Yaklaşık 3 ay önce Portekiz’li komşularının eşi büyük bir trafik kazası geçirmişti. Malesef bu kaza sonrası komşu bayanın bir bacağı kesilmişti. Üst üste ameliyatlar yapılıyor ve doktorlar tarafından komşu bayan hayata bağlanmaya çalışılıyordu.

Portekiz’li komşu bey ise kazadan sonra adeta yıkılmış ve çökmüştü. Bir yandan acısını dindirmeye çalışıyor, diğer taraftan ise tek başına evin işlerini yapıyor, hastanede eşi için koşuşturuyor ve günlük ticaretini de ayarlamaya çalışıyordu.

Demirci ustası olan bu komşuları, kazadan sonra çok üzülmüştü ve kederinden biraz da agresifleşmişti. Mahallede kimse kendisine birşey diyemiyor, geçmiş olsun diyenleri bile tersleyip kalplerini kırıyordu. Kazadan sonra adeta hayata küsüp kendisini tek başına evine kapatmıştı.

Komşularının geçirdiği trafik kazasını öğrenen ve çok üzülen muhacir aile, ne diyeceklerini, nasıl davranacaklarını bilememişlerdi. Bir yandan geçmiş olsun ziyaretine gitmek istiyorlar, diğer yandan da basit Portekizceleriyle duygularını tam ifade edemeyip komşularını daha fazla üzmekten ve kırmaktan korkuyorlardı. Diğer komşularından bu durumu sorduklarında “aman sakın yanaşmayın, acısını paylaştığınızı ifade etmeye Portekizceniz yetmeyebilir, yanlış anlayıp sizin de kalbinizi kırabilir” dediler. Muhacir aile bu duruma çok üzülmüştü ama konuyu zamana bırakmanın, şimdilik uzaktan uzağa selam vermekle yetinmenin daha uygun olacağına karar verdiler.

Aradan 3 ay geçmişti. Nihayet bu yılki Natal (Christmas) akşamını da fırsat bilen muhacir aile, cesaretini toplayıp çukolatasını da aldı ve Portekiz’li komşunun kapısını çaldılar. Evsahibi bey bahçe kapısını açınca bizim muhacir ailenin annesini ve oğlu olan genç delikanlıyı karşısında görmesin mi? Hiç beklemediği bir anda, belki de geç kalınmış bu ziyaret karşısında kendisini tutamadı ve gözyaşlarını salıverdi. Bunu gören muhacir anne de gözyaşlarına hakim olamadı ve bir süre böylece karşılıklı ağlaştılar…

Bu elim trafik kazası olmadan önce de muhacir anne ara sıra komşusuna böyle uğramaktaydı ve komşu bayanla ayaküstü sohbetler etmekteydi. Belki Portekizcesi çok yoktu ve sadece bildiği birkaç kelimeyle komşusunun hatırını soruyordu ancak, komşu bayanla arasında bir gönül köprüsü çoktan kurulmuştu bile…

Muhacir anne, anlatılanların birçoğunu anlamasa da, şimdi hastanede olan komşu bayana o zamanlar uğradığında Portekizli bayan anlatıyor, anlatıyordu…bir önceki görüşmelerinden sonra meydana gelen herşeyi muhacir anneye özetliyor ve dertlerini paylaşıp rahatlıyordu. Diğer komşularıyla çok diyaloğu kalmadığı için, ancak bizim muhacir anneyle muhabbet edebiliyor, bizimkisi de çaresizce ama nezaketle onu dinliyordu ve ancak söz bittiğinde yoluna devam edebiliyordu. Bu süre bazen yarım saati, 45 dakikayı da bulabiliyordu ama olsun, komşuyu dinlemek lazımdı ve her görüşme sonrasında Portekizli bayanın sevinci ve rahatlaması gözlerinden okunabiliyordu.

Şimdi ise Portekiz’li komşunun bahçesinde yoğun bir hüzün havası vardı. Trafik kazası sonrasında bahçe sahipsiz kalmış, sebzeler toplanamamış, otlar ve dikenler ise almış yürümüştü. Yaşağıdı travmanın büyüklüğü nedeniyle Portekizli bey derinden sarsılmış ve adeta çökmüştü. Acısı öyle büyüktü ki, ne bağa, ne bahçeye ve ne de hayvanlara gereği gibi bakamadığı görülüyordu. Kolay değildi, hayat arkadaşı ölümden dönmüş, bir ayağı kesilmişti ve hala hastanedeydi. Tek umudu ve hedefi, yaklaşık 2 ay sonra hastaneden çıkarıp evine getireceği biricik eşinin acılarını hafifletmek ve tekrar onu hayata bağlayacak ve onun kendi evine adaptasyonunu kolaylaştıracak düzenlemeleri yapmaktı.

Misafirleriyle bahçe kapısında bir süre ağlaşan Portekizli bey, kendisini biraz toparlayınca, bu Natal gecesinde kimsesinin evde olmadığını, kızının ise eşinin yanında, hastanede olduğunu ifade etti. Hiç böyle bir Natal akşamı hayal etmediklerini söyledi ve muhacir ailenin bu ziyaretinden duyduğu memnuniyeti tekrar misafirlerine ifade etti.

Öyle sevinmişti ki, hemen muhacir anneyi ve oğlunu evin içine davet etti. Eşi hastaneden geldiğinde artık hayata özürlü devam edeceğinden dolayı, eşi için evin içinde yaptığı düzenlemeleri misafirlerine göstermeye başladı. Mesela, evinin bir odasını eşi için komple bir özürlü banyosuna çevirmişti. Hem evin içindeki, hem de bahçedeki merdivenlere rampalar ve özürlü geçiş yerleri inşa etmiş, eşinin rahat etmesi için ne gerekiyorsa değiştirmeye başlamıştı.

Nihayet evde ve bahçede görülecek yerler tamamlandı ve misafirler tekrar bahçe kapısına geri geldiler. Portekizli komşularının bu Natal (Christmas) ziyaretinden memnun kalması onları da çok mutlu etmişti. Zaten geç kalınmış bir hasta ziyareti olarak da bunu düşünmüşlerdi. Portekizli bey, misafirlerin getirdiği çukolatayı hastaneye götüreceğini, eşine ziyareti anlattıktan sonra orada birlikte yiyeceklerini ifade etti. Zaten hastanede eşinin, “muhacir arkadaşım ve ailesi nasıllar, ne yapıyorlar” diye sorduğunu söyledi. Bu da misafirler için ayrı bir sevinç ve memnuniyet vesilesi oldu.

Birden Portekizli beyin aklına, misafirlerini eşiyle telefonda görüntülü görüştürmek geldi. Defalarca aradı eşinin telefonunu ancak bir türlü açılmıyordu. Muhtemelen eşi diğer akrabalarıyla görüşüyordu ve Natal tebrikleşmelerini yapıyorlardı. Bir süre sonra aramaktan vazgeçip birlikte kısa bir video çektiler ve eşine sevgi ve selamlarını bu video mesajıyla gönderdiler.

Muhacir aile evsahibine teşekkür edip ayrıldılar ve bir kez daha komşu ziyaretinin ne kadar önemli olduğuna kanaat getirdiler. Kısmet olursa 2 ay sonra, komşu bayan hastaneden geldiğinde çiçeğimizi de alıp yine geliriz diye düşündüler.

İçinde yaşanılan toplumla kaynaşmak, onlarla iyi ilişkiler ve gönül köpruleri kurmak için illa ki iyi derecede dil bilmek gerekmediğini bizzat yaşayarak gördüler. Buruk bir sevinçle ve iç huzuruyla evlerine geri döndüler.

Rabbim bu muhacir ailenin komşusuna da acil şifalar ve hidayetler lütfeylesin.

Hizmetten | Mehmet Parlak

Natal akşamı komşu ziyareti | Mehmet Parlak yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hizmetten | Mehmet Parlak

Neye taliptik? | Mehmet Parlak yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Bir çocuğu anlattılar; on iki yaşındayken babası cezaevine giren, on altı yaşında da cezaevinde babasının cenazesini teslim alan çocuğu. Annesinin “Baban öldü” haykırışlarını unutmak istemediğini ve “Benim babam hain değil, şehittir” diye haykıran çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; on bir yaşında öksüz kalmış, üstüne babasını alıp yetim bırakmışlar. Hem öksüz hem yetim haliyle yedi yaşındaki kardeşi ile birlikte, babasını cezaevinde ziyaret ederken “Baba dik dur, biz dik duruyoruz” diyen çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; hastanede son saatlerinde “Babamı istiyorum” diyerek vefat eden çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; soğuk kış günü Meriç’in azgın sularında kardeşleri ile boğulan çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; babası cezaevindeyken doğan ve ziyaretlerde yabancı diye babasına gitmeyen çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; sınıfta “Baban ne iş yapıyor,” diye sorulduğunda “Babam uzakta çalışıyor,” demek zorunda kalan çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; cezaevinde koğuş araması esnasında elindeki şekeri gardiyana uzatan çocuğu.

Elleri ve ayakları öpülesi kuzular. Hadi biz neysek de, ya bu fidanlar. Elleri kurusun dokunanların. Kurudu da! Yanlarında konuşamazsın bile. Kocaman cümleler kurup destanlar yazamazsın onların yanında. O küçücük beden kendi kelimeleri ile kitaplar yazmış, kitaplar hıfzetmiş. Kendi cümlelerinin en masum halinde bile kocaman paradigmalar, sonuçlar mevcuttur.  Ya Rabbi, nasıl cümleler kuruyorlar:

“Ben sevincimi öyle gösteremem, belli etmem.”

“Hiç kimseye babam ne zaman çıkacak diye sormadım. Durumu tahmin ediyordum, acımı çoğaltmadım.”

“Herkes en büyük acıyı kendisinin çektiğini sanıyordu.  Ama benim herkesten daha fazla desteğe ihtiyacım vardı, söylemedim, sakladım.”

Bizler, anne-babalar, hep ihmal ettiğimizi sanırdık, ama Allah onları hiç ihmal etmemiş. İlmik ilmik işlemiş, bugünlere yetiştirmiş. Nesli Âti diye tercih etmiş.

Özel zamanların özel lütuflarını, özel ikramlarını görmek isterseniz onlara dikkatli bakın, hikâyelerine bakın. Sanki değil, gerçekten öyle. “O” özenle seçmiş, her birini özenle yerleştirmiş.

Onları ve hikâyelerini öğrenince üzülüyor, iki büklüm oluyoruz, ama öyle de değil, belki de yapmamak lazım. Gözlerine bakıp “Allah’ım! Nasıl kahramanların var, nasıl kulların var!” diye secdede kalmak lazım. Çok özeller. Bunu onlara hep hatırlatmak lazım.

Kim bilir! O ayakkabılarını çıkartan, atide asrın evlerini inşa edecek.

Kim bilir! “Babam şehit” diyen onun yolunda atını diyarlara sürecek.

Kim bilir! “Meriç’te boğulan” ırmaklar boyu dünyaya sevgi götürecek.

Kim bilir! “Dik dur”  diyen, âhirin lideri olacak.

Kim bilir!.. Kim bilir!..

Bize düşen, acılarının bir anlamı, hikmeti olan Nesli Âti’ye bakarken, pencerelerimizin sayısını arttırmak, bir pencereden bakmamak. Hikmetle diğer pencerelerin kulpuna dokunmak! Açmak. Yahu, bu pencereden bakınca “Bu bir çocuk değil, bir kahraman” diye haykırmak.

Asla “Ya ne olacak oğluma, kızıma” deme. Sen nesin ki o ne olacak. Seni ödüllendiren Allah onlara cimri mi kalacak! Hiç üzülme ne olur, bu çocuklar baharın gülleri olacak!

Hizmetten | Mehmet Parlak

Bir çocuğu anlattılar | Mehmet Parlak yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

İstanbul Üniversitesine yakın bir yerde, talebe evinin sakinidir Numan abi. Odasında bir çek-yat, dolap ve kitaplığı vardır. Bir de Anadolu aksanıyla ders anlattığı kara tahtası.

Ömer, kenar mahallelerin birinde üç çocuklu bir ailenin en büyüğüdür. Kader, Numan abiyle Ömer’i bir gün aynı evde tanıştırır. İlk gün talebe evinin misafir yemeği; lahmacun ve ayran. Ondan sonra hep kahvaltı.  Öğle yemeği niyetine kahvaltı, akşam yemeği yerine kahvaltı. Ömer’in ilk günkü ziyafet mutluluğu gözlerinden bellidir. Lahmacunu o güne kadar yememiştir. Sonraki kahvaltılar mı? Ömer’e hep saray mutfağı.

İlk gün yemekten sonra VHS kasetlerden film, ardından namaz, sohbet. Gerisi ne olsun ki. Sanki oyun bahçesinin bütün oyuncakları Ömer’de. Daha sonraki günler az sıkıcı. Numan Abi tahtanın başında. Tabi ki bir deha Numan Abi. Matematik akıyor dudaklarından. Süzgeçten geçiyor, hap oluyor, yutuluyor.

Gene namaz, gene sohbet, gene çay. “Numan Abi; senin hiç boş vaktin olmaz mı? Alışverişe gitmez misin? Abi, senin kız arkadaşın yok mu?” Sorular içimde saklı. Numan Abi tahta başında, formüllerle konuşuyor. Ara var!!! Yaşasın. Ardından salonda “hayala salah” namaz başlasın. Belki namazdan sonra sohbet.

Ömer namazı annesinden öğrenmiştir. Annesi sanki namazlarında Ömer’in arkasında durur, Ömer’in sorularına cevap verirdi. “Anne, kaç rekâttı?”, “Anne, şimdi oturacak mıyım?” Anne köyde ilkokulu bitirmiş, zor bir adama helallik olmuş, susmuş, ağlamış, yakarmış ve Allah’a kul olmuştu.

Ömer’in öğrenciliği iyi, gelecek vadediyor, ama baba zor bir adam. Anaya zor, Ömer’e zor bir adam. Arada fakirlik diz boyu olunca ilkokuldan sonra muhtemelen çırak, babanın yanında. Ama derler ya “oldurmayanı olduran Allah’tır”. İşte Numan Abi, tahtası, acıkırsa kahvaltısı, çalışmak için kitap, arada namaz, sohbet, çay. Hepsi bir araya gelince sanki Allah tebessüm eder Numan Abiye, Ömer’e.

Vay be! Fakir ailenin, dindar çocuğu okumak için yol bulur bu diyarda…

Ömer’in hikâyesinde Numan abiler çok çıkar karşısına. Kimi zaman Yakup Numan olur; azıcık şişman, biraz kel, kimi zaman İbrahim Numan olur; zayıf, yakışıklı, espritüel. Ama hepsi de Numan abidir. İlk gün tanışılan Numan abi. Hepsi o talebe evinin müdavimidir. Kara tahta başında ders anlatır. Hepsinin evinde yemekler, kahvaltı. Nidalar “hayala salah”dır.

Ömer, üç çocuklu ailenin en büyüğü, zor bir babanın oğlu, fakir bir çevrenin yoksulu. Burdan başlayan hikâyesi, okumakla ADAM olur ortasında. Adam ya! Hani hâkime dediği gibi; “Bak hâkim bey, ben devletin kalemi ile çocuklarıma yazı yazdırmadım.” Adam!

Ömer okur okur okur. Sanki Numan abi ona “Bu dünyada başka bir şey yok” demiş gibi okur. Numan abi arada onun için kimi zaman Erzurum’dan gelir, kimi zaman İzmir’den, kimi zaman da Diyarbakır’dan. Günün ortasında bir çorba, mescitte namaz sonrası otogarda veda. Vay be Numan abi; “Sen evlenmedin mi? Yenge hanım kızmıyor mu? Abi çocuklar seni unutacak, hanım boşayacak!” gibisinden sorular havada. Numan abi sessiz, mütevekkil, bir dahaki buluşmanın kaygısında.

Sonra karabulutlar çöker diyara. Televizyonlarda altyazılar, üstyazılar. Numanlar tutuklandı. Numan terörist, Numan… Numan Ömer’in Numan abisi, hani talebe evinin sakini, matematik dehası, Erzurumlu, Denizlili, Diyarbakırlı. Çok geçmeden Ömer’i de tutuklarlar. İki gün sonra zindana koyarlar. Savcı, kaba bir şekilde art arda sorar: “Lan, sen o eve niye gittin? Niye kahvaltılarını yedin, derslerini dinledin, namazlarını kıldın, sohbet ettin? Utanmadan çay içtin?

Ömer artık mütevekkil, Cevap “Şimdi namazda kıyam vakti” Zindan harbici zor. Ömer zaten tutuklanırken sol yanını kaybetmiş, iki gözü dışarıda kalmış, tek kişilik hücrelerin en teklisinde Allah’a komşu olmuş. Günler geçer hücrede, ketıl sanki arada sırada Kur’an-ı Kerim okur Ömer’e. “Hadi Yasin dinleyelim!” Arada Numan abi gelir aklına, gözleri parlar ilk günkü gibi sofrada. Ya ne güzeldi o ayran, o lahmacun, ardından sohbet, tatlı niyetine helva.

“Numan abi,” der içinden Ömer, “Şimdi nerdesin, kimlerlesin, kiminlesin bilmiyorum. Seni ilk günkü gibi seviyor ve özlüyorum. Hani çıkınca gene yanıma gel, emi! Sen beni sormadığın zaman, ben asıl o zaman biterim.”

“Hem bu sefer geldiğinde artık benim de bir hikâyem var diyeceğim sana. Numan abi olmak istiyorum yollarda. Senin gibi vazgeçmek ondan, bundan, şundan. Kara tahtanın başında, Ömer’in yanında.”

Numan abinin kavgasıdır yaşadığımız süreç: Sen neden okuttun, namaz kıldırdın, neden kahvaltı sofrası hazırladın? Cebindeki harçlıkla lahmacun yaptırdın. Sen neden Anadolu’nun ücra köşesinden çıkıp adam oldun? Adamlar yetiştirdin?

Numan abi! Okuduysan, Ömer’in sana çok selamı var!

Hizmetten | Mehmet Parlak

Numan Abi | Mehmet Parlak yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.