telafi etmeye çalışacaktım.

Bu arada o zamanlar Detroit’teki Sağırlar Mektebi’nin müdiresi olan Dr. Gertrude Van Adestine’yle tanıştık.

Dudak okumanın esaslarını bu fevkalade kadından öğrendim. Onun yardımıyla zamanla sesli ve sessiz harflerin, nihayet cümlelerin dudaklar üzerindeki şeklini ayırd etmeye alıştım.

Sağırlığımın ilk senesi, bilhassa annemle babam için çok yorucu oldu. Fakat duydukları ıstıraba rağmen beni, ilerideki hayatımın temelini teşkil eden kaidelere riayet ettirmeyi ihmal etmiyorlardı. Bu kaidelerden birincisi: Sağır olmanın bir çok şeyleri yapmamam için bir sebeb teşkil etmediği esası. İkincisi ise: Sakatlığımdan istifade etmemem zarureti idi.

Bu terbiye tarzı ve gençliğimdeki tecrübelerim sayesinde, sakat insanların, onsuz uzun müddet yaşayamayacakları bir hayat felsefesi edindim.

Mektep hayatım kolay olmadı. Normal arkadaşlarım gibi olmak arzusuyla çırpındım mektebte, sağırlığın manasını daha iyi anladım.

Geçenlerde 25’inci evlenme yıldönümümüzdü. Göz bebeğimiz gibi sevdiğimiz iki kızımızı yetiştirmekle geçen, neşe ve üzüntüyle dolu yılları gözümün önüne getirince, kocamın ne akla hayale sığmaz bir adam olduğunu takdir ettim.

Dudak okumak, normal bir hayat sürmeme yardım eden başlıca amildir. Bu ise sağlam bir uzvun, hasara uğramış diğer bir uzvun vazifesini üzerine almasından başka birşey değildir. Bu suretle muayyen bir tahrik, işitme sinirleri yerine, görme sinirleri yoluyla beyne ulaşır. Böylelikle beyne giden yeni bir yol kurulmuş ve günden güne kuvvetlenmiş olur.

Tamamıyla sağır bir kimsenin dudak okuması, bu sebepten ötürü sadece ağır duyanlar için olduğundan daha kolaydır. Ağır duyanlarda gözler ve kulaklar daimi surette mücadele halindedir. Bu yüzden bu kimselerin işitme hassaları tamamıyla kayboluncaya kadar bir işitme cihazı takmaları şayan-ı tercihdir.

Dudak okumak ilkokul birinci sınıfta kelime okumanın öğrenilmesi gibi tecrübe ve tekerrür ister. Bir tek kelimeyi dudaktan okumak çok zordur. Bir cümle içinde başka kelimelerle münasebetler kurarak manayı anlamak kabil olmazsa, bütün dudak okuma sistemi suya düşer. Cümle anlamak hiç zor değildir. Kelimelerin birbiriyle olan münasebeti, yüzün ve gözlerin ifadesi meseleyi halleder. Fakat şahıs isimlerini anlamak da o derece müşküldür. Onların benim için bir kağıda yazılmasını tercih ederim. Gözlük takanların söylediklerini anlamak da başlı başına bir iştir. Işığın mercekler tarafından aksettirilmesi, dudakların aldığı şekilleri takip etmeyi imkansız kılar.

Sessiz bir dünyada yaşadığım halde dünyadaki sağırlar hakkında yazılanların bir çoğunun yanlış olduğunu söyleyebilirim.

Sesime çok dikkat etmek zorundayım. Kendi sesini duyamayanların, bir müddet sonra yeknesak ve ifadesiz bir sese sahip oldukları söylenir. Babamla annem, bende bu kusurun yer etmemesi için çok çalışmışlardı; şimdi de kocamla iki kızım, onların bu çalışmalarını devam ettiriyorlar.

Sessiz dünyanın hoş tarafları da yok değil. Binbir gürültü arasında sakin sakin kitab okuyabilir, geveze kadınlarla dolu bir odada aklım başımda olarak mühim bir problemimi halledebilirim; her türlü gürültü ve ses içinde rahat uyuyabilirim.

Bir müddet evvel, benim gibi bir sağır, yazdığı bir makalede birkaç dakika için işitme hassasına kavuşabildiği takdirde en çok neleri duymak istediğini yazmıştı. Bana sorarsanız insan neleri duymak istemez ki!..

Bana bir sağırın çocuk sahibi olmasının doğru bir hareket olup olmadığını çok sordular. Hakikaten, sağır bir insan için, evde çocukların bulunmasından daha büyük bir saadet tasavvur edilemez.

Benim sağır olmam, çocuklarım için de faydalı olmuştur. Bana karşı düşünceli ve anlayışlı davranmakla, başkalarına aynı şekilde anlayışlı davranmayı öğrendiler. Ayrıca sakatlığımdan istifade etmemeyi kendilerine prensib edindikleri için, karakter sahibi birer kişi olarak yetiştiler.

Mes’ut bir hayat sürdüğümü söyleyebilirim. Hayat hikayemi yazmaktan maksadım, benim gibi sağır bir yakını olanlara, onu nasıl mes’ut edebileceklerini göstermektir.

Onu elinizden geldiği kadar sevin. Kendi kendine güvenmesini temin için, ona kuvvetli bir emniyet hissi aşılayın. Onu kabil olduğu kadar bilgili yetiştirin. Ona ümitsizliğe kapılmamasını, insan için bir kapı kapanırsa Allah tarafından daha çok kapıların açılacağını, fakat insanın sabırlı ve ümitli olması lazım geldiği inancını telkin edin.

Ona neşeli ve iyimser olduğu zamanlar nasihat edin; bedbin ve üzüntülü olduğu zamanlar değil. Mektebde cesaretim kırıldığı zaman annemin bana nasihat etmeye kalkmadan, o an için: “Pek üzülme. Bu işten vazgeçeriz.” dediğini hatırlarım. Ertesi günü bambaşka görüşle yataktan kalktığımı ve her türlü zorlukla mücadele etmeye hazır olduğumu ilaveye hacet yok sanırım.”

Hiç olmazsa, başta dediğim gibi Allah’a güvenme, sayılmayacak kadar çok nimetlerinden aklımıza gelenleri hatırlayıp O’na şükretme, ibadet ve dua ile kalbî alakayı hiç kesmeme, insan için en büyük kuvvet kaynağı oluyor.

Hizmetten | Safvet Senih

İşitme Nimeti | Safvet Senih yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.