Belgeselde Kanter, Gülen’in fikirleriyle ilk kez annesinin kütüphanesindeki kitaplar aracılığıyla tanıştığını, ardından Hizmet Hareketi okullarında eğitim aldığını ve bu süreçte “herkese açık kalpli ol, farklılıkları değil ortak noktaları ara” felsefesini benimsediğini anlatıyor.

Belgeseldeki dikkat çekici anılardan biri, Kanter’in Pennsylvania’da Gülen ile ilk kez bir araya geldiği an. Kanter’in anlattığına göre Gülen, kendisine “Futbolcu musun, voleybolcu musun?” diye sormuş; basketbolcu olduğunu öğrenince ise onunla daha iyi bir bağ kurabilmek için basketbol maçlarını izlemeye başlamış.

Belgesel, Kanter’in NBA kariyeri boyunca Gülen’in manevi desteğini nasıl hissettiğine de değiniyor. 11 numaralı formayı Gülen’in önerisiyle seçen Kanter, dizlerindeki sakatlıklar nedeniyle zorlandığı bir dönemde Gülen’in verdiği dizliklerle sahaya çıktığını ve o sezon 82 maçın tamamında forma giydiğini belirtiyor.

Belgeselde Kanter’in Türk hükümetiyle yaşadığı sorunlar da ele alınıyor. Babasının tutuklanması, ailesinin baskı altında kendisini reddetmek zorunda kalması ve evlerinin basılması gibi zorlu süreçlerde Gülen’in kendisine “Baban çıkacak, ama aile bağlarını koru” dediği aktarılıyor.

Gülen’in eğitime verdiği önem de belgeselin öne çıkan konuları arasında. Kanter, Gülen’in cami açmak yerine okul, yurt ve üniversite kurmayı tercih ettiğini ve “Dünyanın sorunları eğitimsizlikten kaynaklanıyor” inancıyla hareket ettiğini vurguluyor. Gülen’in cenazesine on binlerce kişinin katıldığı ve gençlerin gözyaşları içinde onu uğurladığı da belgeselde yer alıyor.

Kanter, belgeselin sonunda kendi misyonunu özetliyor: Dünya genelinde düzenlediği basketbol kamplarıyla Müslüman, Hristiyan ve Yahudi çocukları bir araya getiriyor; kitabının 11. bölümünü Gülen’e adıyor. Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterilen Kanter, artık sadece bir sporcu değil, aynı zamanda bir insan hakları aktivisti olduğunu vurguluyor.