Zindanlara hapsetti sonunda bizi kader

Kadere boynum kıldan incedir elbet, lâkin

Görmedim hiç ömrümde böylesine büyük kin

Hayatım boyunca ben hep ilkeli yaşadım

Hakk’ın hatırı için sırtımda dert taşıdım

Kusursuzum diyemem hatalarım olmuştur

Zararım ele değil kendime dokunmuştur

El açmadım ağyare yeri geldi doymadım

Yavrumun kursağına haram lokma koymadım

Bilerek hiç kırmadım bir ağacın dalını

Yemedim yedirmedim şu milletin malını

Gece gündüz çalıştım, hiç şikâyet etmedim

Makam, para uğruna hiç menfaat gütmedim

Din ve vatan uğruna çabaladım yıllarca

Elimden geldiğince karınca kararınca

Aylarca dağda gezdim askerde neden, niçin?

Canımı siper ettim ülkem ve bayrak için

Güneydoğu iyi bilir, şahittir buna mâzi

Onca yiğit yanımda oldu şehit ve gâzi

Hiç utanmadan bana ‘teröristsin’ dediler

Aslanları boğdular kızıl ve ak kediler

Bir gün hışımla gelip evimizi bastılar

Ne var ne yok savurup bir kenara attılar

Belli ki bu tezgâhı çok evvelden kurdular

Kalem tutan elime kör kelepçe vurdular

Yasa, hukuk demeyip sahte suçlar yıktılar

Cani gibi götürüp bir kodese tıktılar

Evet, attılar beni lağım kokan kodese

Kalın demirleriyle benziyordu kafese

Aç bırakıp günlerce ana, avrat sövdüler

Yetmedi hayvan gibi acımadan dövdüler

Kimseye yapılmadı bu kadarı ki bence

Karanlık dehlizlerde bin bir türlü işkence

Diyarbakır ve Mamak görmedi böyle vahşet

C5’te yaşanmadı bunca zulüm ve dehşet

Kimisi şehit oldu, kimisi sakat kaldı

Ne gündeme taşındı, ne medyada yer aldı

Masum kadınları da atmışlardı bir yere

Merhamet edilmedi bebeklerine bile

Gördüm ki bazısının yüzünde yara bere

Bu zulmü müşrik yapmaz sizin kökünüz nere

Hüzünlü gözler ile olanları seyrettim

Tüm mazlumlar adına Allah’a dua ettim

Ve sonra çıkardılar düzmece mahkemeye

Safsata ve yalanı sordular soru diye

Umrumda değildi ki hakkımdaki ithamlar

Türlü türlü iftira, türlü türlü bühtanlar

Mesnetsiz suçlamanın benim için hükmü yok

İddia denen şeyin aslı yok delili yok

Ama karar verildi, tüm yürekler kararmış

Nasipte zindanlarda çile çekmek de varmış

Hâkim denilen zalim ak sürüden koyundu

Karar zaten belliydi mahkeme bir oyundu

‘Tutuklandın, götürün, atın!’ dedi zindana

Yaka paça itildik gece vakti Sincan’a

Hapiste yıkılmadım, dayandım pek çok şeye

Başıma gelenleri anlatmadım kimseye

On kişilik koğuşa attılar kırk beş kişi

Karınca ezmeyenin neydi burada işi

Koğuş dedikleri yer sanki karanlık tabut

Onca mahpus içinde nefes almayı unut

Burası kara zindan, etrafı kalın duvar

Çığlığını yalnızca Rabb-i Rahim’in (CC) duyar

Avlusu da çok yüksek, belki sekiz-on metre

Bir tek ağaç görünmez engeldir kaba sütre

Her yanı çıplak beton bitmez küçük ot bile

Kaç zamandır hasrettir yeşil gözüm yeşile

Her nasılsa köşede büyümüştü bir çiçek

Kopardı gardiyanlar ‘Burda yasak!’ diyerek

Volta atarım her gün mesafe on bir adım

Koşmayı unuttu şu yaralı ayaklarım

Bulutları izlerim hasretin efkârıyla

Yâre selam yollarım kuşların kanadıyla

Akşamleyin kapanır kalın demir kapılar

Karanlığa gark olur soğuk ıssız yapılar

Zindanda günler kısa geceler öyle uzun

Sabahlar olmak bilmez ranzaya sığmaz dizin

Bakılmaz ne semaya ne yıldıza ne aya

Hayal bile kurulmaz izleyip doya doya

Kimi zaman duyulur dışardan garip sesler

Nâralar, bağırışlar, homurtulu nefesler

Acımasız duvarlar bazen üstüne gelir

İtikadın olmasa, diyor ki: ‘Çıldır, delir!’

Çok zamandır uykuyu demli çayıma kattım

Aylarca izbe yerde, beton zeminde yattım

Bin türüne çilenin hücrede şahit oldum

Yine de huzurumu kara zindanda buldum

Her hâlime şükrettim, anladım dünya ne boş!

Karanlığın içinde ışığı görmek ne hoş!

Onca dert arasında kalpte Kur’an neşesi

Rabb’ime sığınınca zindan cennet köşesi

Dedim sonra kendime: ‘Dişini sık, sebat et

‘Çektiklerin inşAllah günahına kefaret’

…

Mahpusluk kolay değil, dâvânın boyun borcu

Her kişinin değil bu, er kişinindir harcı

Herkesin var bin derdi her biri ayrı çetin

Her nasılsa çoğunun hâli mağrur ve metin

İstisnasız tümünün ekmeğiyle oynanmış

Ya malına çökülmüş ya da işten atılmış

Her gün biri girerdi, her yaştan her meslekten

Savcı, polis ve esnaf, gazeteci, öğretmen…

Her mahpusun var elbet ayrı bir hikâyesi

Hâlimizi iyi bilir kimsesizler Kimsesi (CC)

Bir komiser Ali vardı baba oldu içerde

Oğlunu göremedi aklı kaldı dışarda

Yine bir haber geldi, dediler ‘Annen öldü!’

Garip Ali kederden seccadeye gömüldü

Açtı Kuran’ı hemen akıttı gözyaşını

Hakk’a döktü içini kaldırmadı başını

Tahsin amcanın belki altmış beş idi yaşı

Hastaydı zulmettiler hücreden çıktı naşı

Doktor Levent suskundu, eşi de içerdeydi

Aklı iki kızında, halleri acep neydi?

Hüseyin öğretmendi, yakışıklı, zekiydi

Ona iftira atan namussuzun tekiydi

Düğününden kalan bir, dolardı ‘suç’ konusu

Çıksa alkış alırdı! ‘ayakkabı kutusu’

Bir gün kapı açıldı, attılar bir rütbeli

Tutmuyordu dayaktan ne ayağı ne eli

Günlerce konuşmadı duvara baktı dik dik

Kaç yiğide kıydılar, bu mu idi yiğitlik!

Sâlim’in hikâyesi farklı değil kanımca

Morglarda aranmıştı on dokuz gün boyunca

Mehmet Bey savcı idi, düşünceli, dalgındı

Herkesten daha fazla babasına dargındı

Babası partiliydi, öfkeyle saldırmıştı

Bizzat iftira edip oğlunu aldırmıştı

Bu yüzden hep söylerdi acı bir tebessümle

‘Bu devirde güvenme sakın babana bile!’

Ahmet abi esnaftı hayırsever insandı

Tek suçu iyilikti çevresine ihsandı

Çoluk çocuk okusun adam olsunlar diye

Okul yaptırıp vermiş bu millete hediye

Doğruymuş kalmaz imiş hiçbir iyilik cezasız

Şöyle derdi çok zaman: ‘İnsanlar ne vefasız!’

Mustafa başarılı ODTÜ’lü mühendisti

Bir iftira yüzünden iki yıldır hapisti

İsmail Bey cerrahtı, uzmandı alanında

Birkaç kişi var yoktu Türkiye’de dalında

Çekememişti onu sözde arkadaşları

Allah düşmana versin böyle meslektaşları

Düşman imiş bu toplum başarıya, iyiliğe

Bir millet ulaşır mı haset ile dirliğe!

Gülsem mi ağlasam mı nakliyeci Halim’e

Hikâyesi özettir hukukun şu hâline

‘Sen Bylock yüklemişsin’ diye çıkışmış hâkim

Anlamamış mevzuyu şaşırıp kalmış Hâlim

Demiş ‘Hâkim Bey, evet, ben pazarda beklerim’

‘Taşınacak ne varsa kamyonuma yüklerim’

Abdurrahman dedenin yoktu kimi kimsesi

Kulağı az duyardı kısıktı biraz sesi

Ona da sormuş hâkim ‘Sende de varmış Bylock’

‘Sağol’ demiş, ‘Evladım, yemem benim karnım tok’

Hâkim kızmış, bağırmış, ‘Bylock diyorum bylock!’

‘Ha! Kalp ilacım mı? Evet, adı Belok zok’

Ya Hüseyin dedenin hâline ne demeli?

Kederden titriyordu hem çenesi hem eli

Hacca giderim diye üç-beş kuruş ayırmış

Faiz bulaşmaz diye Bankasya’ya yatırmış

Bu yüzden acımadan çekiştirip itmişler

Karanlık, rutubetli bir kodese atmışlar

Memleketin halini düşünüp üzülürdü

Mubarek sakalından gözyaşı süzülürdü

Hâlit harbi adamdı, âmâydı iki gözü

Mahkemeyi delirtmiş pervasız bir kaç sözü

Hâkim sormuş, ‘Örgütte görevin neydi söyle?’

‘Keskin nişancı!’ demiş ‘Tüfek tutardım şöyle’

Hâkim küplere binmiş ‘Dalga geçme bak!’ demiş

Hâlit rahat durmamış cevabı yetiştirmiş

‘Bakamam, ben âmâyım, bu dünyada gözüm yok’

‘Hakîkati görürüm, yine de hepinizden çok

Anlat anlat bitmez ki zulümler cana yetti

Mazlumların feryadı arzı, arşı titretti

Bazısını basmışlar düğünün gecesinde

Kimini de almışlar baba cenazesinde

Kimini getirmişler hastane odasından

Haline acımayıp tutmuşlar yakasından

Hiçbiri direnmemiş uzatmış da kolunu

Metanetle tutmuşlar mahpushane yolunu

Kimini çok ezmişler eş-çocuğun önünde

Hesabı verilir mi bunun mahşer gününde

Dememişler ne onur, ne izzet, ne haysiyet

Düşman ordusu yapmaz böylesine eziyet

Yaradan der kitapta: ‘Kulum sabret, dua et!’

Mazlumların şu âhı aheste çıkar elbet

Ağır ceza yargısı ağır eza etti hem

Bütün zalimler için yaşasın bin cehennem!

Ağır Eza | İSMAİL YAVUZ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.