Bu feryatlar, geçen yıl aramızdan ayrılan sınıf öğretmeni ve aynı zaman da iki çocuk annesi Fatma Görmez’e ait. O, bu çığlığıyla ceberut yönetime seslenmişti. Ama tefessüh etmiş vicdanlar, insanlıktan nasibi kalmamış canavarlar onun çok masum bu talebine kulak vermediler. Halbuki Konya denince akla ilk gelen Hz. Mevlâna’dır. Hz. Mevlâna’yı hatırlatan şey ise bizatihi hem yaşadığı hem de yaşattığı sevgi, şefkat, merhamet, hoşgörü, insanlık gibi kavramlardır. “Gel, ne olursan ol yine gel!” daveti;her dinden, her milletten kim olursan ol gel çağrısı olup, engin bir kucak açmayı ve zengin bir hoşgörüyü hatırlatır.

Anadolu Selçuklu Devleti’ne başkentlik yapan Konya, bağrında yetiştirdiği Mevlâna’sı, Şems-i Tebrizi’si, Sadreddin Konevi’si, Gevher Nesibe’si, Hacı Veyiszade’si ve daha niceleriyle uzun yıllar islâm’ın dırahşan çehresini temsil etti. Bu kadim ve tarihi şehir, bu insanlarla temsil edildiği devirlerde kolu kanadı kırılan kuşların imdadına koşarken, günümüzde Fatma Öğretmenin ızdırabını duymazlıktan geldi. Bu güne kadar Mevlâna’ın beyaz sarığı gibi temsil edilen bu ruhun üzerine maalesef onun kan kırmızı feryadı düştü.

Hiç şüphesiz bu tablo, karanlık bir devrin, Anadolu’nun bağrında yaşanan kapkara bir zulmün fotoğrafıdır. Fatma Öğretmenin çaresiz, mahzun ve kırgın bakışlarında okundu bir rejimin tüm zalimlikleri ve gaddarlıklar. O eşini ve işini seven, hayat dolu bir öğretmendi. Maalesef KHK zulmüyle kıydılar ona. Sevdiği eşi Bekir Bey, bir şafak vakti operasyonuyla elinden alındı. Suçu(!), atılmış bir Twitten ibaret olup 5 yıldır mahpus. Engelli oğlu Berk ve kızıyla yapayalnız kalan Fatma Öğretmeni bir silindir gibi ezdi geçti Karakuşi hakimler. Bunca üzüntüye dayanamayan çaresiz anne, susuzluktan kuruyan çiçekler gibi adaletten yoksun bir ülkede sararıp soldu ve 29 kiloya kadar düştü.

12 yaşındaki oğlu Berk, prematüre doğmuş, uzun süre küvezde kalmıştı. Çıktıktan sonra babası Bekir Bey, aylarca onu çıplak göğsüne bastırarak vücut ısısı ile büyütmüştü. Bu yüzden babasına, anne karnında kordonla beslenen fetüs gibi bağlıydı. Zalimler, ellerindeki keskin usturayla onu babasından ayırdılar. Kısacık ömründe çok kalın gözlükler ve işitme cihazı onun bir parçası olsa da arkadaşları arasında cıvıl cıvıl bir çocuktu. Babasının tutuklanmasının vermiş olduğu aşırı üzüntüden dolayı yeme-içmeden kesildi. Bütün bu yürek dağlayan hadiseler annesinde böbrek rahatsızlığına bağlı kalp rahatsızlığını tetikledi. Küçük Berk, Kara Efe, Ahmet Burhan gibi son bir kez babasını görmeyi çok istemişti. Fakat onun bu isteği kötü ruhlu cadıların eliyle reddedildi. Ve maalesef 5 Ocak 2018 tarihinde hayata veda ettiğinde esaretteki baba Bekir, ellerindeki kelepçeyle getirildi cenazeye. Uzun süreden beri sarılamadığı evladına, son nefesinde bile dua ederek, ellerini yüzüne süremedi. Adı Mevlâna ile anılan bu beldede oğlunun mezarına bir avuç toprak atamadığı gibi defin boyunca bağrına kızgın demir basarcasına bu tablo kendisine izlettirildi.

Fatma Öğretmen, günlerce eşini göremediği gibi arkasından gelen evlat acısı, sessiz yığınlar, rejimin zulmü ve dahası zulmü alkışlayanların gam ve kederinde eriyip gitti. Onun “Yardım edin, ihtiyacım var!” çığlığına Haluk Levent, üç kez evinde ziyaret ederek körlere ve sağırlara duyurmaya çalıştı. Fakatnasırlı vicdanlarda onun sesi de yankı bulmadı.

“Eşim suçsuz yere hapiste” dese de kulağının üstüne yattı bu devrin Karakuşi yargıçları. Onlar, en baştan adaleti “siyasetin köpeği” yaptıkları için onu duymak istemediler. Bu çığlıklarıyla yavrusu Berk gibi, o da bu asrın ham ruhlarını kendi haline bırakarak 10 Ocak 2021 tarihinde ruhunun ufkuna yürüdü. Oğlu Berk’i kelepçeyle de olsa uğurlayan Bekir Bey, eşi Fatma öğretmeni hiç uğurlayamadı. Zira Konya Kerbelâ’ya, ırmaklar Revân nehrine, aylarda Muharrem’e döndü. Yuh olsun bunların ham ruhlarına! Allah gani gani rahmet eylesin Fatma Öğretmen ve oğlu Berk’e.  Geride kalan küçük kızımıza, babası Bekir Bey’e ve tüm mazlumlara da Mevla, sabırlar versin.

Allahım Hangi Birine Güç Yetirelim? | RECEP ATICI yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hasretler, gurbetler, ayrılıklar, ölümler, daüssılalar… Dertli insanların gönülleri adı süreç kalan dalgalarla delik deşik oldu, kepezlere döndü.

İmtihanın en acısı ise en hassas olduğunuz hassasiyetinizle suçlanmak değil midir? Hz Aişe gibi iffet abidesi, afifelerden afife annemize zina iftirası bu kabilden değil midir? O gözünü Allah Resulü’nde (sav) açmış ve meleklerin dahi kıskanacağı tertemiz bir hayat yaşamıştı. Münafık karakterinin gereğini yerine getirmiş ve onu en titiz olduğu yerden, namus ve iffetinden vurmuştu.

Hizmet insanı da tıpkı Hz Aişe (ra) annemiz gibi en hassas olduğu yerden vurulmadı mı? Yeryüzüne sevgi tohumları atmak için yola çıkmış, insanlığı yaşama ve yaşatmaya azmetmiş gönül insanlarına atılan “terör” iftirası Hz Aişe annemize atılan iftiradan tonlar taşımaz mı?

İşte böyle belki yüzyılın iftirası ve sonrasında estirilen zulüm ayazında üşüyenlerden biri de Eczacı Ali Akın abi idi.. Ali abi yaklaşık 5,5 yıl önce hicret ettiği Romanya’da Rabbine yürüdü…

Onu 1990’lı yılların başında Konya’ya geldiğimde tanımıştım. Eczanesine uğramayan ve çayını içmeyen yok gibiydi. Hz Mevlana’nın türbesine yakın bu eczane adeta bir dergah gibiydi. Onu bilmeyenler maddi ilaçlarını, belinler manevi edviyyelerini alır dönerlerdi.

Ali Abiyi tanıyanlar bilir, kulluk noktasında tavizsiz ve hassas yaşardı. Hizmet’e delilik denilecek ölçüde bağlıydı. Doğru olanı takdir eder, yanlış olanı usulüne uygun dile getirmekten çekinmezdi.

Evet varlığı ile olduğu yeri dolduran, bir şehri güzelleştiren; dostluk, vefa, komşuluk gibi değerlerin hakkını yaşayarak veren bu insan güzeli aramıza kocaman bir boşluk bırakıp son hicretini gerçekleştirme adına asıl memleketi ahiret yurduna yürüdü.

En son iki yıl önce Frankfurt’ta görüşüp kucaklaşıp hasret gidermiştik. İlk tanıdığım yıllardaki aşkından, şevkinden en ufak bir eksilme olmamış bilakis debisi artan ırmaklar gibi daha bir coşkun görünmüştü gözüme… Evet o coşkun akan ırmaklar gibi hizmet etti ve varıp ulaştı sonsuzluk ummanına…

Ali Abinin kaderi hicretlerle örülmüştü. Amerika, Mısır ve en son Romanya… Kaderleri sahabe kaderinden izler taşıyan on binler bugünlerde dünyanın tüm coğrafyalarına sebep perdesi açısından Türkiye’deki zulümden dolayı; hikmet adesesi ile değerlendirildiğinde ise hicret buudlu dağıldılar. Ve bunlar arasında gittikleri beldelerin manevi tapusu gibi oralarda toprağa düşenler oldu.

Ali Abi de Romanya’da belki Hizmet başağa yürüsün diye oradan yolcu oldu ebedi istirahatgahına…

Rabbim mekanını cennet eylesin!

Başta eşi (ablamız) ve çocuklarına sabr-ı cemil lütfetsin..

Fatihalarınızı ve dualarınızı esirgemeyin olur mu?

Bir Hizmet Aşığı… Ali Akın Abi Rabbine Yürüdü | İSMET MACİT yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Terzi Ahmet Ağabey’in temel özellikleri şunlardı:

Birincisi; asrımızın en korkunç hastalığı olarak kabul ettiğimiz ‘enaniyet’ bu ağabeyimizde yoktu. Büyük küçük, genç ihtiyar herkese karşı fevkalade mütevazı idi.Kolay kolay alındığını, kırıldığını bilmem..Herhangi bir iş teklif edildiğinde de ‘’hayır’’ denildiğine de şahit olmadım. Güler yüzlü idi. Ders yaparken, seyahate giderken, herhangi bir şekilde sohbet ederken yüzü bir güneş gibi ışık saçar dururdu. O mütebessim çehre hayallerimizden hiçbir zaman çıkmayacak inşaallah!

Aynı zamanda nezih bir üsluba sahipti. 40 küsur senelik arkadaşlığımızda, dostluğumuzda kendisinden bir defa bile argo bir kelime duymadım. Bu yönüyle, nazikane nezihane ‘kavl-i leyyin’ ile hizmet etme metodunu içselleştirmiş bir ağabeyimizdi. Hizmette teklif edilen hiçbir şeyi reddetmezdi. Ve  belki teklif edilen bütün işlerde en önce o ortaya atılırdı.Bazen dostların mütehayyir kaldığı, ‘’Yahu, bunu yapabilir miyiz, halledebilir miyiz?’’ dediği hususlarda, ‘’Madem bu vazife bize teklif edilmiş.Yardımcımız Allah’tır. Biz bu işin hakkından geliriz’’ diye herkesten önce o ortaya atılırdı. Ve yapılacak işin mühim bir kısmını da, tek başına kendisi üstlenirdi. Bu da oradaki insanlara heyecan verir, herkesin bir işin altına girmesine muvaffak olurdu. Bu merhum ağabeyimiz aynı zamanda rehberlik yönü de çok kuvvetli bir insandı. Bakınız; bir terzi esnafı..Belki liseden sonra herhangi bir eğitimi de yok..Ama bu fıtri rehberliği nasıl kavradı? Bir Allah vergisidir bu..

Dikmiş olduğu gömlek ve pantolonları hafta sonları kendi arabasıyla köylere satmaya giderken, beraber kaldığımız genç arkadaşlarımızı bazen yanına alır, gittiği köylerin kahvehanelerinde bu arkadaşlara sohbet ettirirdi. Kahvehaneye girilirdi. ‘’Arkadaşlar biz Konya’dan geldik.Çaylar bugün bizden.Lütfen bu arkadaşımızı bir dinleyin. Allah’ı anlatacak. Peygamberimiz’i (s.a.v) anlatacak.’’ derdi. İnsanları toplar, çay paralarını öderdi. Ve sohbet icra edilirdi. Arkadaşlar, bu sohbetler için Risale-i Nur’dan günler öncesinden hazırlık yaparlardı.Tabiri yerinde ise, Ahmet Ağabey’in nezaretinde külliyattan bu sohbeti icra ederlerdi. Böyle epey bir arkadaşımız sohbet etme kabiliyeti kazandı. Dolayısıyla gerek bu şekilde gerekse kendi evine konu komşuyu çağırıp bu arkadaşlara sohbet ettirerek veyahut yakın ilçelere gidip sohbet icra ettirerek bu arkadaşların yetişmesinde azami emeği vardı. Bulunduğumuz yerlerde Risaleleri önümüze koyar ’’hadi bakalım bir ders yapın da sizi dinleyelim’’ derdi. Bizim bazen yanlış yaptığımız yerler olursa izahlarda, hemen çok kibar bir şekilde ‘’bu meseleyi şöyle de anlamamız mümkün olabilir mi muhterem hocam ?’’ diye hürmetli bir ifade ile sorardı. Bizler de orada yanlış bir izahta bulunduğumuzu düşünür ve izahımızı düzeltirdik.

Talebeye ve esnafa rehberlik yönü çok kuvvetli idi.Hiç insanları utandırmazdı. Onunla oturup kalkmış, ‘’beni şu konuda mahcup etti’’ diyen bir insan tanımıyorum. Şefkatli, gayretli,merhametli bir insandı. Hizmet’in genel prensiplerini fevkalade anlamıştı.Üstad ve Hocaefendi’yi gerçekten sevmekle birlikte onların hizmetlerinin mahiyetini de kavramıştı. Kendisiyle oturduğumuz o ilk yıllarda, başta Hocamız olmak üzere önemli şahsiyetleri tanımamızı Terzi Ahmet Ağabey’in gayretlerine borçluyuz. Allah kendisinden ebediyyen razı olsun.

Mütevazi bir insan olarak,hayatı boyunca Hizmet’ten gelen bütün arkadaşlara yardımcı oldu.Talebelerin ihtiyacını temin için Karadeniz’de çay toplamaktan tutun, başka illerde soğan ve patates toplamaya kadar her yere gitti. Gittiği yerlerden bir şikayeti olmazdı. Karşılaştıkları zorlukları dahi anlatmazdı.’’Gittik, geldik. Allah yardım etti. Şunları yaptık’’ der, geçerdi. Risale-i Nur derslerindeki ciddiyeti çok netti. Bir yerde toplanıldığı zaman, öyle uzun boylu (özür dilerim) gevezelik edilmesine fırsat vermezdi. Hemen bir kitabı uzatır, ‘’şurdan bir okur musun?’’ derdi ve saatlerimiz o konuyla geçerdi.

Terzi Ahmet Ağabey, hayatın çok değişik sıkıntılarını da görmüş bir insandı. Çevresinde kendisi gibi muhterem dostlar vardı. Rahmetli Çavuş Ağabey ile muhteşem bir ikiliydiler. Onları hep beraber görürdük. Beraber gelip giderler, seyahatlerinde beraber olurlardı. İkisi de bütün hayatlarını bu Hizmet’e vakf etmişlerdi. Hastalığı döneminde de sık sık  kendisini ziyaret ettim. Ama bilhassa talebelik yıllarımız beraber geçtiği için aramızda ayrı bir hukuk oluştu. Sonraki yıllarda ben bir yere tayin için gittiğimde mutlaka arkamdan bir ’’baba’’ gibi gelir, benim oradaki durumuma bakar, çevremdeki insanlarla da konuşur ve  sonrada tekrar döner giderdi. Öğretmenlik hayatımın yaklaşık 20 senesinde Terzi Ahmet Ağabey beni ziyaret edip, şefkatle takip etmiştir. Bundan dolayı şahsen Hizmette dostlarımızı çok severim ama Terzi Ahmet Ağabey’e muhabbetim biraz daha farklıdır. Bu üzüntü ile çok şey anlatmak mümkün olmuyor. Ama ileriki yıllarda hayatı ile alakalı bir yayın türü bir şey hazırlanırsa, daha fazla hatıralardan bahsedebilirim.

Terzi Ahmet Ağabey’i Allah’ın rahmetine emanet ediyor, hayatı boyunca çok sevdiği Peygamberi’ne (s.a.v) kavuşmasını diliyor, kabir hayatında cennet-asa bir hayat geçirmesini Rabbimden niyaz ediyorum.

Yazı: Muhammed Gökçe

Bu dünyadan bir Terzi Ahmet Ağabey geçti yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.