Efendimiz (sav) fetih için çıktığı Mekke’ye hicretin 8. yılında Ramazan ayının 20. gününde girmişti.

Şehirlerin anası Mekke sekiz yıl evlatlarına hasret kaldıktan sonra destansı bir sevinçle kollarını onlara açmıştı. Sahabe şehrin dört ayrı noktasından “Gözyaşı Vadisi’ne” kurulmuş şehre girerken yine böyle bir Ramazan ayıydı ve bu kutlu ay fetihle gelmişti o sene.

Sahabe efendilerimiz baktıkları her noktada 13 yıllık çilenin, hatıraların izlerini görüyorlardı adeta. Belki kim bilir İslam’ın ilk yıllarında birlikte koşturdukları, hizmet ettikleri ama şimdi aralarında olmayan arkadaşlarını düşünüp birkaç damla gözyaşını da onlar için akıtıyorlardı. Şurası Mekke’nin en yakışıklısı Hz Musab’ın yürüdüğü sokaklar; şurası “yetiş yeğenini öldürüyorlar”  denildiğinde Hz Hamza’nın fırtına olup esip geldiği sokak; şu mahalle işkence yıllarında şehit edilip el ele cennete yürüyen Hz Yasir ve eşi Hz Sümeyye’nin kabri, şu mahalle ise boykotta ağaç kabukları ile tagaddi edilen günlerin yaşandığı yer ve daha niceleri..

Mekke’nin dağına taşına sinmiş iniltileri dinleye dinleye giriyorlardı şehre… Ebu Kubeys’te ilk davette Efendiler Efendisinin (sav) uğradığı hakaretler deliyordu bağırları… Şu cihette başına konan deve işkembesinin ağırlığı yüreklerdeydi hâlâ… Dünyanın alnına tevhid nakşolsun diye çekilen çilelerin hatıraları dizilmişti o gün Mekke’nin gerdanına…

Kimi Mekke kumlarını eline yüzüne sürüyor, kimi yıllar önce terk etmek zorunda kaldığı evinin önünde ağlıyor, kiminin ise akrabaları sarılmaktan kolları yoruluyordu. Ama özlenen özleyen bir yer vardı ki tüm müminler bir anneye koşuyor gibi heyecan içindeydiler… evet Allah’ın evi Kâbe idi orası… Putlarla esir edilmiş bu muazzam yapının prangalarını Allah Resulü (sav) çözecekti. O (sav) devesinin üzerinde bir tevazu abidesi gibi Mescid-i Haram’a girmiş;  “Hak geldi, bâtıl zâil oldu. Muhakkak ki bâtıl yok olup gidicidir”  ayetini okuyarak dedesi Hz İbrahim (as) gibi şirk sistemini temsil eden putları yerle bir etmişti.

Mekke, insanlığa hakiki huzuru getirecek nizamın beşiği idi. Bu nizam tevhid, haşir, adalet ve ibadet üzerine kuruluyordu. Üstünlüğün soy sop, ırk, zenginlik ile değil takva ile ölçüldüğü bir sistemdi bu. Hak, hukuk diyen köle Bilal ile Ebu Cehil’i temel hak ve özgürlükler açısından eşitleyen adalet mayalı bir sistem.

Efendimiz (sav) Mekke’ye savaşmadan, kan dökmeden girmişti. O (sav) zaten gönülleri fethetmiş ve şehirlerin anası Mekke de onları bağrına basmıştı. Alemlere rahmet olarak gönderilen şefkat Peygamberi (sav) intikam almadı, kin gütmedi, kendisine ve arkadaşlarına yapılan zulmü gündeme getirmedi. O (sav) hiçbir kapıyı zorlamadı. Bunlara şahit olan Hint “sözünde durdu” deyince eşi Ebu Süfyan: “O kalplere hükmediyor taş duvarlara değil…” demişti

Evet o gün rahmet günüydü…

Efendimiz (sav) Mekke Fethi’nde şehre dört ayrı koldan girmiş ve her kola bir kumandan tayin etmişti. Üçüncü kol kumandanı, Hz Sa’d bin Ubâde (ra) ordunun Mekke’ye girişini Hz Abbas (ra) ile birlikte seyreden Ebu Süfyan’a:

“Ey Ebu Süfyan! Bu gün, en büyük harp günüdür! Bu gün, Kabe’de kan dökmenin helâl kılındığı bir gündür. Allah bugün Kureyş müşriklerini hor ve hakîr kılacaktır!”  diyerek bağırmıştı.

Daha sonra Efendimiz (sav) Ebu Süfyan’ın önünden geçerken Ebu Süfyan Hz Sa’d İbni Ubâde’nin söylediklerini haber verdi.

Efendimiz (sav) ise buram buram merhamet kokan şu ifadelerde bulundu: “Sa’d, yanlış söylemiş. Bu gün, Allah’ın, ezan sesleriyle Kabe’nin şanını yükselteceği bir gündür! Bu gün, Kabe’nin tevhid örtüsüyle örtüneceği bir gündür!” buyurdu.

Ebu Süfyan: “Allah aşkına, sen kavmini bağışla! Sen insanların en iyisi, en uslusu, en yumuşak huylusu, en merhametlisi, akrabalık hakkını en çok gözetenisindir! Yâ Rasûlallah! Sen kavmini öldürmeyi mi emrettin?” dedi.

Efendimiz’in (sav): “Hayır! Ben öyle emretmedim! Bu gün merhamet günüdür!” buyurdu.

Dün sahabe bugün sahabeyi kendisine rehber edinen on binlerce insan onlarla aynı kaderi paylaşıyor. Ümidimiz odur ki ülkelerinden tehcir edilen Anadolu evlatları yarınlarda inşallah ülkelerine dönecekler. Dönerken Efendiler Efendisinin (sav) Mekke’ye girdiği şekilde girecekler. Buzdan dağları eriten Rahmet Güneşi’nin (sav) ümmeti kendilerine yakışan şekilde davranacak. Dün Mekke granitlerini paramparça eden merhamet bu asırda kinin, öfkenin duvarlarını yıkacak inşallah. Kur’an ifadesiyle ‘Allah’ın günleri insanlar arasında dönüp durur’. İşte o gün geldiğinde yapacağımız dua:

“Rabbim bize heva ve hislerimize göre değil Kur’an’ın, Efendimiz’in (sav) ve evrensel hukukun normlarına göre hareket etme gücü ve sabrı lütfeyle…”

Amin Amin Amin

Mekke’nin Fethi Ramazanda Olmuştu | İSMET MACİT yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kurdukları menfaat şebekesinin ve sömürü sisteminin yıkılacağından endişe eden tiranlar, Mekke yıllarında müminlere her türlü eziyeti yapmışlardı. O’nun (sav) itibarını zedelemek için lakaplar takmışlar, başına deve işkembeleri getirip bırakmışlar; kendilerince alaya almışlar, iftira etmişler, sihirbaz demişlerdi… ama Mekke’nin gençleri kelebekler gibi o Nur’a koştu… işte o vakit çileden çıktı çıkar şebekesinin yöneticileri. İnsanlık dantelasının ilk ilmeği şehirlerin anası Mekke’de atılırken yarasa gözleriyle bu nurdan rahatsız olanlar işkencelerle, boykotlarla yetinmediler ve Mekke’yi dar ettiler Müslümanlara..

Ağırlaşan şartları Hz Habbab bin Eret’in (ra) şu hatırası ne güzel anlatır:

“Resûlullah (sallallâhu aleyhi ve sellem) hırkasını başının altına yastık yapmış, Kâbe’nin gölgesinde dinlenirken (müşriklerden gördüğümüz işkencelerden ötürü) kendisine şikâyette bulunduk ve ‘Bizim için Allah’tan yardım ve inayet dilemez misiniz?’ dedik. Buna makabil O (sallallâhu aleyhi ve sellem) şöyle buyurdu: ‘Sizden önceki ümmetler içinde öyle kimseler vardı ki tutulup kazılan bir çukura (yarı beline kadar) gömülür, sonra da testere getirilip başına konur ve ikiye biçilirdi. Yahut demir tırmıklarla tırmıklanıp eti kemiğinden ayrılırdı. Fakat yine de bütün bunlar onu dininden döndüremezdi. Allah’a yemin olsun ki, O mutlaka bu dini tamama erdirecektir. Hatta gün gelecek, yalnız başına bir atlı, Allah korkusu ve sürüsüne kurt saldırması endişesinden başka hiçbir korku taşımaksızın San’a’dan Hadramevt’e kadar emniyetle gidecektir. Ne var ki, siz bu hususta acele ediyorsunuz (sabırsızlanıyor, hemen olsun istiyorsunuz).”[2]

Hira sultanlığında vahiyle ilk buluşmanın üzerinden çile ile mayalı 13 yıl geçmişti.  Efendimiz (sav) dinin doğduğu topraklarda aradığı kitlesel desteği bulamadı ve her türlü zulme maruz kalan müminlerle birlikte Medine’ye hicret etti.

Yeni beldelerinde muhacirler çok iyi karşılandılar… bir kardeşlik destanı yazıldı çağlara örnek olan… Ama müminler özlediler Mekke’yi… Mekke ve havalisi özlenmeyecek yer değildi ki.. Kabe, Mescid-i Haram, Safa-Merve, Zemzem, Hacer-ül Esved, Arafat, Mina, Müzdelife, Hira, Sevr, Kubeys… nice kutsallar ve hatıralar…orada idi… Hz Bilal Mekke’de işkencenin en ağırlarına maruz kalmıştı ama hasret ciğerlerini öyle yakıyordu ki dudaklarından şu cümleler dökülüyordu:

“İzhir otları, sümbüller çevremi kuşatırken,

Ah! Yine o vadide bir gece uyuyabilecek miyim?

Gün gelip Mecenne suyundan içip,

Yine Şâme ve Tafîl’ (tepelerini) görebilecek miyim?”[3] 

Sabırla, gayretle, uhuvvetle, ihlasla Medine’de dine hizmet destanı yazılmış ve sekiz yıl önce hicret yolunda verilen müjde gerçekleşmiş, Mekke evlatlarına hicretten 8 yıl sonra Ramazan ayı içerinde kavuşmuştu. Taşına toprağına ilk Müslümanların iniltilerinin sindiği, her karesinde yürek burkan hatıralarının olduğu Mekke müminlerini bağrına bastı evladına hasret bir anne gibi… Ramazan o yıl Mekke’nin fethini hediye olarak getirmişti Kainatın İftihar Tablosu ve arkadaşlarına.. Bir tarafta gök kapıları açılıp sağanak sağanak rahmet boşalırken diğer tarafta şehirlerin anası[4] Ramazan neşvesi içinde kapıları yıllar önce yolcu ettiği sakinlerine açıyordu…

Evet Efendimiz (sav) sürgün edildiği memleketini savaşmadan teslim almıştı. Fetih gününe kadar yaklaşık 21 yıl her türlü zulmü irtikab etmiş müşrikler kapı aralıklarından yeryüzünün tevazu abidesinin Mescid-i Haram’a girişini  seyrediyordu. O (sav) şehre öyle bir tevazu ile giriyordu ki; devesinin üzerinde alnı neredeyse hezvece değiyordu. Mahsun Nebi’de (sav) gururun kibrin zerresi yoktu. Kabe’yi tavaf ettikten sonra dinlenmek için oturduğunda yanına bir adam çıkıp geldi. Adam konuşurken (belki korkudan belki de heyecandan) birden bire titremeye başladı.

Tevazunun kristal abidesi Efendimiz (sav) ona:
“Sakin ve ebsem ol! Ben bir hükümdar, bir kral değilim! Ben, ancak, güneşte kurutulmuş et parçaları yiyerek geçinmiş olan Kureyşîlerden bir kadının oğluyumdur” buyurdu.

En güçlü olduğu anda bile tevazu kanatlarını yerlere kadar seren Kainatın İftihar Tablosu (sav) ümmetine bir insanlık serasından davranış modeli sunuyordu.

Mekke Ramazan ayında fethedilmişti.

Şimdilerde on binlerce mazlum sırf Allah Resulü (sav) ve arkadaşları gibi hak ve hakikatin kavgasını verdiği için memleketlerinden sürgün edildiler. Ramazan ayında yapılan dualar ve hizmetler hürmetine bir gün ülkelerine sevdiklerine sevinç gözyaşlarıyla kavuşmayı nasip etsin Rabbimiz..

Ve nice iç ve dış fetihler lütfetsin fetih getiren Ramazan hürmetine…

[1] İsra Suresi 81. Ayet

[2] Buhari, Menâkıb 25

[3] El-Bidâye ve’n-Nihâye(3/220)

[4] En’am Suresi 92. Ayet

Fetih Getiren Ay: Ramazan | İSMET MACİT yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.