*Bir insan, iki insan bu mevzuda nizamı, ahengi koruyamaz, inhiraf ederlerse, hissiyât-ı nefsaniyelerine yenik düşerlerse, menâfi-i cüz’iyye karşısında rükûa varırlarsa.. rükûa varan insanın secdeye kapanması mukadder demektir; rüku, secdenin en inandırıcı referansıdır. Dünya karşısında rükûa varan insanlar, er geç bir gün dünya karşısında secdeye de varırlar. Marifet kahramanının “Hel min mezid” ufku, Allah adına marifetini artırma istikametindedir. Ehl-i dünyanın o mevzudaki ufku da “daha yok mu, daha yok mu, daha yok mu?!.” İnsanlığın İftihar Tablosu (sallallâhu aleyhi ve sellem) ona da işarette bulunuyor: “İki dağ cesametinde altını olsa, üçüncüsünü ister!” diyor. İnsandaki bitip tükenme bilmeyen tûl-i emele dikkati çekiyor. Hazreti Pir de tûl-i emelin temeline vurguda bulunuyor, “tevehhüm-ü ebediyet” diyor: Sanki dünyada ebedi kalacakmış gibi yaşama!.

*Halbuki, yarın öbür gün vefat edip gittiğin zaman “Ne kendi eyledi rahat / Ne halka verdi huzur / Yıkıldı gitti cihandan / Dayansın ehl-i kubur!’’ dedirtmek var!.. Bir de “Bizim yıkılmış gitmiş ruhlarımızı ikâme etti, bize doğruyu gösterdi, bizim için endaze oldu, o sayede mizanlı hayata ulaştık; Allah ebeden ondan razı olsun!..” dedirtme var. Temkinli yaşamak lazım. *Birileri dünya çapında, sizin hakkınızda, “Bunlar da böyleymiş!” dedirtme peşinde koşuyor. “Bunlar da böyleymiş; bunlar da insanın gafletinden istifade etmek istiyorlarmış, bunlar da fırsat bulup insana çelme takmak istiyorlarmış, bunlar da insanı kündeye almak istiyorlarmış!..” gibi hiç olmadık şeylerle karalıyorlarsa şayet hafizanallah bir de düşünün olmuş şeylerle diyecekleri şeyler öyle bir sıvanır ki hiçbir deterjanla o lekeyi silemezsiniz, gideremezsiniz. Hüviyet-i asliyenize kendi halinizi irca edemezsiniz. “Kur’an talebesi ama bakmayın, adları öyle; onlar da aynı haltları karıştırıyorlar, onlar da yalı peşinde, villa peşinde, para peşinde, milleti sağma peşinde…” Bunu dedirtmeyelim. *İhlasın bir derinliği de yapmadıklarını Allah’tan dolayı yapmamak, O’nun rızasına uygun olmayan işlerden sakınmaktır.

İnsandaki bitip tükenme bilmeyen tûl-i emel! | M. Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

0:12 Niyet seyyiatı (kötülükleri) hasenata (iyiliklere) çevirir.

0:32 Niyet ibadet-i taatın ruhudur. Bir iksir gibidir.

1:34 Niyetin ruhu ihlastır.

3:18 Hiçbir ameli olmayan bir insanın niyeti kendisini kurtaramaz.

Niyet, insanı kurtarır mı? | M. Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آذَيْتُمُونَا وَعَلَى اللهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ

dedikleri anlatılıyor. “Bizi yollarına hidayet eden, o yolda hıfz u inâyetini de yâr edecektir!” manasını da barındıran bu ayet, “Cenâb-ı Hakk’ın verdikleri, vereceklerinin referansıdır” mülahazasıyla değerlendirilebilir mi?

*Bütün Enbiya-ı İzam bir kısım farklı kelimelerle hep bu büyük hakikati vurgulamışlardır: Allah’a tevekkül ve teslimiyet! Sanki rahat hareket edebilmemiz ve yollarda şaşkınlığa düşmememiz adına ayetin her bir kelimesi bizim için de bir parmak işareti veya bir parola gibi “Arkadaş, bu yolda yürü, yol budur; rehberler bu yolda yürümüştür!..” demektedir.

*Zikredilen ayet-i kerimede mealen şöyle buyurulmaktadır: “Biz neden Allah’a tevekkül etmeyelim ki yürüdüğümüz/yürüyeceğimiz yollarımızı bize O gösterdi. Bize verdiğiniz her türlü eza ve sıkıntıya kesinlikle sabredeceğiz. Tevekkül edenler yalnız Allah’a dayanıp güvenmelidirler.“ (İbrâhîm, 14/12)

*Ne diye Allah’a tevekkül etmeyeceğiz, ne var ki tevekkül etmeyelim? Bizi bizim yollarımıza, İslam yoluna hidayet etmiştir. Eğer dayandığımız Allah ise ve hepimiz ümmühât itibarıyla sırât-ı müstakimdeysek, bundan sonra sizin bize yapacağınız şeylere, and olsun, dişimizi sıkıp sabredeceğiz, istediğiniz kadar eziyet edin. Niye tevekkül ile sabretmeyeceğiz ki? Esasen tevekkül edecekler de, edeceklerse, Allah’a tevekkül ederler.

*Hazreti Pir, “Mahlûkatın solukları sayısınca Allah’a giden yollar var!” diyor. Usulde değişiklik yok, temel disiplinler zaviyesinden hep aynı; fakat mizaçlar, meşrepler, mezâklar, mezhepler, tarz-ı telakkiler, değişik zamanlar, şartlar ve konjonktür açısından detaya ait meselelerde farklılık olduğundan dolayı ayette “yolumuz” yerine “yollarımız” deniyor. Nimet İçre Nimetler

*Bizi yollarına hidayet eden, o yolda hıfz u inayetini de yâr edecektir. Bundan daha büyük paye olamaz. Bir gün acımızdan ölsek, döşeğimiz kum, yorganımız da atmosfer olsa, yine de “Bizi yoluna hidayet eden, o yolda hıfz u inayetini de yâr edecektir” deyip, yol değişikliğine gitmememiz lazım. Çünkü kazanmışız Allah’ın izni ve inayetiyle. İnsan, dünyayı kaybetmekle bir şey kaybetmiş sayılmaz; esas ahiretini, Allah’la münasebetini, Efendimiz’le irtibatını, Kur’an’la alakasını kaybediyorsa, o zavallı sadece kaybetmekle kalmıyor, kendi de bu dünyada bir yitik gibi yaşıyor demektir.. düşünce dünyasının yitiği, toplumun yitiği!..

İnsan dünyayı kaybetmekle bir şey kaybetmez! | M. Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

1:07 Niçin Huzur-u Risalet Penahi’de duyduğumuz şeyleri duymuyoruz.

1:58 Ben Hanzale İbn Amiri melekler yıkarken gördüm.

2:35 Meleklerin yıkadığı insan!

Meleklerin yıkadığı insan! | M. Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

*Diyeceksiniz ki, “Sen öyle misin bu mevzuda?!.” Estağfirullah.. Fakat kendimi sizin içinizde bulunma bahtiyarlığıyla serfiraz görüyorum. Allah’a binlerce hamd u senâ olsun ki kendilerini mefkure âbidelerini ikame etmeye adamış, beklentisiz insanlar içinde bana da bir yer vermiş. Öbür tarafta, Cenâb-ı Hak “Bunu nasıl bilirsiniz?” buyurduğunda “Ya Rabb, bu da bizim içimizde görünüyordu!” derlerse, onların gölgesi altında belki bana da cennetin kapıları açılır.

*İnanın bana, kendime hep böyle baktım. Bağışlayın, diyenler dediklerini desinler… “Kendisine falan diyecek, filan diyecek…” Bunlar, densizlerin sözleri!.. Öyle yalanlar, öyle iftiralar.. öyle utanmazca, hayasızca atmalar oluyor ki!.. Yakın çevre her zaman bilir; bazı şeyleri ifade etme adına da ben lüzum hissediyorum: Kendi imzam, “kıtmîr”dir. Kendime her zaman öyle baktım.

Din-i Mübin-i İslam’ın emirlerine elimden geldiğince muhalefet etmemeye, sizden geri kalmamaya çalıştım ama kendime de böyle baktım. El-âlemin “Şunu iddia eder, bunu iddia eder!.” türünden lafları, arkası boş bir kısım isnat ve iftiralardır. Hazreti Ali efendimizin “İnsanlar içinde insanlardan bir insan ol!” düsturu her zaman rehberimiz oldu. “Allah karşısında istikamet eri ol, keramet eri değil. Fevkaladeliklerin delisi olma, Allah nezdinde istikamet eri olmaya bak.” Hepimizin duygu ve düşüncesi budur; Allah bu duygu ve düşüncede sabitkadem eylesin.

İnsanlar içinde insanlardan bir insan ol! | M.Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

*“Aynı dili konuşanlar değil, aynı duyguyu paylaşanlar anlaşır, anlaşabilir.” (Hazreti Mevlana) Dolayısıyla duygu birliği oluşturmak, en azından asgari müştereklerde buluşmak lazım: İnsanız hepimiz! Hepimiz Allah’ın sanatıyız; Kendini bizimle ifade ediyor; bizi varlığına, birliğine, esmâ-i İlâhiyesine, sıfât-ı Sübhâniyesine şeffaf birer ayna haline getiriyor; kalblerimizi tecelligâh-ı ilâhî yapıyor. Bunlar yetmez mi?!.

*Sinek kanadı kadar ayrıştırıcı hususlar var ve gördüğünüz gibi bunlar, fil kadar müştereklerin yerini alarak hükümlerini icra ediyorlar. Çok önemsiz şeylerden dolayı insanlar birbirleriyle adeta yaka-paça oluyorlar.

*Yaka-paça olma tabiat-ı insaniyede var. İnsan iman, İslam, ihsan şuuru, ihlas telakkisi, rıza yörüngesi ve Allah’a karşı aşk u iştiyak duygusu ile o olumsuz hisleri baskı altına alabilir; kurutabilir onları. Dolayısıyla da kurumuş bu çekirdekler, şeytandan gelen sinyalleri almaz artık. Fakat o duygular canlı ise, şeytandan gelen o türlü esintileri, sinyalleri duyarlar; onları deşifre edip çözerler ve sizin çok ulvi duygularınız üzerinde tesir icra etmeye başlarlar hafizanallah.

*Muktezâ-yı beşeriyeti inkâr etmeye kalkmamak lazım, tabiatımızda var! Fakat Allah Teâlâ o tabiatı tadil etmeye matuf Enbiyâ-ı İzâm’ı göndermiş; onlara kitaplar vermiş; sonra onları uygulatmış, bize yol yöntem öğretmiş. Hallerinde görmüşüz onları, Cenâb-ı Hak gerçekten görmeye muvaffak eylesin, temsillerinde şahit olmuşuz. Bu açıdan da, o olumsuz hisleri baskı altına almak için lazım gelen dinamiklerin hepsi mevcut.

Yaka-paça olma tabiat-ı insaniyede var! | M.Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

*Efendimiz’in hane-i saadetlerinde Hazreti Aişe validemiz de büyük bir imtihana tabi tutulanlardandır. Mevlana Şibli’nin tahkikiyle on dört, on beş yaşlarındayken, idrake adımını attığı an Efendimiz’in hane-i saadetine de adımını atıyor. Gözünün içine haram girmiyor ve vahyin sağanak sağanak yağdığı bir hanede ömrünü geçiriyor. Annemiz, Müreysî vakasından dönülürken bir aralık ihtiyaç için ayrılınca kafileden geri kalıyor. Arkadan gelen bir sahabi onu getiriyor. Bu hadise münafıkların serrişte etmesi için yetip artıyor. Münafıkların başı Abdullah ibni Übeyy ibni Selûl, iftirayı yayıyor; zift medyası gibi propaganda yapmasını öyle biliyor ki, ona bir kısım mü’minler bile inanıyorlar; üç beş kişi de olsa o mevzuda kayan mü’minler de oluyor.

*Anamız, Hazreti Meryem gibi iffetli, gözlerinin içine, hayaline haram girmemiş. O iftira çok ağırına gidiyor, hatta yatağa düşüyor. Öyle bir imtihan ki, Allah (celle celaluhu) Nur Sûresi’ndeki ilgili ayeti hemen indirebilirdi ama Tebük’e iştirak etmeyenlerin elli gün bekledikleri gibi imtihan günlerce sürüyor. İnsanlığın İftihar Tablosu da vahiy gelmeyince, meselenin gerçek yüzü kendisine Hak tarafından bildirilmeyince, kutsi bir hayret ve dehşet yaşıyor. Efendimiz haşa kendi keyfine söz söyleyemez ki; o zamanki hali de O’nun peygamberliğine delalet eder. O çekiyor, Hazreti Ebu Bekir çekiyor, anamız çekiyor. Bu dünya dar-ı imtihan ve hizmettir, dar-ı ücret ve mükâfat değildir. İmanına ve seviyesine göre herkes bazı şeylere maruz kalacaktır. O validemiz de maruz kalıyor. O validemizin başına gelen de zannediyorum toptan heyet-i umumiyemizin başına gelseydi, çil yavrusu gibi sağa sola savrulur giderdik. Elmas ile Kömür Ruhluların Ayrılmaları İçin Çok İnce Eleklerden Geçiriliyorsunuz/Geçirileceksiniz!..

*Yolumuzun cilvesi bu!.. Şayet bu yolda yürüyorsanız, önceden olduğu gibi şimdi, şimdi olduğu gibi de gelecekte bazı şeylere maruz kalacaksınız. Hazreti Pîr’in dediği gibi, çok eleneceksiniz, ince eleklerden geçirileceksiniz; elmas ile kömürün birbirinden ayrılması için çok defa eleneceksiniz. *“İnsan dininin gücü ölçüsünde imtihana tabi tutulur.” buyuruyor Efendimiz. İnsan, dininde kavi ise, imtihanı çok ağır olur. Zayıf, kenarından köşesinden meseleye sarılan, yeni yetme, Hazreti Pîr’in ve sizlerin bela ve musibetlere maruz kaldığı dönemde ekmeğe “pepe” diyen çocukların bunu anlamaları mümkün değildir. Onlar dünyayı zevk u sefa yeri olarak görecekler ve bütün zevk u sefalarını dünyada yaşayacaklar; ahiretlerini, Allah’la olan münasebetlerini karartacaklar. Allah ıslah eylesin, kalblerine iman ilkâ etsin ve bize de bu dünyanın dar-ı imtihan olduğunu ihsas buyursun (hissettirsin/duyursun). Bizi iman-ı kamil, amel-i salih, rıza-yı etemm ve ihlas-ı etemm ile serfiraz eylesin.

İnsan dininin gücü ölçüsünde imtihana tabi tutulur! | M.Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Niceleri var ki, çok şeylerden bîhaber yaşayıp, göçüp gidiyorlar bu fânî dünyadan. Bazılarımız da sanki ebediyen burada kalacakmışız gibi davranıyoruz. Halbuki doğduğumuz andan itibaren, her gün bir adım daha yaklaşıyoruz gidenlerin geri dönmediği son menzile. Ama bilmiyoruz her giden memnun mudur yerinden. Ne de olsa;

Gelir bir bir, gider bir bir, kalır bir,

Gelen gider, giden gelmez bu bir sır.

Keşke bu sırrı hakkıyla kavrayanlardan olsaydık.

İnsanın yaratılışına ve donanımına baktığımız zaman, ona çok farklı bir misyon yüklendiğini net olarak görebiliriz. Ancak ne acıdır ki çoğumuz itibari ile bu misyonu fark etmeden bir hayat yaşıyoruz. Farkındalık meğer ne büyük bir lütuf imiş.

Bazen kendi kendime şöyle dediğim oluyor:

Keşke daha duyarlı olsaydım. Hayatı hakikatine göre duyarak, bilerek yaşasaydım. İnsanlarla hep güzel geçinseydim, kalp kırmasaydım, gönül yıkmasaydım. Gölgelenmek için altında oturduğum ağacın yapraklarını incitmeseydim.

Düşünerek konuşsaydım, yazsaydım, kimseyi töhmet altında bırakmasaydım, yalanın her türlü renginden uzak dursaydım.

Hayatımı, özellikle gençliğimi çok daha iyi değerlendirip, hakkın ikamesi yolunda sarf etseydim. Allah’ın bana vermiş olduğu imkanları Kendi yolunda harcasaydım. Hep O’nun adını ve sevdiklerini bayraklaştırsaydım.

Yaşa, başa, tecrübeye, mala, mülke ve makama takılmadan hep O’nu söyleyip O’nu dillendirseydim. O’na karşı çok ama çok vefalı olsaydım.

Evim, övülen evlerden bir ev olsaydı. Göktekilerin hayranlıkla izlediği bir yer olsaydı. Bizler evlerimize, işyerlerimize, makam odalarına girseydik de onlar bizim kalplerimize asla girmeseydi.

Ne kadar arzu ederdim beni görenler Allah’ı hatırlasalardı. O’nun aşkı ile kâinatı adeta bir kitap gibi, her gün bir satırını inceleyip okumaya çalışsaydım. Sonra Efendimize (s.a.s.) öyle sadık, öyle âşık olmalıydım. Görenler Leyla Hanım’ın:

Gidip boynumda zincîrimle ben ol “Ravza-i Pâk”e

Görenler hep beni dîvâne sansın yâ Resûlallah

dediği gibi beni de O’nun yolunun kara sevdalısı sansalardı. Ben de gerçekten öyle olsaydım.

Kur’an‘a öyle meftun olsaydım ki onu her gün sevgiliden gelen bir mektup gibi okusaydım. Okusaydım da o kutlu deryadan, inciler, mercanlar çıkarıp hem kendime hem de çevreme ne tatlı ne renkli ve ne engin âlemler kursaydım.

Kazancımın helalden gelip beni bulması için daha dikkatli olsaydım. Borçlandığım zaman onu vakit geçirmeden, alacaklıyı düşünceye sevk etmeden zamanında ödeseydim. Hakka hukuka titizlikle riayet etseydim. Yaptıklarımın bir gün hesabının bana sorulacağı inancı ile yaşayıp, kul hakkıyla ötelere gitmeyi kendime zül kabul etseydim.  Bana güvenen insanları asla ama asla hayal kırıklığına uğratmasaydım.

Allah’ın nimetlerine gerektiği gibi teşekkür edip kendimi nankörlük vadilerine salmasaydım. İhlaslı yaşamaya, uhuvvet dairesinde kalmaya özen gösterseydim. Hep müspet düşünüp, hep müspet hareketin yanında yer alsaydım. Hâlim müspet, kâlim müspet ve fiillerim hep müspet olsaydı.

Hakkı savunurken, mazlum kim olursa olsun, zalime karşı çıksaydım. Yalnız kendi mahalleme kendi çevreme değil, bütün mahallelere, çevrelere duyarlı olsaydım. Böylece insan olmanın onurunu yaşayıp insan olmanın hakkını verseydim.

Yüreğim daima insanlık için atsaydı. Kalbimde, gönlümde bütün insanlığa yetecek kadar sevgi olsaydı. Orada herkesin kendini bulacağı, Hak ile hemhal olacağı, rahatlayıp huzura ereceği yüksek minderler olsaydı.

Bütün değerlerin altüst olduğu böyle bir dönemde, insanlığın evrensel değerlerinin tüm insanlığa ulaşması için mücadele etseydim. Kalbimin sesini, ruhumun nefesini muztar gönüllerle paylaşabilseydim. Sevgiden merhemler yapıp, başta hicran yaralarını tedavi edebilseydim. Herkesi kendi konumunda kabul edip, asgari şartlarda, beraber yaşama sevincini tatsaydım ve başkalarına da tattırsaydım.

Sevgiyle dopdolu, şırıl şırıl akan bir çağlayan olsaydım. Konuşmasından, yürümesinden, oturup kalkmasından saygı damlayan biri olsaydım. Evlatlarımla daha yakından ilgilenip, onları örnek şahsiyetler olarak yetiştirebilseydim.

Kiminle, ne için olursa olsun, konuşurken 50 defa düşünseydim.

Dünyayı bir tarla gibi kabul edip, o tarlaya ahiret hesabına ebedi meyveler verecek tohumlar atıp, fidanlar dikseydim.

Fani şeylere dilbeste olmak yerine, bâki olana teveccüh etseydim. Elmaslar, pırlantalar varken çakıl taşlarına takılıp kalmasaydım.

Hayatıma anlam katan, beni Hak katında kıymetli bir yere taşıyacak olan yüce bir mefkurem olsaydı da başka şeylere gönül bağlamasaydım.

HEYHAT!

İçim kan ağlıyor, ruhum feryat ediyor;

Ben o nağmeden müteheyyicim / Ki yoktur ihtimali terennümün

İnsanın başkasına ağladığı çok olur ama, kendisini unutur. Unutur da kendisi için bir damla gözyaşı akıtamaz. Kendi kalbinin ihtiyaçlarına yönelemez, ruhunun feryatlarına kulak veremez, özüne dönüp bakamaz. Sonra da “Allah’ı unutup da Allah’ın da kendilerine, kendilerini unutturduğu kimseler gibi olmayın! Onlar yoldan çıkmış olanlardır” (Haşr 19) âyetinde ifade edildiği gibi bir hüsrana maruz kalır.

Nefis kendi kusurunu görmek istemez, birisi ona kusurunu göstermeye kalksa, hemen avukatlığına soyunur. Göz hep başkasını gördüğü gibi, kusuru karşıda arar durur da kendisine toz kondurmaz. Enaniyet, kibir, narsisizm ve bencillik ruhunu bir sis perdesi gibi kapladığında, göremez artık ne kendisini ne çevresini ne de kendisini var edeni.

Ne güzel bir tespittir; “Ve insan aldandı.” Evet, insan gerçekten aldandı. Yazık etti kendisine. Halbuki ne fırsatlar çıkmıştı önüne.

Çok dehşetli bir asırda yaşıyoruz. Nur çeşmesinden Kevser misali ab-ı hayat iksirinden mahrum olanlar, mahrum bırakılanlar ne kadar talihsiz ise, elindeki bu iksir mesabesindeki hakikatleri başkalarıyla paylaşmayanlar da o derece sorumludurlar. Korkuyorum insanlık bu sınavı çok iyi veremeyecek ve ötelerde dizlerini dövecek.

Bundandır derdim ki içim susmuyor. Ne güzel olur değil mi, her daim birbirimizin yardımına koşsak, elinden tutsak, yüce ufuklara ulaşmak için hep birlikte gayret göstersek. Kusurları değil marifetleri konuşsak, kendimizi değil hep kardeşlerimizi anlatsak.

Diyebilirsiniz ki, hiç mi güzel şeyler yok? Elbette ki var ama, bugün içimden gelen seslere bu kelimeler tercüman oldu neyleyim. Siz de mazur görün.

Kıymetli dostlar bu hayatın hesabını nasıl verebiliriz bilmiyorum. Rabbimin merhametinden ancak ümidim. Efendimizin sahip çıkmasıdır dileğim.

İnsan olmak ne zormuş!

Fakat Allah kerim. Ümitsiz değilim.

İbrahim Hakkı’nın dediği gibi derim;

Mevla neylerse güzel eyler, bakıp görelim.

İnsan Olmak Çok Zormuş | MEHMET YILDIZ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

*Hazreti Bediüzzaman şöyle diyor: “Dünyanın üç yüzü var: Birinci yüzü, Cenâb-ı Hakk’ın esmâsına bakar. Onların nukûşunu gösterir. Mâna-yı harfiyle, onlara âyinedarlık eder. Dünyanın şu yüzü, hadsiz mektubât-ı Samedaniyyedir. Bu yüzü gayet güzeldir. Nefrete değil, aşka lâyıktır. İkinci yüzü, âhirete bakar. Âhiretin tarlasıdır. Cennet’in mezraasıdır. Rahmetin mezheresidir. Şu yüzü dahi, evvelki yüzü gibi güzeldir. Tahkire değil, muhabbete lâyıktır. Üçüncü yüzü, insanın hevesâtına bakan ve gaflet perdesi olan ve ehl-i dünyanın mel’abe-i hevesâtı olan yüzdür. Şu yüz çirkindir. Çünkü: Fânidir; zâildir, elemlidir, aldatır. İşte hadiste vârid olan tahkir ve ehl-i hakikatın ettiği nefret bu yüzdedir. Kur’ân-ı Hakim’in kâinattan ve mevcudâttan ehemmiyetkârane, istihsankârane bahsi ise, evvelki iki yüze bakar. Sahabilerin ve sair ehlullahın mergub dünyaları, evvelki iki yüzdedir.” “Sıfatlar Zât’ın ne aynı, ne de gayrıdır.”

*Geçmişten bugüne İslâm uleması, o baş döndüren cehd ve gayretleriyle, enbiya-i izâmın esmâ ve sıfat mevzuunda beyan buyurdukları hususları biraz daha açmış, meselenin vuzuhu adına şerhler yapmış, o hususları bizim daha iyi anlayacağımız hâle getirmiş ve netice itibarıyla Zât-ı Ulûhiyet hakkında yanlış telakkilere düşmekten bizi sıyanet etmişlerdir. Bütün bunlara rağmen, mesela sıfatlar Zât’ın aynı mı gayrı mı diye münazara ve münakaşalar söz konusu olmuştur.

*Malum olduğu üzere, ilim, hayat, sem’, basar, irade, kudret, kelâm, tekvîn gibi sıfatların Zât’ın aynı olarak kabul edildiğinde, bu sıfatların da tek tek kadim olmuş olacağı, dolayısıyla taaddüd-ü kudemâ lazım geleceği, bunun ise Allah’ın vahdaniyeti hakikatine aykırı olacağı ifade edilmiştir. Buna karşılık sıfatlar Zât’ın gayrı olarak görüldüğünde ise, sıfat-ı sübhaniyenin Allah’ın gayrında mülâhazaya alınmış olacağı, bunun ise Allah’ı hâdis (sonradan meydana gelmiş) bir şeyle ittisaf mânâsına geleceği, dolayısıyla bu durumun da kabul edilemeyeceği söylenmiştir. İşte bu mülâhazalarla ortaya konan vartalara düşmemek için Ebû’l-Hasen el-Eş’arî Hazretleri, “Sıfatlar Zât’ın ne aynı, ne de gayrıdır.” diyerek işin içinden sıyrılmak istemiştir. Bu izahın kaçamak bir yanı olduğu söylenebilir, ancak böyle bir ifadenin ulûhiyet hakikatine duyulan bir saygının neticesi olduğu muhakkaktır. Bu meseleler beşer idrakini aşan mevzular olduğundan, vahyin bize bildirdiğinin ötesinde kesin ve net bir şey söylememiz mümkün değildir; söyleme cüretinde bulunanlar ise bir sürü çarpık anlayış ve tenakuzun içine düşmüştür/düşmektedir. İnsan, varlığın özü, usâresi; kâinatların fihristi ve hülâsasıdır.

*Cenâb-ı Hakk’ın isimlerine bakan yanıyla dünya mektubât-ı Samedaniyyedir, çok güzel ve sevgiye layıktır. Bu yönüyle dünyaya bakınca ağaca sarılır öpersin, “Benim Rabbim’in bir kelimesi!” dersin. İnsana sarılırsın, aşkla-iştiyakla kucaklarsın, “Benim Rabbim’in ahsen-i takvimi bu!..” dersin. Bütün insanlığa bakarken “Bunlar benim Rabbim’in kelimeleri, cümleleri, paragrafları, kitapları!..” dersin. Kitap kadar mana ihtiva eder insan, çünkü insan bütün kâinatın fihristi mahiyetindedir. *İnsan, varlığın özü, usâresi; kâinatların fihristi ve hülâsasıdır. Hazreti Ali (kerremallahu vechehu) “Kendini küçük bir cirim görüyorsun; hâlbuki bütün âlemler sende gizlidir. Sen bütün kâinatın bir fihristisin.” der. M. Akif, seyyidina Hazreti Ali’nin sözünü nazmen ilaveleriyle şöyle ifade etmiştir: “Haberdâr olmamışsın kendi zâtından da hâlâ sen / “Muhakkar bir vücûdum!” dersin ey insan, fakat bilsen. / Senin mâhiyyetin hattâ meleklerden de ulvîdir: / Avâlim sende pinhandır, cihanlar sende matvîdir.”

*“Âlem-i kesretten ey sâlik firar eyle yürü / Ferd ü Vâhid bârgâhında karar eyle yürü.” (İsmail Hakkı)

İnsan, bütün kâinatın fihristi mahiyetindedir! | M.Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kiminin gözünde dünya hevesi,
Hevesin peşinde harcar nefesi,
Nefese dar gelir göğüs kafesi,
Menfaat uğruna, söz naz işvesi;
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin gönlünde her mevsim bahar,
Baharda rengarenk çiçekler açar,
Çiçekleri okşar, koklar bir rüzgâr,
Bu rüzgâr toprağa aşkı fısıldar,
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin içinde öfkesi kaynar,
Gözleri etrafa nefretle bakar,
Bastığı her yeri kiniyle yakar,
Her gün, farklı farklı bir maske takar;
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin kalbinde dostluğa kale,
Kalenin burcunda vefadan lale,
Lalenin üstünde gözyaşı jale,
Ses soluk oluyor çaresiz hale,
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin kalbinde bencillik maya,
Mayanın içinde egosu kaya,
Kayanın üzeri simsiyah boya,
Razı değil taksim edilen paya;
Et kemik yığını sanma insanı…

Herkesin zamana düşer gölgesi,
Kiminin tarihe geçer tövbesi,
Kiminin aleme örnek dönmesi,
Kiminin kıyamet gibi ölmesi;
Et kemik yığını olma istersen…

Et Kemik Yığını Sanma.. | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.