Marburg Lutheran Kilisesi’nde sahnelenen tiyatro gösterisinde, Kur’an-ı Kerim’e göre Hz. İsa’nın doğumu canlandırıldı. Programa Alman medyası da ilgi gösterdi.

Bu sene ilk defa Müslümanların oluşturduğu bir insiyatif ile birlikte organize edilen bu proje için Lutheran Kilisesi Rahibi Biskamp; ”Bizim köklerimiz aynı. Aynı Allah’a inanıyoruz. Hem İncil’de hem de Kur’an’da ortak çok fazla yönümüz var. Huzur içinde birlikte yaşamayı birbirimizle diyaloğa geçerek sağlayabiliriz. Bizi kimsenin bölmesine müsaade etmeyeceğiz” dedi.

Hristiyanlıkta Heiligabend olarak bilinen 24 Aralık günü yaklaşık 650 kişi Lutheran Kilisesi’nde ibadet etmek için bir araya geldi. Gecede önce dualar edildi, ardından IHRF üyesi Seher Us, Hz Meryem karakterini canlandırdı.

https://twitter.com/IhrfM/status/1606973902013755394?s=20&t=_uotPxXuZQnk3Wa97wVrIQ

Program kiliseye ibadet için gelenlerin dünya barışı adına güzel dilekleriyle sona erdi.

Kilisede Kuran-ı Kerim’e göre Hz. İsa’nın doğumu canlandırıldı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Vebal almak istemiyordu Vali. Mahkeme başkanlığı yapıp Hz. İsa’yı (as) kurtarmaya yönelik sorular sordu. “Hakikat nedir?” sualine aldığı veciz cevap tam da istediği gibiydi. “Ben bu kişiyi suçlu bulmadım.” dedi. Ne yazık ki egemen güçler hukuku çoktan askıya almış, mahkeme kararı olmaksızın suçlu ilan etmişti Hz. İsa’yı. Pilatus, ya makamından olacak ya da cinayete iştirak edecekti. Bir bahane buldu ve infazı geciktirmeye çalıştı. İstiyordu ki aradan birkaç gün geçsin, Paskalya geleneğine uygun bir şekilde halk oylamasına gidilerek o masum Nebi zulümden kurtarılsın. Başardı da. Ne yazık ki kalabalık halk topluluğu bir kişilik af hakkını Hz. İsa’dan yana değil de Barabbas adlı bir eşkıyadan yana kullandı. Bir eşkıya kadar değeri yok muydu o şanı yüce peygamberin? Kara propaganda sayesinde halkı Hz. İsa Aleyhisselam’a karşı doldurmuşlardı ve o sapkın kitle nasıl bir haksızlık yaptığının farkında bile değildi. İnsanlar çılgınlar gibi bağırıyor, Meryem’in Oğlu’nu çarmıhta görmek istiyordu.

Pilatus, linç kampanyasını aşabilmek için bir hamle daha yaparak Hz. İsa’yı (as) serbest bırakmayı teklif etti. O diyardan uzaklaştırılacaktı. Saygın din adamları ve kâhinler, halk iradesinin çok açık olduğunu, bir an önce infazın gerçekleştirilmesi gerektiğini söyledi. Makamından olmak istemeyen Pilatus, artık baskılara dayanamayarak gözü dönmüş, adaletten uzaklaşmış ittifaka boyun eğdi. Ötesi malum; O Yüce Peygamber kırbaçlatıldı, dövüldü, yüzüne tükürüldü, alay edildi, çarmıha mahkûm edildi.

Aslında Pilatus, A’raf’taki adamın sembolüdür; zulmü gördüğü halde sessiz kalmanın, haklının yanında yer almaktansa güçlünün yanında mevzilenmenin, kendi makam ve birikimini koruma uğruna zulme boyun eğmenin simgesidir. Kendine göre haklı gerekçeleri olsa da Pilatus, neticede zulme ortak olmuş, zalimce bir karara imza atmıştır. Bu yüzden adı, tarihin sayfalarındaki binlerce katillerle beraber yazılmıştır.

Evet; zalimler, her daim suç ortağı arar kendine. İster ki yaptığı yolsuzluk, usulsüzlük ve zulümler sadece kendi üzerine yıkılıp kalmasın. Hicret gecesi Hz. Muhammed’i (SAV) öldürmek isteyen insî şeytanların telkin ettiği fikre bakar mısınız: “Her aşiretten birini seçelim ve herkes hançerini aynı anda saplasın; ta ki kanı oymaklar arasında dağılsın!” Zalimin psikolojisi tam da budur: Suç ortaklığı. Zalimi çileden çıkaran şey zulme ortak olmayan kişilerin varlığıdır. Onları da hain olarak görür, dönek olarak yaftalar, ilk fırsatta onları da cezalandırmak isterler; çünkü onlar, herkes zulme ortak olduğunda kendini daha rahat hissederler…

Bu hadise yaklaşık MS 26’lı yıllarda yaşanmıştır. Şimdi tarih 2023’e devrilirken aradan neredeyse 2000 sene geçmiştir. Dünya edebiyatının savaş karşıtlığı üzerine yazılmış en iyi romanlarından biri olan Erich Maria Remarque’ın “Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok” isimli bir kitabı vardır. Ben de bu kitabın isminden mülhem diyorum ki, ‘Doğu cephesinde hâlâ yeni bir şey yok.’ Yukarıdaki satırlar hepimize ne kadar tanıdık geliyor değil mi?

Netice itibariyle yukarıdaki satırlar hepimizin şuur altında yüzlerce şahsı ve hadiseyi hatırlatsa da hatırımıza getirmediği bir şey daha var ki o da Hz. İsa’yı (AS) bertaraf edenler tarihten silinip gitmelerine rağmen havarilerin eliyle koca Roma imparatorluğunun gün gelip bir avuç insanın dinini kabul etmesi.

Evet, ben de diyorum ki bugün itibariyle Hizmet Hareketini çarmıha germek isteyenler en yakın zamanda bertaraf olup gidecekler. Yaptıkları bu menfilikler vasıtasıyla bizim, zamanında hakkıyla yapamadığımız hizmeti şimdi dünyanın dört bir tarafında yapılmasına zemin hazırlamış oluyorlar. Üstadımızın şu ifadeleri de bunun delilidir: “Şimdi, şahsımı çürütmeye çalışarak; kıymeti, hüneri şahsımda zannedip beni sıkıyorlar, çürütmek istiyorlar. Bu aldanmalarında pek büyük bir maslahat ve Nurlara çok fâidesi var. Benim tam yapamadığım vazife-i şahsiyemi ve hizmet-i Nuriyemi bu suretle menfî bir tarzda bana yaptırıyorlar.”[1]

Görelim Mevlâm neyler, neylerse güzel eyler..

[1] Bediüzzaman Said Nursi, “Tarihçe-i Hayat” Süreyya Yay. İst. 2016, s. 719.

Doğu Cephesinde Hâlâ Yeni Bir Şey Yok | RECEP ATICI yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

İffet sözlükte “haramdan uzak durmak, helâl ve güzel olmayan söz ve davranışlardan sakınmak” demektir. Kelime olarak “yeme içme ve cinsî arzu konusunda ölçülü olmak, aşırı istekleri bastırıp dinin ve aklın buyruğu altına sokmak suretiyle kazanılan erdem” şeklinde özetlemek mümkündür.[1]

Bu tariften yola çıkarak “iffet” meselesini sadece kadınlara münhasır anlamak doğru değil. Zira Hz. Meryem, daha doğmadan ana-babası tarafından mâbedin hizmetine vakfedilmiştir. Mâbede adanmış olması sebebiyle çocukluğunu ve gençliğini hep orada geçirmiştir. Orada bir sütrenin arkasında hayatını sürdürürken; “Hz. Zekeriyyâ ona yiyecek getirirdi. Ancak her seferinde onun yanına yiyecek bulurdu. ‘Meryem, bu yiyecekleri nereden buluyorsun!’ deyince de o, ‘Bunlar Allah tarafından gönderiliyor’ derdi.” (Âl-i İmrân, 3/37) Bu durum gösteriyor ki insan yeme içme noktasında da -iffetin tarifinde ifade edildiği gibi- haram olan şeylerden sakınarak, helâl ve güzel olanı tercih etmeli ve Bediüzzaman’ın deyimiyle “Helâl daire keyfe kafidir” deyip iffetini korumalıdır.

Çok temiz ve nezih bir atmosferde, iffetli ve şerefli bir şekilde yetişen Hz. Meryem’in içinde bulunduğu toplum iffetin tarifi içindeki hususların hiçbirini riâyet etmiyordu. Dolayısıyla Cenab-ı Hak, bu topluluğu istikamet verecek ve onlara iffetin bütün hususlarını hâl diliyle gösterecek bir Râsül gönderecekti. Buda biyolojik olarak babası olmayan ve Allah(cc)’ü tarafından Hz. Meryem’e ilkah edilen Hz. İsa (as)’dır. Bu çok ağır bir vazifedir. Ayrıca çok ağır bir imtihan olması hasebiyle Hz. Meryem validemiz kavminden uzak bir yere çekilir. Aslında onu uzlete çeken şey, iffetsiz bir toplumdan uzaklaşma arzusudur. Doğum sancıları onu kıvrandırmaya başladığı anda, sevk-i ilâhî ile bir hurma ağacına yaslanır ve başına gelen şeyler karşısında derin düşüncelere dalar ve “Keşke bundan önce ölseydim de unutulup gitseydim!” (Meryem, 19/23) der. “Keşke ölseydim.. unutulup gitseydim!” ifadeleri her şeyden önce onun iffet meselesindeki hassasiyetidir.

Hz. Meryem ve Hz. İsa (as)’in bahsetmek bana içinde bulunduğumuz şu “Advent” günlerini de hatırlattı. Belki bir çoğumuz bu kültüre yabacı olduğu için ‘Advent’in anlamını ve manasını bilmiyor olabiliriz. Advent: “Özellikle büyük önem taşıyan bir şeyin “gelişi” veya “gelme” anlamına gelen Latince “adventus”[2] kelimesinden gelir. Dolayısıyla Hz. İsa’nın dini olan Hristiyanlığa inanan birçok insan, bu Advent günlerinde İsa Mesih’in doğumu veya gelmesi için hazırlık yaptıkları manevi bir hazırlık dönemidir. Advent’i kutlamak tipik olarak bir dua etme, oruç tutma, tövbe etme ve ardından da beklenti, umut ve neşeyi içerir.

20’nci yüzyıla dayanan bu Advent, bir Alman geleneğidir. Advent’i kutlamak Noel’de İsa Mesih’in gelişi için manevi hazırlık yapmayı içerdiği için Noel Günü öncesinde dördüncü Pazar günü veya 30 Kasım’a en yakın olan Pazar günü başlar ve Noel Arifesi veya 24 Aralık’a kadar sürer. Noel’e kadar geçen 24 gün için 24 küçük sürpriz hediye ile çocuklar sevindirilir.

Advent geleneğinin birçok farklı versiyonu ve yorumu vardır. Bunlardan en bilineni ise “Advent Çelenk’idir. 16. yüzyıl Almanya’sında Lutherans ve Katolikler ile başlayan bir gelenek olup genellikle, çelenk üzerinde düzenlenmiş dört veya beş mum bulunur. Advent mevsimi boyunca, Advent pazarlarının bir parçası olarak her pazar günü çelenkteki bir mum yakılır. Advent mumları ve renklerinde üç ana renk vardır. Mor, pembe ve beyazdır. Mor tövbe, pembe neşe ve sevinç, beyaz ise saflık ve ışık anlamına gelir. Her mumun belirli bir ismi vardır. İlk mor muma Umut Mumu, ikinci mor mum,  hazırlama mumudur. Üçüncü (pembe) mum, Çoban Mumu veya Sevinç Mumudur. Dördüncü (mor) mum, Aşk Mumu’dur. Ve son (beyaz) mum, Mesih Mumudur. Jesse Ağacı ise İsa Mesih’in soy ağacını temsil eder. Mesih’in gelişine kadar, yaratılıştan başlayarak ve devam ederek kurtuluş hikayesini anlatmak için kullanılır.

Kur’an’ın, “Onlardan her biri Allah’a, meleklerine, kitaplarına ve peygamberlerine iman etti. O’nun resullerinden hiçbirini diğerinden ayırt etmezler.” (Bakar;2/285) ayetinin gereği olarak bizler, Hz. İsa (as)’i Hz. Muhammed (sav)’den farklı görmeyiz. Dolayısıyla Hz. İsa (as)’ın gelişinin beklendiği bu ‘Advent’ günlerinde tanıdığımız Alman veya başka milletten dostlarımızın yanında olmalıyız. Onların sevinç ve mutluluklarını paylaşmalıyız. Hatta bu Advent’i kutlamanın tipik ritüelleri olan ‘dua etme, oruç tutma, tövbe etme, ardından da beklenti ve umutlarımızı dile getirme’ şeklinde bir tutum sergileme bizim dinimizin de emrettiği ve yapmamızı tavsiye ettiği şeylerdir. Bu açıdan bu günleri bu anlamda kendimizi anlatma adına bir vesile yapabiliriz. Gerçi bu yazıyı okuyan dostlarımız bu tür şeyleri bizden daha iyi bilirler. Bizimkisi sadece bir hatırlatma!.

[1] Mustafa Çağrıcı, “TDV İslam Ansiklopedisi” İffet maddesi

[2] Daniel MacDonald / www.dmacphoto.com / Getty Images

Hz. Meryem, Hz. İsa ve Advent | RECEP ATICI yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.