Hicret kervanının çalışkan ablası Necla Kervancı Abla’nın ardından…

Mekke’yi yöneten çetenin zulüm olup müminlerin üzerine aktığı yıllar… gecenin ayrı gündüzün ayrı iniltisi yürekleri kanatırken, Gözyaşı Vadisi isminin hakkını verircesine sahabenin gözyaşlarıyla ıslanmakta… Sümeyyeler işkencelerle şehit edilip toprağa karışıyor, Yasirler hakikati haykırdığı için küfrün mızrakları ile paramparça ediliyordu. Habbablar demir gömleklere sarılıp çölün alevlerine terkediliyor ve derile kavlayana kadar orada tutuluyordu…

Mekke tiranları, zulüm üstüne kurdukları zakkum misal sistemleri kurumasın diye onu mazlumların kanı ile suluyorlardı.

İslam’ın altıncı yılında Efendimiz (sav) arkadaşlarını toplayıp:  “Siz bâri yeryüzüne dağılın. Allah Teâla sizi yine bir araya getirir” buyurdular.

Sahabîler: “Yâ Resûlallah, nereye gidelim?” diye sorunca, mübarek eliyle Habeşistan`ın bulunduğu tarafı işaret ederek: “Siz Habeş ülkesine gitseniz iyi olur. Habeş hükümdarının yanında hiç kimse zulme uğramaz. Orası doğruluk yurdudur. Umulur ki, Allah, sizi orada ferahlığa kavuşturur” buyurdu.

Kendi ülkelerinde gurbet yaşayan müminlerin kaderine şimdi de beldelerinden ayrılıp deniz aşırı bir ülkeye göç düşmüştü… araya hasretler, özlemler, ayrılığın acısı düşecekti ama orada dinlerini mümince-insanca yaşayabileceklerdi..

Bu göçle din kıtalar ötesine geçecek, bir devlet yeni ortaya çıkmış dini resmen tanıyacak, bir devlet başkanı (Necaşi Ashame) hicretin mahzun yolcularını bağrına basacak ve “onları bize ver” diyen Mekke’nin temsilcilerine “önüme altından dağlar yığsan da (bu emanetleri) sana vermeyeceğim” diyecekti…

Ülkelerinde her türlü sıkıntıya katlanan sahabe, şimdi sahibinden gelen emirle memleketlerini terk etmişler ve adlarını ilk hicret kervanına yazdırmışlardı.. İlk muhacirlerden biri de Hz Osman ve eşi Efendimiz’in (sav) kızı Hz Rukiye annemizdi…

Katâde (r.a) anlatıyor: “Ailesi ile birlikte Allah yolunda ilk hicret eden Osman b. Affan´dır. Ben, Nadr b. Enes´ten duydum. O da babası Enes´ten, şöyle anlatırken duymuş:
“Osman b. Affan ile hanımı Rukiye, Habeşistan´a gitmek üzere yola çıktılar. Allah Resulü kendilerinden haber alamayınca sokağa çıkıyor, onlardan haber bekliyordu. Derken bir gün Kureyşli bir kadın: “Ya Muhammed, damadını gördüm, hanımı da yanındaydı” dedi. Efendimiz: “Peki durumları nasıldı?” diye sordu. “Hanımını, yürüyemeyecek derecede zayıf olan şu cılız hayvanlar gibi bir eşeğe bindirmişti; kendisi de eşeği önden çekiyordu” dedi. Allah Resulü: “Cenab-ı Hak ikisinin de yar ve yardımcısı olsun. Osman, Lût aleyhisselam´dan sonra ailesiyle birlikte hicret eden ilk Müslümandır” buyurdu.”

O ilk kervan yola çıktığından beri hicret hiç bitmedi. Hakikati temsil edenler her devirde kötülük imparatorluğunun zulmüne maruz kaldılar. Sessiz yığınlardan cesaret alan menfaat şebekeleri iyiliği hayat felsefesi haline getirmiş olanlara daima saldırdılar.

Bugün Anadolu’da bozkırlar ortasında yapayalnız bırakılan Hizmet erleri örneği az bulunan bir zulme maruz kalınca ilk hicret kervanının arkasına düşüp devrin Habeşistanlarına hicret ettiler. O kervanın şanlı ve şanslı yolcularından biri de Kervancı Ailesi idi…

Muhterem Ali Kervancı abi de eşi Necla ablayla birlikte örnek aldıkları Hz Osman ve Hz Rukiye annemiz gibi Güney Afrika’ya hicret ettiler. Kervancı ailesi orada yaptırdığı külliye ve koşturmaları ile yöre halkının gönlünde taht kurdular.

Necla abla, Ali abinin Hizmet adına attığı her sevaba ortaktı. Tıpkı Hz Ebu Talha’nın eşi Ümmü Süleym annemiz gibi. “Sevdiğiniz şeylerden infak etmedikçe asla «birr»e (yani hayrın kemal noktasına) eremezsiniz. Her ne infak ederseniz Allah onu hakkıyla bilir.” (Âl-i İmrân, 92) ayeti nazil olduğunda Hz Ebu Talha, Beyruha ismini verdiği ve içinde 600 hurma ağacı ve Medine’nin en tatlı suyunun bulunduğu bahçesini infak etmişti. Bahçeye gittiğinde eşi orada idi ve oradan çıkmasını ve bahçeyi infak ettiğini söyledi. Eşi ise kendi adına mı ikimiz adına mı diye sorunca, ikimiz adına cevabını almadıkça oradan çıkmamıştı.

Ali abi ve Necla abla, asr-ı saadetten sarkmış cömertlik ağacının dalı gibiydiler. Hizmetin ta ilk dönemlerinden itibaren fedakarlığa mana verecek bir hayat yaşayıp sahabece hizmet ettiler ve hizmetlerini hicretle taçlandırdılar.

İşte böyle imrenilecek bir hayat yaşayan Kervancı ailesinin annesi, Güney Afrika’nın ve Hizmet’in Necla ablası hicret beldesinde Rabbine yürüdü. Son bir yıl birlikte hemen her hafta yaptığımız siyer sohbetlerinde beraber olduk… O çok sevdiği Peygamberi (sav) ve sahabelere kavuşup Rabbine Hicret beldesinden kanat çırparken başta Ali Abi ve çocukları olmak üzere hepimizi öksüz bırakıp varıp ulaştı sonsuzluk kervanına…

Hizmet kervanının Necla Ablası,

Bize nasıl hizmet ediliri yaşayarak öğrettin…

Gözün arkada kalmasın…

Binlerce Necla abla namzedi hicret beldelerinde sizden öğrendikleri şekilde koşturuyorlar, koşturacaklar…

Bak dünyanın dört bir yanından Fatihalar da sağanak sağanak kabrine akıyor…

Kabrin pür nur, mekanın cennet olsun…

Hizmet Kervanının Necla Ablası | İSMET MACİT yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kuşkusuz onun vefatı dolayısıyla en büyük acı ve hüznü Ali Kervancı Ağabey yaşıyor olmalı. Yarım asrı aşkın bir süredir kendisine hayat arkadaşı olan ve Allah yolunda yapılan bütün gayret ve himmetlere bilfiil arka çıkan gözünün nuru zevcesini kaybetmesi sanırım onu oldukça hüzünlendirmiştir. Özellikle yaşanan bu son süreçte Güney Afrika’da hicret günlerini beraber geçirdikleri eşini kaybetmek ona ayrı bir ızdırap vermiş olmalı ki hüznün dışa akseden gözyaşları cenaze merasimi boyunca onun kederli yüzünü yansıtmış.

77 yaşındaki Necla Hanım, yaşının getirdiği çeşitli hastalıklardan dolayı ocak ayından itibaren hastanede tedavi görmüş. Bu tedavi sürecinin son bir ayını da Johannesburg’taki bir hastanede yoğun bakım ünitesinde geçirmiş. Necip Fazıl’ın “Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber… Hiç güzel olmasaydı ölür müydü Peygamber?” dediği vefat haberi cuma sabahı gelmiş. Nizamiye’nin arka bahçesindeki kabristana hicret erleri tarafından defnedilen Necla Hanım’ın misafirperverliğinden ve arkadaşlığından yıllarca istifade eden kadınlar da Nizamiye avlusunda hazır bulunmuşlar. Yaptıkları dualarına, okudukları hatimlerine gözyaşlarını da katarak onu son yolculuğuna uğurlamışlar. Hizmet kardeşliğinin oluşturduğu büyük bir aile olmanın vefasını gurbette de göstermişler. Rabbim onları da sabrı cemil ihsan eylesin.

İstanbul’da yarım asrı geçen hayır faaliyetleri ile Türkiye’nin hemen her bölgesinden ve dünyanın onlarca ülkesinden binlerce talebenin yetişmesine vesile olan Kervancı ağabeyin eşi Necla Hanım, Manisa’nın Salihli ilçesinde dünyaya gelmiş. Güçlü hafızası, sürekli ibadet etmesi ve misafir ağırlaması ile hafızalarda yer eden Necla Hanım, yaşıtları gibi emekliliğin tadını çıkarıp, torun sevmesi gerekirken kilometrelerce uzakta gurbette kurbete yürüdü maalesef.

Ali Kervancı, Hocaefendi’nin tavsiyesiyle dünyanın dört bir yanına yayılan hizmet erlerinin yıllarca arkasını sıvazlamıştı. Bu uğurda maddi ve manevi desteğini esirgemedi. Kendisi, açılan okulların, yurtların, kültür merkezlerinin yanına bir de cami eklemek isteyince, ilk olarak konuyu Hocaefendi’ye açar. Onun da uygun görmesi üzerine senelerce Amerika’da cami açmak için mücadele verir. Ancak üç yıl süren uğraşlarına rağmen cami inşaatı için gerekli izinleri alamaz. Bunun üzerine Hocaefendi, caminin Güney Afrika’da yapılmasını ister. Bunu bir emir telakki eden Kervancı, Güney Afrika’da hemen çalışmalara başlar.

O, gittiği bu kara kıtada samimiyeti, adanmışlığı ve cömertliği ile kiminle temas kurmuşsa anında ikna eder. O günlerde Güney Afrika’nın efsanevî lideri Nelson Mandela’dan randevu ister. Devlet başkanlarının bile randevu almakta zorlandığı Mandela’dan 24 saatte randevu alır. Yanına gitmeye hazırlanırken görevliler, “Şöyle yapacaksın, böyle duracaksın.” gibi protokole dair birçok şey söylese de Kervancı ağabey, Mandela’nın odasına girince “No protokol” diyerek ona güzelce sarılır. Görüşme boyunca Kervancı’nın elini bırakmayan Mandela, külliyenin maketini inceleyip tebrik ettikten sonra, “Halkın sağlık sorunları var. Keşke bir köşesine klinik açsanız.” der. Böylece proje güncellenerek bin metrekarelik alanda, 10 dalda hasta kabul edecek bir de klinik ilave edilir.

Kervancı’nın biricik zevcesi Necla hanımın vefatı dolaysıyla bu hatırayı da hatırlamış olduk. Rabbim vefat eden elli küsur yıllık zevcesinin kabrini pür nur eylesin. Kendisine de sabrı cemil lütfeylesin. Gurbette yaşadığı bu acıyı kurbete vesile eylesin. Kendisinin gönülden bağlı olduğu Hocaefendi’miz de sanırım bu vefat haberine hüzünlenmiştir. Rabbim ona da sabrı cemil ile beraber sağlık sıhhat afiyet ihsan eylesin. Âmin.

‘Ölüm güzel şey, budur perde ardından haber…’ | RECEP ATICI yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.