Etkinliğe Mörlenbach Belediye Başkanı Erik Kadesch, Rimbach Belediye Başkanı Holger Schmitt ve Bergstraße bölgesinin tanınmış isimlerinden Daniel Maas gibi önemli protokol üyeleri katıldı.

Entegrasyon Başarıları ve Karşılıklı Anlayış

Programın protokol konuşmalarında, diyaloğun ve karşılıklı anlayışın toplumsal huzur üzerindeki etkisi vurgulandı. Belediye başkanları, özellikle entegrasyon alanında katedilen mesafelerin ve bu tür sivil toplum inisiyatiflerinin önemine dikkat çekti. Katılımcıların bir kısmı, Almanya’daki kendi entegrasyon hikayelerini paylaşarak göçmenlerin topluma kattığı değeri bizzat dile getirdi.

Sema Gösterisi ve Tasavvuf Musikisi

Gecenin kültürel bölümü, izleyicilere manevi bir yolculuk sundu. Sergilenen Sema gösterisi davetliler tarafından ilgiyle takip edilirken, icra edilen canlı müzik dinletisi akşamın huzur dolu atmosferini pekiştirdi.

Ortak Sofrada Samimi Sohbetler

Ezanın okunmasıyla birlikte farklı din ve kültürlerden davetliler aynı sofrada oruçlarını açarak Ramazan’ın bereketini paylaştı. Yemek sonrası devam eden samimi sohbetler, Mörlenbach’taki bu buluşmayı sadece bir yemek organizasyonu olmaktan çıkarıp kalıcı dostlukların kurulduğu bir platforma dönüştürdü.

Mörlenbach’ta Diyalog Sofrası: Belediye Başkanlarından Entegrasyon Vurgusu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Femia e.V., dört yıl boyunca düzenlediği iftar yemekleri ve Noel kutlamalarıyla farklı inanç, kültür ve yaşam biçimlerinden insanları aynı sofrada buluşturmayı hedefledi. Proje, dayanışma, kültürel çeşitlilik ve aktif entegrasyonu teşvik eden yapısıyla jüri üyelerinin takdirini kazandı.

Törene, Potsdam Şehir Meclisi Başkanı Dr. Hagen Wegewitz, İçişleri, Sosyal Hizmetler ve Sağlık Müdürü Brigitte Meier, Göçmenler Meclisi Başkanı Fereshta Hussain ve Göç ve Entegrasyon Sorumlusu Dr. Amanda Palenberg katıldı.

Brigitte Meier, kişisel katkıların önemine vurgu yaparak, herkesin topluma katkı sağlayabileceğini belirtti. Dr. Amanda Palenberg ise entegrasyonun göçmenler tarafından aktif bir şekilde yönlendirildiğini ifade etti.  Etkinlikte, Dr. Nadya Luer çeşitlilik üzerine bir konuşma yaptı ve müzik grupları etkinliğe renk kattı.

2025 yılının ödül sahipleri, bağımsız bir uzman jürisi tarafından belirlendi. Jürinin başkanlığını, önceki yıllarda ödül kazanmış ve uzun süre Göçmenler Meclisi’nde görev almış olan Jala El Jazairi üstlendi.

Jüride şu isimler yer aldı:

• Jörn-Michael Westphal (ProPotsdam GmbH Genel Müdürü)

• Kanjo Issam (Damost e.V.)

• Ayşe Gül Gülmüş (femia e.V.)

• Wiebke Bartelt (Şehir Meclisi Üyesi)

• Hai Ninh Do (PartiViet)

• Isabell Goepfrich (Kirchsteigfeld e.V.)

• Göçmenler Meclisi üyeleri Olga Bartieva ve Ali Taher

Birlikte Yaşama Güçlü Mesaj

“Ein Tisch, tausend Herzen” projesiyle ödüle layık görülen Femia e.V., farklı kökenlerden gelen bireyler arasında köprü kurmayı sürdürüyor. Dernek, kültürlerarası diyaloğun ancak ortak yaşam alanları, karşılıklı saygı ve gönüllü katkıları ile güçlenebileceğine inanıyor.

Proje, sadece bir masa etrafında toplanmayı değil, aynı zamanda toplumun bir bütün olarak entegrasyon sürecine aktif katılımını simgeliyor.

Potsdam Entegrasyon Ödülleri Sahiplerini Buldu: Femia e.V. Komşuluk Özel Ödülünü Kazandı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Eğitim uzmanları, değerlerin ve kültürün korunduğu doğru entegrasyonda ana dilin önemini vurguluyorlar. Ana dil eğitimi sadece dil eğitimi olmaktan çok daha fazla önem arz ediyor. Ana dille beraber mili ve manevi değerler de taşınıyor. Beklenen ve istenen yaklaşım tarzı; çocuklar ve gençler dillerini ve değerlerini muhafaza ederek yeni ülkelerinin dilini ve yaşam prensiplerini benimsemeleri şeklindedir. Özellikle Hizmet Hareketi çocukları ve gençlerinden beklenen; Türk, Kürt, Kırgız, Kazak, Tacik veya burada hepsine yer veremediğimiz hangi millettense fark etmez kendi ana dillerini, kültürlerini ve değerlerini koruyarak yeni geldikleri ülkeleriyle doğru entegrasyon çizgisini yakalamalarıdır.

Buraya kadar doğru entegrasyonda ana dilin önemini kısaca anlattıktan sonra, bu hususta neler yapılabileceğini ana hatlarıyla ifade etmeye çalışalım:

1- Ana dilin doğru entegrasyondaki önemi ailelere, çocuklara ve gençlere anlatılmalıdır. Bu mesele ailelere, gençlere ve çocuklara haftalık sohbetlerde zaman zaman sohbet konusu olarak işlenmelidir. Ayrıca ana dil bilincinin geliştirilmesi adına seminerler ve konferanslar düzenlenmelidir. Aileler, evlerinde ve kendi doğal ortamlarında çocuklarıyla ana dillerinde iletişimi tercih etmelidir.  Dil uzmanları öğrencilerin okul ve eğitim ortamlarında geldikleri ülkenin dilini en güzel şekilde öğrendiklerini ve aile ortamlarında ana dilleriyle konuşmalarının daha doğru olduğunu anlatıyorlar.

2- Evlerinde ana dille konuşmayan çocukların ve gençlerin bir süre sonra kendi ülkelerindeki dede, nene, teyze, hala, amca ve dayı gibi yakınlarıyla anlaşamaz ve konuşamaz hale geldiklerini ve yakın akrabalarından kopmaları acı gerçeğini yaşadıklarını görüyoruz.

3- Kendi aramızda da olsa melez bir dille konuşmanın yanlışlığı her seviyede insanlarımıza anlatılmalı. Bazı aileler evlerinde çocuklarıyla kendi ana dilleriyle ülkenin dilini iç içe karıştırarak melez bir dil kullanıyorlar ki uzmanlar asla ailelerin evlerinde melez bir dil kullanmalarını doğru bulmuyorlar. Eğitimciler, ailelere sizler evinizde çocuklarınızla kendi ana dilinizle konuşun, melez bir dille konuştuğunuzda çocuklarınız yeni ülkelerinin dilini de aksanlı ve problemli öğreniyorlar, ikazında bulunuyorlar ve tavsiyelerine şöyle devam ediyorlar; sizler evlerinizde çocuklarınızla ana dilinizle konuşursanız hem kültürünüzü ve değerlerinizi de korumuş olur ve doğru entegrasyon çizgisinde doğru bir yaklaşım göstermiş olursunuz.

4- Bulunduğumuz ülkenin dilini çok iyi öğrenmeli ve kendimizi geliştirmeliyiz ama bu yabancı dil öğrenme gayretimiz anana dilimizi doğru konuşmamıza ve çocuklarımıza doğru öğretmemize engel olmamalı.

5- Dil uzmanları ve eğitimciler “Yabancı dil öğrenirken kendi dilinizi de koruyun ve çocuklarınıza öğretin tavsiyesinde bulunuyorlar.” Bu konuda uzmanlar çağırılarak meselenin önemi anlatılabilir.

6- Yeni ülkelerimizdeki eğitim kurumları, ana dil eğitimine destek verebiliyorlar. Yeni ülkelerimizdeki eğitim müdürlükleriyle görüşerek ana dil eğitimi için destek istenebilir.

Hizmet Hareketi mensupları bulundukları hangi milleti temsil ediyorsa mensubu oldukları milletin ana dilini, değerlerini çocuklarına ve gençlerine çok iyi öğretme gayreti içinde olmalıdır. Bununla beraber; ayrıca Hizmetin benimsenmesinde ve gelişmesinde yine Hocaefendi’nin sohbetlerinin, Pırlanta Serisinin ve Risale-i Nurların aslından öğrenilmesinde esas olan Türkçe; çocuklarımıza ve gençlerimize öğretilmeli ve geliştirilmelidir.

Çocuklarımız ve gençlerimiz yeni ülkelerinin dilini ve entegrasyon değerlerini çok iyi öğrenmeli, ayrıca ana dillerini de korumalı ve geliştirmelidirler. Bu önemli vurguyu tekrar yaptıktan sonra Hizmet dili olarak da vurgulayabileceğimiz Türkçenin geliştirilmesiyle ilgili neler yapılabileceğini vurgulamaya çalışalım.

Ana dili Türkçe olan çocuklarımız ve gençlerimiz için hem ana dillerini koruma hem de Hizmet şuurlarının daha da gelişmesi adına Türkçe ile ilgili aşağıdaki çalışmalar yapılabilir:

1- Üstad Hazretleri’nin ve Hocaefendi’nin Türkçeye bakış açıları ve verdikleri önem insanlarımıza her seviyede anlatılmalı.

2- Türkçeyi doğru okuma, yazma ve konuşma gayretinin ırkçılık olmadığı ve Türkçenin hizmete ait değerlerin taşınmasındaki rolü insanımıza anlatılmalı.

3- Ülkelerde kendi insanlarımıza; her yaş seviyesinde Türkçe öğrenme ve Türkçeyi doğru konuşabilme kursları açılabilir. Kısmen uygulayan ülkelerin tavsiyeleri alınabilir.

4- Çocuklarımıza ve gençlerimize benzer şekilde Türkçe Risale ve Pırlanta okuma kampanyaları düzenlenebilir.

5-Evlerimizde, programlarda, aktivitelerde çocuklarımızla ve gençlerimizle Türkçe konuşmalıyız. Onların asla bulunduğumuz ülkenin dilini yeterince öğrenemeyecekleri endişesine kapılmayalım; onlar doğal çevrelerinde ve okullarda bulundukları ülkenin dilini en güzel şekilde öğreniyorlar.

6- Bulunduğumuz ülkelerdeki resmi makamlarla yazışarak yeterince Türk öğrenci bulunan her seviye de devlet okullarına Türkçenin seçmeli ders olarak konmasını talep edebiliriz. Bazı ülkelerde bu tür uygulamalar mevcut.

7- Çocuklarımız ve gençlerimiz, Türkçe yazı yazmaya teşvik edilmeli.. Bu amaçla teşvik için ödüllü en güzel yazı yarışmaları düzenlenebilir, gençlerimiz kitap yazmaya veya online dergi çıkarmaya teşvik edilebilir, tiyatro metinleri yazdırılıp sahne çalışmaları desteklenebilir.

Yazarımıza, “sebil63@gmail.com” mail adresinden ulaşabilirsiniz.

YAZARIN TÜM YAZILARI İÇİN TIKLAYINIZ

Doğru Entegrasyonda Ana Dil Eğitiminin Önemi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Bunun bir örneği de İsviçre’de yaşandı. Ünal ailesi, Türkiye’de siyasi baskı gördükleri için İsviçre’ye göç etmek zorunda kaldı. Akademisyen Mehmet Ünal ve eşi çocuk gelişimi uzmanı Ferdane Ünal 3 çocukları ile İsviçre’ye vardıklarında önce bir iltica merkezinde kaldılar.

Yeni bir ülkede yeni bir başlangıç yaparken birçok endişeleri olduğunu belirten Mehmet bey entegrasyon sürecini kurdukları dostluklarla kısa sürede geride bıraktıkları için Allah’a şükrediyor.

Rotes Kreuz Derneğinin, göçmen aileleri ve yerel halkı bir araya getiren Salute (Selam) programında kendilerine gönüllü olarak yardımcı olan Andrea hanımla görüşmeleri zamanla iki ailenin dostluğuna dönüştü. Aileler; birbirlerini evlerine davet ettiler, çocukları birlikte vakit geçirmeye başladı.

Kendisi de iki çocuk sahibi olan Andrea Hanım, Ünal çiftine hem Almanca’yı öğrenmelerinde hem de İsviçre’de günlük hayatta karşılaştıkları zorluklarda yardımcı oldu. İki aile halen haftada en az bir kere görüşüyor.

Bu dostluk İsviçre basınında da haber oldu. Ferdane Ünal ve Andrea hanımın birlikte verdiği röportaj “İlk tanıştığımızda çok gülmüştük!” başlığı ile yayınlandı.

İsviçre’ye Göç Eden Ünal Ailesi, Kurdukları Dostluklarla Entegrasyon Sürecini Kolaylaştırdı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Sonra bir Şehsuvar çıktı, ve kürsülerden haykırdı doksanlı yıllarda; yanı başınızda kardeşlerimiz bizi bekliyor,  SSCB dağılacak, dağıldığı zaman Orta Asya’lı kardeşlerimiz bizleri yanlarında hazır bulsunlar, dedi. O dönem gözyaşları ile halkımıza bu kutsal çağrıyı yaptı usanmadan, bıkmadan… Rus tankları Azerbaycan’a girdiğinde kürsüde düşüp bayıldı. Bu ısrarlı çağrılara kulak veren, işadamları,  eğitimciler ilk ziyaretlerini gerçekleştirdiler. İsimlerini ilk kez duyduğumuz Azerbaycan,  Kırgızistan, Kazakistan, Tacikistan, Gürcistan, Nahcivan, Türkmenistan ve Özbekistan. Önce can Azerbaycan’ a heyetler gitti. Çok büyülü ve sır dolu bir seyahat gerçekleşti.  Onlarca yılın hasretini giderecek çok duygulu sahneler yaşandı. Gözyaşları sel oldu. Paslı kilitler açıldı, ezanlar okundu.

Ben de Fatih Koleji’nin üst katında bu ilk ziyaret sonrası gelen heyeti canlı dinleme imkanım olmuştu. Bu anlatılanlar  çok derin izler bırakmıştı. Camii kürsülerinde ve sohbetlerde bu anlatılanlar makes buldu, Anadolu insanı için yepyeni ufuklar açılmıştı, hareket alanı  daralan Hizmet Hareketi kendine yepyeni zeminler ve fırsatlar bulmuştu, adı sanı bilinmeyen diyarlara takkelerden çekilen kuralar ile hummalı bir göç zinciri başladı. Esnafı, öğretmeni, bellletmeni adeta birbiri ile yarışıyordu. Yeni yeni coğrafyalarda yepyeni dostluklar kuruluyor, yeni müesseseler açılıyordu. Rusya ile açılım hız kazanmıştı. Rusya ‘ya az gecikmeli ilk gidenlerden olma şerefi ile ben de serfiraz olmuştum. Orada yaşadığım güzellikler başka yazıların konusu olarak askıda bırakarak devam edelim…

2015 ‘e kadar bu anlatılan açılımlar ve yepyeni coğrafyalara hicretler devam etti. 96-98’lerde siyah inciler diyarı  Afrika kapısı açıldı.170 ülkede at koşturan, yepyeni dostluklar  kurulan bir global şefkat hareketi oldu. 2015 sonrası ise yaşanan siyasi olaylar ve Hizmet Hareketini 2004’lerde bitirmek için başlatılan aleyhte çalışmalar kirli bir tezgah ile neticeye vardı. Yolsuzlukları ortaya çıkan siyasiler bahane edilerek ciddi bir cadı avı başlatıldı. Yaşanan acı ama çok acı, yürek dağlayan olaylar ise hepimizin malumu.

Sonrası ve günümüze gelirsek, son dört yıldır ülkemizin geldiği hukuksuz, keyfi, güvenliksiz ortamdan kaçmak için çok kaliteli ve donanımlı insanlarımız yaşam imkanı arayışı ile yurtdışına yöneldi. Amerika, Kanada, ve Avrupa’ya yoğun bir göç yaşandı. İlticalar oldu. Ülkenin en iyi beyinleri ve  en dürüst sermaye sahiplerinin bazıları yurtdışına çıkmak zorunda kaldı. Hapishaneler ise eğitim seviyesi en yüksek günlerini yaşıyorlar.

Yazının başlığına gelirsek; bir zamanlar Orta Asya ile başlayan gönüllere seyahat Amerika, Kanada,Avusturalya ve Avrupa ile devam ediyor. Çok yakında bu ülkelerde vatandaşlığını almış,  hizmete gönül veren bir hayli insan olacak. Ama temel soru şu; asimile olmadan nasıl entegre olacağız?  Kendi değerlerimizi muhafaza ederek, ahlâki ve manevi değerlerimize ,maziden gelen şuur ve köklerimize bağlı kalarak olabilir. Aynı zamanda bulunduğumuz ülkeyi ve insanını sevmek, kültürüne saygı duymak. İçinde bulunduğumuz topluma faydalı olmak, o ülkenin zarar görmesine sebep olabilecek faaliyetlerin içinde bulunmamak,  o ülkenin insanları ile kendi orijinimizi ve inançlarımızı gizlemeden bir arada olmak, ortak programlar yapmak da entegrasyon adına önemli noktalar olsa gerek.

Dünyanın her yerinde olabilen, dünya vatandaşlarından oluşan bir Hizmet Hareketi’nin yepyeni ufuklarda seyahatine devam edeceğini düşünüyorum.

Entegrasyon asimilasyon mudur? | M.Ertuğrul İncekul yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Peki, insanı ezen, iflahini kesen nefesini tüketen, gözyaşını ceyhun eden, gece kabuslar gördüren, bazen intiharı düşündüren nedir?

Dert değildir!

Öfke, kaygı, merak, aşırı düşünme, takıntı, ümitsizlik, ‘Neden bu başıma geldi?’, ‘Şimdi ne olacak?’ demelerdir… Aynı derdi çeken iki insandan biri hayatına normal şekilde devam edebiliyorken, diğeri elden ayaktan düşüyorsa suçlu ne derttir, ne de derdi veren…

Türkiye’de binlerce insan, politik sebeplerden dolayı ülkesini terkedip dünyanın değişik ülkelerine göç etti. Herkesin farklı bir hikâyesi var. Hiç kimsenin başına gelen iyilik ve kötülük bir başkasının başına gelenle mutlak aynı değil. Aynı olmayanın kıyası olmayacağı için, kendini bir başkasına bakıp şanslı veya şanssız hissetmek doğru değil. Bu yönüyle, kimin ne imtihan çekerek yurt dışına adapte olduğunu irdelemek faydasızdır. Olması gereken, durumsal farklılıklar yerine, ortak duyguları; kişi ve olaylar yerine de genel olarak zihinlerde oluşan düşünce şekillerini değerlendirmektir.

ÖFKE

Bir gecede işini kaybetmek, mal mülk ve itibarından olmak, terörist ilan edilmek, toplumsal dışlanmaya maruz kalmak ve bunların neticesinde vatanından ayrılmak insanı öfkelendirebilir. Problem, öfkenin sürekliliğidir. Olumsuz olayları tekrar tekrar konuşmak, buna sebep olan hadise ve kişileri sürekli dillendirmek, kaybettiği şeyleri her gün hatırlamak öfkeyi besler.

Başa gelen sorunlar bir tercih değil. Ancak bu sorunlar karşısında sürekli şekva hali bir tercihtir ve bu bir odun gibi öfke ateşini canlı tutar. Öfke öyle bir ateş ki, insanın içini ısıtmaz, hayatını kül edebilir. Zira, bu duygunun sürekli hali, sonrasında intikam hissine evrilir. Belli bir süre sonra, kişi sadece gücün kendine geçeceği günü düşünür ve uğradığı haksızlığın hesabını sormanın hayaliyle yaşar.

Kontrol edilmeyen negatif duygular, zihinde otomatik olumsuz düşünceler oluşturur. Öfke ve intikam hissini kontrol edemeyen kişi, mutluluğun tek yolunu hesaplaşma görebilir ve “Hakkımı almadan, zalimin derbeder olduğunu görmeden bana huzur yok.” der. Bu durum, mevcut zamanın getirdiği başka mutlulukları görmeye engel olur ve sonuç olarak kişi entegre olamaz.

İnsanın kendi dışında gelişen olayların acısını azaltmasının bir yolu, onları kabullenmektir. Kabullenmek, başa gelen kötü olayları reddetmek değil, onlara rağmen yaşayabilme yolunu tercih etmektir. Kabullenmek, geçmişten kaçınma değil, geçmişin acılarının bugününü mahvetmesine izin vermemektir. Kabullenmek, insanı huzursuz eden düşünceler ve olayları ortadan kaldırmaya bir alternatif olarak, onlarla yaşama yolunu tercih etmektir.

Ne başa gelen olumsuz olayları, ne de bunlara sebep olanları değiştiremeyiz, değiştirebileceğimiz tek şey bu kişi ve olaylara bakış açımızdır.

KAYGI

“Geçmişin üzüntüsünü, geleceğin kaygısını bırak, anı yaşa.” modern psikoloji klişesidir. Bu sözün pratik karşılığı, düşünen ve akleden bir insan için oldukça zor. Bediüzzaman Said Nursi “İnsanda akıl ve fikir olduğu için, hayvanın aksine olarak, hazır zamanla beraber geçmiş ve gelecek zamanlarla da fıtraten alâkadardır.” der. Bu alakanın faydaları da var örneğin; geçmişe ait pişmanlıklar en güzel öğüt, gelecek kaygısı da bugünü verimli yaşama adına bir motivasyon kaynağıdır.

Yurt dışında hayat kurmaya çalışan birindeki rızk endişesi, onu iyi bir iş kurmaya motive eder. Yarının kaygısı kişinin bugününü hareketlendirir. Problem; ölü olan geçmiş ve gelecek zamanın, tek canlı olan mevcut zamanı öldürmesidir. Yani; geçmişte asılı kalarak ve geleceğin bilinmezliğinde boğularak bugünü şu anı yaşayamamaktır. Ne olacağını düşünmekten, bugün bir şey yapmamaktır. Bu durumda, gelecek ve geçmişi bırakıp ‘an’a odaklanmak en makuldür. Depresyon hastaları üzerinde yapılan araştırmalar, mevcut zaman farkındalığı oluşturan terapilerin büyük ölçüde işe yaradığını gösterir.

Kaygıları besleyen faktörlerden bazıları; Aşırı düşünme, yalnız kalma, uykusuzluk, negatif insanlarla vakit geçirme ve durağanlıktır. Bunları ortadan kaldırmak kişinin ‘an’a odaklanmasına yardım eder. Bu yüzden, ziyaretleri sıklaştırmak, sosyal aktiviteleri artırmak, küçük de olsa sürekliliği olan meşgaleler bulmak, bir araya gelindiğinde aktualiteden uzak durmak ve belki de en önemlisi entegre olmaya çalışılan ülkenin dil ve kültürünü öğrenmek gerek. İnsan bazen, vatana dönmenin hayalini kurarken, yaşadığı ülkenin realitesinden uzaklaşabilir. Bu yönüyle, dışarı çıkıp yerli bir kaç insan görmek bile kişinin adapte sürecini hızlandıracaktır.

Sonuç olarak, oturum hakkı, ev ve iş kurma gibi somut koşullar yurt dışında yaşamayı kolaylaştırsa da, yurt dışında “kaliteli” bir hayat isteyenler, entegresyona engel duygularını tanımlamalı, zihnindeki yanlış düşünceleri keşfetmeli ve bunlar üzerinden çözüme gitmelidir.

• Başa gelen sorunlar bir tercih değil. Ancak bu sorunlar karşısında sürekli şekva hali bir tercihtir ve bu bir odun gibi öfke ateşini canlı tutar. Öfke öyle bir ateş ki, insanın içini ısıtmaz, hayatını kül edebilir.
• Olumsuz olayları tekrar tekrar konuşmak, buna sebep olan hadise ve kişileri sürekli dillendirmek, kaybettiği şeyleri her gün hatırlamak öfkeyi besler.
• Aşırı düşünme, yalnız kalma, negatif insanlarla vakit geçirme kaygıları besler. Bunları ortadan kaldırmak için ziyaretleri sıklaştırmak, sosyal aktiviteleri artırmak, aktualiteden uzak durmak ve yeni ülkenin dil ve kültürünü öğrenmek gerekir.

Kaynak:Umut Vera Tuna

Entegrasyona Engel Duygular yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.