Sığınmacıları Ruanda’ya gönderme planı ile gündemde olan İngiltere, ‘20 Haziran Dünya Mülteci Günü’nünde önemli bir etkinliğe sahne oldu. ‘Sürgündeki Sergi’ olarak bilinen ve dünyaca ünlü sanatçıların mülteci sorunlarına dikkat çekmek üzere çizdiği karikatürler Londra’nın ünlü cadde ve meydanlarında gezdirildi. Çoğunluğu 2016 sonrası mülteci olan kişilerce taşınan 25 eser kalabalıkların yoğun ilgisiyle karşılandı.

Sergilenen karikatürler Türkiye’de KHK ile kapatılan Kimse Yok Mu Derneği’nin 2016 yılında düzenlediği uluslararası bir yarışmada seçilmişti. Eserlerin Türkiye’de sergilenmesine ve dereceye girenler için İstanbul’da bir ödül töreni düzenlenmesine izin verilmedi. Yarışmaya katılan bin 200 eser arasından belirlenen 120 karikatürün dünya başkentlerinde sergilenmesi planlandı ancak sadece 2016’da Atina’da sergi açılabildi.

Karikatürler İngiliz Parlamentosu önünden geçti

Londra’daki etkinlik, uluslararası yardım kuruluşu Time to Help ve insan hakları konusunda faaliyetler yapan Human Rights Solidarity (HRS) tarafından düzenlendi. Eserler, öğle saatlerinde önce Thames Nehri kenarındaki Londra Belediyesi’nin önünde sergilendi. Tabloları taşıyan gönüllüler, karikatürleri inceleyen kişilere hem sergi hem de mültecilerin sorunları hakkında bilgiler verdi. Ardından tarihi Tower Bridge (Kule Köprüsü) üzerinden meraklı turistlerin bakışları arasında nehrin karşısına geçirildi.

Öğleden sonra Parlamento Meydanı’nda toplanan aktivist grup karikatürleri İngiliz Parlamentosu’nun önünden geçirerek yakındaki Victoria Tower Garden isimli parka kadar taşıdı. Bir süre burada sergilenen eserler tekrar Parlamento binası ve ünlü saat kulesi Big Bang önünden Westminster köprüsüne kadar götürüldü. Yerli ve yabancı turistler etkinlik boyunca sık sık fotoğrafı çekti.

Kar: Yarışmanın ikincisini yapacağız

Organizatörlerden Time to Help’in İngiltere yöneticisi Yusuf Kar, Kimse Yok Mu Derneği’nin kapatılması ile yarım kalan önemli bir işi devam ettirdiklerini ve Dünya Mülteci Günü’nde bu etkinliği düzenlediklerini söyledi. Aynı zamanda sığınmacıların, mültecilerin sıkıntılarına dikkat çekmeyi ve İngiliz toplumunda bu konudaki farkındalığı arttırmayı hedeflediklerini belirtti. Konuştuğu İrlandalı bir aileyi mülteci hakları konusunda çok duyarlı gördüğünü vurgulayan Kar şunları aktardı: “Bize İrlandalılar olarak kapılarının mültecilere sonuna kadar açık olduğunu söylediler. Ayrıca Hong Konglu bir öğrenci, ülkesindeki sıkıntılardan bahsederek birçok arkadaşının başka yerlere gidip mülteci olduğunu ve sergiden çok etkilendiğini ifade etti.” Yusuf Kar, İngiltere’nin sığınmacıları Ruanda’ya göndermeye çalıştığı bir dönemde etkinliğin daha da anlam kazandığına dikkat çekerek, gelecek yıl mültecilerle ilgili karikatür yarışmasının ikincisini düzenlemeyi planladıklarını söyledi.

Timur: Aldığımız tepkiler bizi daha çok motive etti

HRS Genel Sekreteri Tuğba Timur, İngiltere’nin henüz mültecilerle ilgili sağlıklı bir politika geliştirememiş olmasını büyük bir sorun olarak gördüklerini ifade etti. Londra caddelerinde açtıkları interaktif sergi ile bu soruna dikkat çektiklerini anlatan Timur, “Sergimizde başarılı göçmenlerin hikayeleri de var. Bununla, doğru politikalar geliştirip mültecilere imkan tanındığında bütün toplum için nasıl büyük kazançlar elde edileceğini göstermek istedik.” dedi. Timur, sergiyi inceleyen kişilere bir mültecinin ne gibi zorluklar yaşadığını anlattıklarında hemen onların desteğiyle karşılaştıklarını, bunun da yeni çalışmalar için bir motivasyon kaynağı olduğunu kaydetti.

Yarışmayı organize edenler de mülteci oldu

2015 yılında dünyanın en iyi 100 sivil toplum kuruluşu arasına giren Kimse Yok Mu Derneği, bir yıl sonra mültecilerle ilgili uluslararası bir karikatür yarışması düzenledi. Ödüllü yarışmaya birçok ülkeden 1200 eser katıldı. Kübalı karikatürist Aristides Esteban Hernandez Guerrero birinci, Romanya’dan Constatin Pavel ikinci, İtalyan Alessandro Gatto ise üçüncü oldu.

Eserler arasından seçilen 120 karikatür Atina, Berlin, Köln, Brüksel ve Paris gibi şehirlerde sergilenecekti. Bu güzergâh Afrika veya Ortadoğu’dan yola çıkan bir göçmenin rotasını temsil ediyordu. Sergi, Atina’dan Avrupa yolculuğuna çıkmıştı ki, 15 Temmuz 2016’daki darbe girişimi sonrası binlerce kurum gibi Kimse Yok Mu Derneği de kapatıldı. Sergiyi organize eden derneğin yönetici ve çalışanları ise mülteci konumuna düştü.

Eserlerden 75’i, geçen yıl mülteci haftası dolayısıyla İngiltere’nin Newcastle şehrinde göçmenlerle ilgili çalışmalar yapan The Comfrey Project isimli derneğin sergi salonunda sanatseverlerle buluşmuştu.

Kimse Yok Mu’nun ‘sürgündeki sergisi’ Londra meydan ve caddelerini gezdi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

“Cennet böyle bir yer olmalı..” dedim. Bu hava, bu atmosfer, bu ruh iklimi tıpkı cennet gibi.. öyle bir ferahlık, huzur duygusu..

Londra’da bir parkta, ulu ağaçların altında, yemyeşil çayırların ortasındaydık.. Kimi ayakta duran, kimi oturan, mütemadiyen gülümseyen, birbirine sarılıp bayramlarını tebrik eden bir kalabalığın arasında durmuş sohbet ediyorduk bir arkadaşımla. Aslında bizim de henüz ikinci görüşmemizdi bu, ama sanki yıllardır tanışıyormuş gibi yakın hissediyorduk. Bir an durup ortamın muhteşemliğine, samimiyetine ve mutluluğuna dikkat kesilince, ebedi cennet yamaçlarında Peygamber Efendimiz (sas)’in etrafında dostlarla buluşmanın da insanı böylesine mutlu edeceğini, cennetin de böyle bir yer olacağını hayal ediyordum.

Ramazan bayramının 1. günüydü ve sabahın erken vakitlerinde bayram namazıyla başlamıştık güne. Londra Mevlana Rumi Camisi’nde birer saat arayla üç ayrı cemaat bayram namazı kılacaktı. Biz sabahtan ailece 2. cemaate katıldık. Farklı milletlerden, farklı renklerde mü’min kadınlar, erkekler ve çocuklarla beraber tekbirlerle, dualarla bayram namazını eda ettik. Namazdan sonra imamın cemaate etrafındakilerle bayramlaşmalarını tavsiye etmesi ayrı bir heyecan yaşattı herkese. Birkaç aydır pandemi kısıtlamalarının da kalkması sebebiyle yakın temas konusunda insanlar daha rahat hareket ediyor. Fakat yine de tedbirli olmak için mesafeli duranlar da var. Böyle bir ortamda, kimiyle sarılarak, kimiyle sadece elini sıkarak veya gözlerimizdeki muhabbetle bayramlaştık. “Eid Mubarak” ortak dilimizdi.

Bayram kahvaltısı için buluştuğumuz arkadaşlarımızla geçen muhabbet dolu saatlerin ardından öğleden sonra asıl heyecanla beklediğimiz bayramlaşma vakti geldi. Kuzey Londra’da yaşayan hizmet gönüllülerinin buluşup görüşmesi, bayramlaşması için orta noktada bir parkta toplanma kararı verilmişti. Kimi ‘ensar’, kimi ‘muhacir’.. Kimi geleli 3-5 yıl olmuş, kimi daha oturum bekleyen yeni muhacirler.. Kimi ailece, kimi eş ve evlat özlemiyle dolu.. Her birimizin ayrı bir yol hikayesi, kayıp ve hasret listesi var.. Her birimiz yaralı, gönlü kırık, mahzun..

Fakat değil mi ki bayramdır.. Ve bayram nerede, hangi şartlarda olursa olsun bütün mü’min kalplere gelir. Ve bayramın hakkı kutlanmaktır.. İster cezaevinde dört duvar arasında olsun, ister gaybubet evlerinde, ister mülteci kamplarında.. Bayram umuttur, sevinçtir; gelecek güzel günlerin hayali, Hakiki Dost ile buluşacağımız cennet yamaçlarının provasıdır..

Bilhassa çocuklar için bayram, yıllar sonra mutlulukla anlatılacak en güzel hatıraların toplandığı günler olmalıdır. Zaten parkta buluşmanın bir sebebi de çocuklarımızdı. Bebeğinden ergenine varıncaya kadar irili ufaklı onlarca çocuğun bayram neşesi etrafa yayılıyordu. Yeşil çayırlarda doyasıya koşturup oynadılar, oyuncakların tadını çıkardılar, parkın içindeki gölcükte su kuşlarıyla tanıştılar. Günün sonunda dağıttığımız, içinde balon, çikolata ve bir miktar bayram harçlığı bulunan özel hediye keseleri de onları çok memnun etti. Sıraya girip hediyelerini alırken bayramlık kıyafetlerinin içinde öylesine kibar, öylesine terbiyeliydiler ki, keseleri uzatırken her birine tek tek “hayırlı bayramlar” dedim. Teşekkür ederek, hayırlı bayramlar dileyerek aldılar hediyelerini.  Gülümsedik karşılıklı ama ümit tomurcuğu o yavruların gözlerinde saklı bir hüzün mü vardı, bana mı öyle geldi bilmiyorum. Üstad Bediüzzaman’ın “Cihan harbini gören çocuk dahi olsa ihtiyardır” dediği gibi, onlar da bu ülkeye gelene kadar kim bilir ne badireler atlatmış ne acılara şahit olmuş, yaşlarının üzerinde korkular yaşamış ve belki de çocuk olamadan büyüyüvermişlerdi. En çok da onlar için ‘bayram’ yapmaya, onların yüzünü güldürmeye çalışıyorduk.

Bayram günü çimenlere örtülerini serip oturmuş muhabbet eden, birbirine çay, tatlı ikram eden dostları izlerken, bir taraftan da gözlerimin önüne o meş’um 15 Temmuz 2016 hadiseleri sonrası kendi ülkemde yaşadığım yalnızlık günleri geliyordu. Büyük şairimiz Mehmet Akif’in “Işık yok, yolcu yok, ses yok, bütün hilkat kesilmiş lâl..” diyerek tarif ettiği döneme benzeyen o karanlık günler.. Maddi, manevi sıkıntıların yanında en büyük acı veren şeylerden biri hizmet arkadaşlarımdan, dostlarımdan uzak kalmak, haber alamamaktı. Aile ve akraba çevresinde bile çok sınırlı görüşebildiğimiz o dönemde, halden anlayan aşina bir kalp bulmak, ortak derdi taşıyan bir gönülle karşılaşmak ilaç gibi geliyordu. Bilhassa yurtdışına çıkabilmiş, bütün zorluklarına rağmen yeni ve özgür bir hayata yelken açmış arkadaşlarla haberleşmek, selamlaşmak, onların yeni coğrafyalarda hayata yeniden başladıklarını görmek bir nebze de olsa teselli ediyordu beni. Aynı dili konuştuğun, dertleştiğin, aynı gayeye baş koyduğun dostların olmadığı bir yerin ne kadar güzel de olsa, memleket de olsa cehennemden bir farkı olmadığını bizzat tecrübe etmiştim.

Bu yüzden, bugün bana cennetten bir manzaraya şahitlik ediyormuşum gibi geliyordu. Ve yine bu yüzden, halen zulmün, hukuksuzlukların, iftiraların devam ettiği ülkemizde aklımız ve kalbimiz. Geride kalan ailelerimiz ve dostlarımızla telefonla görüşüp hasret gidermeye, bayramlaşmaya çalışıyoruz.  Ve en kalbî dualarımızı gönderiyoruz her daim.

Rabbimiz, bizleri burada böylece bir araya getirdiğin gibi cennet bahçelerinde de beraber eyle. Bizlere muhacirliğin, özgürlüğün hakkını vererek rızan istikametinde yaşamayı ve gelecek nesilleri yetiştirmeyi nasip eyle.

Rabbimiz, dünyanın her neresinde olursa olsun, sıkıntıda, darda, zorda olan bütün masumları felaha çıkar. Hz. Yusuf (as) misali zindanlarda çile dolduran bütün masumları, mağdurları hürriyete, ailelerine, sevdiklerine kavuştur. Bizlere rızanı kazanmanın sevinciyle hakiki bayramlar yaşamayı nasip eyle. Amin.

Parkta bir bayram günü- Eid Mubarak yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kadına yönelik şiddete ve kadın cinayetlerine dikkat çekmek, toplumda kadınların yaşadığı hak ihlallerine karşı farkındalığı artırmak için önemli bir fırsat 8 Mart Uluslararası Kadınlar Günü. 5 Mart Cumartesi günü biz de bir grup arkadaşla Londra’da İnternational Womens Day yürüyüşüne katıldık. Aslında etkinliği Million Women Rise hareketi ile Human Rights Solidarity platformu birlikte organize ediyordu.

Londra merkezde Charing Cross polis karakolunda buluştuğumuz farklı ırk ve dillere sahip yüzlerce hemcinsimizle birlikte öğlen saatlerinde yürümeye başladık. Soğuk havaya ve arada çiseleyen yağmura rağmen.. Ellerimizde kadın cinayetlerine, şiddete ve kadın haklarına dikkat çeken pankartlar.. davullar, ziller, sloganlar eşliğinde.. Westminster sarayı, parlamento binası, Big Ban gibi tarihi mekanlardan geçip Thames nehri kıyısında Birleşik Krallık’ın polis teşkilatı Scotland Yard’ın önünde durduk. Çünkü, protestonun hedeflerinden biri de güvenliği sağlamakla sorumlu kuruluşlara kadınların sesini duyurmak ve polisin kadınlara verdiği zarara dikkat çekmekti.

Yürüyüş sırasında Human Rights Solidarity ekibinin taşıdığı maket, etkinliğin en çok dikkat çeken unsuruydu. Demir parmaklıklar arasında duran bir erkek mankenin bütün vücudu erkeklerin katlettiği veya zarar verdiği kadın ve çocukların haberlerini anlatan kupürlerle kaplanmıştı. Bununla, suçlu kişilerin cezasız kalmaması gerektiği mesajı veriliyordu. Maket etkinliği takip eden bir çok kişi ile uluslararası yayın yapan medya temsicilerinin de dikkatini çekti. BBC, Guardian, Independent gibi medya kuruluşları etkinliğin haberini verirken maket fotoğraflarını da yayınladı.

Yürüyüş esnasında en çok dikkatimi çeken ise, güvenlik görevlilerinin ve polislerin azami nezaket içinde işlerini yapmalarıydı. “Başıma bir şey gelir mi” diye korkmadan bir eyleme katılmak, temel insan hakkı olan düşünce ve ifade özgürlüğünü kimseden çekinmeden kullanmak, demokrat bir toplumda yaşadığın hissetmek.. gerçekten çok kıymetli bir tecrübeydi. Ayrıca, ırk, din, dil, renk farklılıklarına bakılmaksızın sadece ‘insan’ ve ‘kadın’ ortak kimliğinde buluşmak çok değerliydi.

Son birkaç yılda bilhassa batı ülkelerine göçmek zorunda kalan “muhacirler” olarak, yaşadığımız topluma aidiyet hissetmek, “entegre” olmak, sorun değil çözüm üreten bireyler olmak ve değer görmek için de bu tarz faaliyetlere katılmanın gerekli olduğuna inanıyorum. Bu ülkede yaşıyorum, bu insanlarla muhatabım, bu yollarda ben de yürüyorum, benim çocuklarım da burada büyüyor. Varsa bir bozukluk bunu düzeltmek adına ben de sorumluyum. “Yoldaki taşı kenara koymak kadar bile olsa” sorunlara çözüm aramak zorundayım..

Bugün o soğuk havada, elimde “women rights are human rights” yazılı pankartla, kısılmış sesimle yürürken, mülteciliğimi, muhacirliğimi, öz vatanımda devlet şiddetine uğrayışımı, halen cezaevlerinde veya karakollarda haksızca özgürlüğünden mahrum edilen “kız kardeşlerimi” düşündüm.. Sadece erkek ve polis şiddetine değil, zulmün, kötülüğün, zorbalığın her türlüsüne bir kere daha “hayır” dedim. Sesim oralara kadar ulaşır mı bilmem ama en kalbi dualarımı gönderdim bütün sıkıntıda olan hemcinslerime.

Sloganlarımızdan biri de “No Justice No Peace” “Adalet yoksa barış da yoktur” sözüydü. Barış için, adalet için, özgürlükler için sesimizi yükseltmeye devam edeceğiz.

Londra’da kadın hakları için yürümek yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

15 Temmuz 2016’dan bu yana Erdoğan hükümeti yüz binlerce kişiye karşı çalışma ve hareket özgürlüğü hakkından keyfi olarak yoksun bırakmadan, işkence ve kötü muameleye, keyfi gözaltılardan, örgütlenme ve ifade özgürlüğü haklarının ihlaline kadar ciddi insan hakları ihlalleri gerçekleştiriyor.

Erdoğan hükümeti muhaliflerinin haklarını hiçe sayıyor. 200 binden fazla kişi keyfi olarak gözaltına alındı ve 80 binden fazla kişi terör suçlamasıyla tutuklandı. Ayrıca tutuklular, devlet görevlileri tarafından ağır işkence ve kötü muameleye maruz kalmaktadır. Temmuz 2016’dan bu yana 170 binden fazla kamu görevlisi görevden alındı. İşten çıkarılanlar gelirlerini, sosyal yardımlarını, sağlık sigortalarını ve hatta evlerini kaybettiler.

Türk makamlarının en üzücü eylemlerinden biri hamile veya yeni doğum yapmış kadınların hapsedilmesidir. Bazıları çocuklarıyla birlikte hapsediliyor, bazıları ise onlardan şiddetle ayrı tutuluyor. Şu anda, altı yaşından küçük 300’den fazla çocuk, anneleriyle birlikte Türkiye’nin dört bir yanındaki hapishanelerde, hükümetin muhaliflerine yönelik baskılarının bir parçası olarak gözaltına alındı veya tutuklandı. Türkiye hükümetinin bir diğer endişe verici eylemi, Türkiye’nin Milli İstihbarat Teşkilatı (MİT) tarafından uluslararası hukuk normlarını ihlal ederek, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yönetiminin siyasi muhaliflerini yakalamak için gerçekleştirdiği denizaşırı operasyonlardır.

Türkiye’nin demokrasiyi hak ettiğinin altını çizen AST, uluslararası insan hakları camiasını Türkiye hükümetinin hukuka aykırı uygulamalarına karşı durmaya ve Türkiye Cumhuriyeti Hükümeti’ni aşağıdakileri yapmaya çağırıyor:

• Siyasi tutuklulara yönelik keyfi tutuklamalar, gözaltılar ve haksız kovuşturmalara son verin ve onları serbest bırakın;
• Hem Türkiye’de hem de yurtdışında kaçırmalara son verin;
• Kadın cinayetleri ve kadına yönelik şiddetin faillerini durdurun, önleyin ve cezalandırın,
• Kürt hak ihlallerine son verin,
• Azınlıklara karşı ayrımcılığa son verin,
• Devlet görevlilerinin işkence ve kötü muamele uygulamalarını durdurun, önleyin ve cezalandırın;
• Hukuk mesleğinin bağımsızlığını sağlayın, koruyun ve kanunlara uyun.

AST’den Demokrasi Günü’nde Londra’dan çağrı: Türkiye Demokrasiyi hak ediyor yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Human Rights Solidarity Kadın Komitesi üyeleri 8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde İngiltere Parlamentosu önünde kadın hakları gösterisine katılarak Türkiye’de yaşanan kadın ve insan hakkı ihlallerini protesto etti.

Peaceful Actions Platform ve Human Rights Solidarity gönüllüsü erkek, kadın ve çocukların katıldığı gösteride Türkiye’de erkek ve devlet şiddetine kurban gitmiş, hapse atılmış, hakları elinden alınmış kadınların dramı anlatıldı. Londra’nın tarihi Trafalgar Meydanı’nı Parlamento Meydanı’na bağlayan Whitehall caddesi boyunca yapılan yürüyüşten sonra Parlamento Meydanı’nda toplanan kalabalık, bir taraftan iklim krizini, bir taraftan da kadın hakları ihlallerini protesto etti.

Dünya çapında yaşanan iklim krizinin en büyük mağdurları kadınlar olduğu bilinciyle düzenlenen yürüyüşün organizasyonu Care International tarafından yapılmıştı. Care International her yıl March4Women adı altında dünya çapında yürüyüşler düzenliyor.

Yürüyüş ve gösteri boyunca Human Rights Solidarity gönüllüleri Hanım Büşra Erdal, Ayşenur Parıldak ve Figen Yüksekdağ gibi görüşlerinden veya aidiyetlerinden dolayı hapsedilen kadınların salıverilmesi çağrısında bulunan pankartlar taşıdı.

Human Rights Solidarity Birleşik Krallık merkezli bir insan hakları platformu. Platform
“Önceliği gelecek kuşağın haklarına vermek” prensibiyle faaliyet gösteriyor. Care International Birleşik Krallığın dünyanın fakirlik ve adaletsizlik belalarına karşı mücadele veren uluslararası STK’sı. Care International her Mart ayında March4Women adında yürüyüş düzenleyerek gelir ve adalet dağılımındaki haksızlıkları gündeme taşımaya çalışıyor.

Bu yılki March4Women yürüyüşüne havanın yağmurlu ve korona-virüs korkusunun zirvede olmasına karşın on binin üzerinde Londra’lı katıldı.

İngiltere’nin Manchester kentinde Türkiye’deki kadın hakkı ihlalleri protesto edildi

Human Rights Solidarity gönüllüleri İngiltere’nin Manchester kentinin
tarihi Aziz Peter Meydanı’nda da Türkiye’de yaşanan kadın ve insan hakkı ihlallerini protesto
etti.

Manchester Merkezi Kütüphanesi’nin önünde gerçekleşen ve Human Rights Solidarity gönüllüsü erkek, kadın ve çocukların katıldığı gösteride Türkiye’de erkek ve devlet şiddetine kurban gitmiş, hapse atılmış, hakları elinden alınmış kadınların dramı anlatıldı.

Gösteri boyunca Human Rights Solidarity gönüllüleri Hanım Büşra Erdal, Ayşenur Parıldak ve Figen Yüksekdağ gibi görüşlerinden veya aidiyetlerinden dolayı hapsedilen kadınların salıverilmesi çağrısında bulunan pankartlar taşıdı. Manchesterlı kadın gönüllüler meraklı izleyicilere çiçek ve el ilanları dağıtarak Türkiye’de yaşanan insanlık dramına dikkatleri çekmeye çalıştı.

Kaynak:TR724

İngiltere Parlamentosu önünde Türkiye’deki kadınlar için eylem yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Million Women Rise 2020 Londra yürüyüşüne katılan Human Rights Solidarity Kadın Komitesi üyeleri Türkiye’deki kadın hakkı ihlallerini dile getirdi.

Peaceful Actions Platform ve Human Rights Solidarity gönüllüsü kadınların katıldığı yürüyüşte, Türkiye’de gadren tutuklanmış kadınların, anneleriyle birlikte hapishanede büyüyen çocukların ve hapishanede bulunan hamile ve yeni doğurmuş kadınların hikayesi tekerlekler üzerinde yürütülen bir hapishane hücresi ile anlatıldı.

Yürüyüşün Trafalgar Meydanı’ndaki son bölümünde sahneye Miss Anonymous ismiyle çağrılan maskeli bir Human Rights Solidarity gönüllüsü de “Ain’t I a woman? Ben kadın değil miyim?” başlıklı konuşmasıyla Londralı kadınlara hitap etti.

Yürüyüş ve gösteri boyunca Human Rights Solidarity gönüllüleri Hanım Büşra Erdal, Ayşenur Parıldak ve Figen Yüksekdağ gibi görüşlerinden veya aidiyetlerinden dolayı hapsedilen kadınların salıverilmesi için sloganlar attı. Trafalgar Meydanı’ndaki konuşmada da Harbiyeli Annesi Melek Çetinkaya’dan kanser hastası Ahmet Ataç’ın annesi Zekiye Ataç’a kadar bir dizi anne ve kadının hikayesine değinildi.

Human Rights Solidarity Birleşik Krallık merkezli bir insan hakları platformu. Platform “Önceliği gelecek kuşağın haklarına vermek” prensibiyle faaliyet gösteriyor. Million Women Rise ise 2007 yılında kurulmuş Londra merkezli bir STK ve yılda bir defa şiddet mağduru kadınların sesini yükseltmek için yürüyüş düzenliyor. Sade kadınların katılabildiği dünya çapındaki bütün Million Women Rise yürüyüşlerine toplamda yarım milyondan fazla kadın katılıyor.

7 Mart 2020 Cumartesi günü Londra’da yapılan yürüyüş ve gösteriye ise onbinin üzerinde kadın iştirak etti.

Londra’da Türkiye’deki kadınların sesi oldu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.