Bu satırlar, Prof. Dr. Suat Yıldırım Hocamızın “Çağın Bir Şahidinden” adlı eserinde geçmektedir. Buradaki, ‘Elli beş yıllık gurbet mihnetini sırtında taşıyan’ muhterem insan ise ömrünü ilme adamış Prof. Dr. Muhammed Hamidullah Hoca’dır.

Onun doğduğu şehir olan Haydarabad, 1948 yılında yeni kurulan Hindistan hükümeti tarafından işgal edilir. Bunun sonucu olarak Hoca, Pakistan’a gider. Tarihler, 1950’yi gösterirken Hindistan onu “Vatan Haini” ilan edince o da Fransa’ya iltica etmek zorunda kalır.

Bundan 75 yıl önce yaşanmış yürek parçalayıcı böyle bir acı hatırayı niçin hatırladım? Çünkü çoğunuz gibi ben de kendi ülkemde terörist ilan edilerek pasaportsuz ve vatansız kaldım. Nerdeyse on yıladır vatanımdan ayrıyım. Geldiğimde mülteci idim. Şimdi bir mülteci kampında çalışıyorum. Her gün yürekleri dağlayan bir sürü insanın acınası hikayelerini dinliyorum. Bazıları var ki, Allah’a ve kadere teslim olmazsanız altından kalkılması çok zor.

Üstad Bediüzzaman Hazretlerinin; “İman teslimi, teslim tevekkülü, tevekkül saadeti dareyni iktiza eder” dediği prensibi rehber edinerek yürek yangınlarımızı söndürmeye çalışıyoruz.

Hicri takvime göre 97 yıl ömür sürmüş ve hayatı boyunca hiç evlenmemiş olan Hamidullah Hoca, vatanına dönememenin, üstelik ecnebi diyarda, pasaportsuz kalmanın ne korkunç bir işkence olduğunu iliklerine kadar hisseder. Elli beş yıl süren bu işkenceye o da Allah Teâlâ’nın takdirine olan derin teslimiyetiyle sabreder. Kadere olan çok kuvvetli imanı sayesinde yaşadığı hadiselerin üstesinden gelmeye çalışır.

Yukarıda ismini verdiğim kitapta, onunla ilgili hatıralarını anlatan Suat Hocam, kadere iman konusundaki teslimiyetini şöyle anlatıyor. ‘Hamidullah Hoca, Ahzâb Suresi 72’de geçen, “Biz emaneti göklere, yere, dağlara teklif ettik de onlar bunu yüklenmekten kaçındılar. Zira sorumluluğundan korktular, ama onu insan yüklendi.” ayetindeki “emanet” kavramıyla ilgili, muhtemel tefsirler arasında şu yorumu tercih ettiğini biliyorum. O, bu ‘emânet’i, kaderin bir sırrı olarak görüyordu. Yani Allah, ‘Ben takdir edeceğim, siz de razı olacaksınız, kabul ediyor musunuz?‘ şeklinde bu ayeti tefsir ediyordu.’

Sizi bilmem ama bu yaklaşım şekli bana çok enteresan geldi. Bu ayeti defaatle okumuş olmama rağmen hiç böyle anlamamıştım. Onun bu takdir anlayışını okuyunca son süreçte yaşadığım şeyler karşısında nefsime: “Ey yerlerin ve göklerin yaratıcısı olan Allah’ım! Bugüne kadar yaşadığımız acı, ızdırap ve kederler şayet senin bir takdirin ise bunların hepsi ‘başım gözüm üstüne’ diyor ve kabul ediyorum.” dedim.

Evet, geçmiş sekiz yılda yaşananlar geride kalmış olmakla beraber şu son bir ayda yapılan operasyonlara bakar mısınız Allah aşkına!..

Bakınız, 28 Aralık’ta 27 ilde yapılan nefret operasyonlarında 93 kişi gözaltına alınmış. 7 Ocak tarihinde Ankara’da düzenlenen nefret operasyonlarında ise 37 kişi. Hemen ertesi günü, yani 8 Ocak’ta Ankara merkezli 38 ilde 63 kişi. Tarih 14 Ocak ve gene Ankara’da yapılan nefret operasyonunda bu sefer yedi kişi. Yetmedi, 24 Ocak’ta 24 ilde yapılan operasyonlarda 71 kişi.  Bitti mi? Hayır. İzmir ve Isparta merkezli 29 Ocak’ta tekrar 9 kişi gözaltına alınmış. Bir ay içinde toplam 280 kişi gözaltına alınmış.

Bir Azeri türküsünde “İnsaf da yahşi şeydir” der. Allah insaf versin. Ne diyelim? Allah’tan sadece sabrı cemil diliyor ve Üstad Bediüzzaman’ın deyimiyle ‘geçmişi kader nazarıyla bakıp’ Hamidullah Hoca’nın ‘emanet’ anlayışıyla takdire boyun eğmeye çalışıyoruz.

Ancak şurası da unutulmamalı ki, ‘Keser döner sap döner ve bir gün gelir hesap döner.’ Bugün halka cevredenler elbet bir gün Hakk’ın divanında hesap verirler. O zaman hesap vermektense hesap görmek her zaman tercihe şayandır vesselam…

YAZARIN TÜM YAZILARI İÇİN TIKLAYIN

Hesap Vermektense Hesap Görmek Tercihimizdir… yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

*1980’den 86 senesine kadar dolaştım sağda solda, kaçmadım… O dönemde askerlik yapan ne kadar arkadaşımız varsa, bazıları için iki üç defa, askeri kışlaya gidip hepsini ziyaret ettim. Billboardlarda resmim vardı, ismim de yazılıydı. Umursamadım onu. Belki de arkadaşlarıma “Boş verin, bu da geçer yahu!” demek için askerî kışlaların içine girdim, onlarla görüştüm. En son Burdur’daki arkadaşı ziyaret etmiştim. Demek o zaman deşifre olmuşuz, yakın takibe almışlar. Sonra ikinci kez, Hazreti Üstad’ın “Benim vekilim!” dediği o mübarek talebesi, yakın tarihte vefat eden merhum Mustafa Sungur’un oğlu Nur Sungur’u -ki o bir dönemde Kestanepazarı’nda Kıtmir’in talebesiydi- ziyarete gittim. Tespit etmişler, derdest ettiler; silah dayadılar karnıma, içeriye götürdüler.

*O zaman rahmetlik Turgut Özal başbakandı. Evet, o da başbakandı, başkaları da başbakan; hakkı olmayanlara Allah o fırsatı vermesin!.. O gece dahiliye vekilini, hariciye vekilini, adliye vekilini hususi olarak topluyor; “Fethullah Hoca’yı falan yerde derdest etmişler, derhal salıversinler!..” diyor. Sabah bizi uyandırdılar, ifadeye çağırdılar, biraz sonra birisi geldi, dedi ki: “Yahu bu gece bütün tel hatları birbirine karıştı. Başımıza iş açacağız, bırakalım bunları, gitsinler!..” Sonra “Burdur aramıyor, bunları İzmir arıyormuş, oraya götürelim.” dediler. “Olur” dedik. İzmir’e götürdüler. Beni arayan şef, istihbarat müdürü, hepsi geldi, elimi sıktılar, “Hocam, çok geçmiş olsun!” falan dediler. “Hani siz beni arıyordunuz?” deyince, “Biz aramıyoruz sizi!” dediler. Merhum Turgut Özal ağırlığını koymuştu; bu insanca bir ağırlık koymaydı. Allah onu da Efendimiz’le beraber Firdevs ile sevindirsin. Süleyman Demirel ve Bülent Ecevit’in Civanmertlikleri

*Süleyman Bey, nereye koyarsanız koyun, cumhurbaşkanı iken, belki otuz tane devlet başkanına mektup yazdı. Neden? Milletimize müyesser olmuş böyle bir hizmetin devam ve temadisi adına. Nereye koyarsanız koyunuz!.. İnsanlık damarıyla, bir yönüyle dine olan saygısı damarıyla, kendi vatanında meydana gelen fedakâr bir kısım kimselerin hizmetlerini alkışlama hesabına rahatlıkla bu mektupları yazmıştı. Onun açısından da bu mesele bir emanettir. Bir de Süleyman beyi ahirette hakkınızda davacı haline getirmeyin!.. “Ben elli tane mektup yazdım, siz niye bu işi yarı yolda bıraktınız? Yürüdüğünüz doğru yolda neden takılıp kaldınız?” der. O yaptığı iyi şeyler de inşaallah onun vesile-i saadeti olmuştur. Herkes hakkında hüsn-ü zannımız var. *Bir garip şey daha anlatayım size: Bülent Ecevit. Yetiştiği kültür ortamı itibarıyla bahiste bulunmayacağım. Ankara’daki ve İstanbul’daki evine gittim. Ben bir kıtmirim sadece, fakat 30-40 sene cami kürsülerinde halka bir şeyler anlatmaya çalıştım; o da bunun hatırına, yemin ederim size, ceketinin düğmelerini düğmeleyerek karşıladı. Televizyona geldi, aynı saygıyla karşıladı. Dikenliklerde boy atanlar gül bahçelerinden rahatsızlık duyarlar!..

*Ama birileri de var ki!.. Güney Afrika’da Selimiye’nin tipik bir örneği inşa ediliyor; külliye, sağlık sitesi, yurt, okul yapılıyor. O ülkeyi gezmeye gidiyor; o külliye duvarının kenarından geçiyor. Rica ediyorlar, “Bir içeriye girseniz?!.” İnadından içeriye girmiyor, hasedine yenik düşüyor. Daha sonra da o haset ona daha korkunç tahribatlar yaptırtıyor. O hasedin önü alınamayan çağlayanına bir kere yelken açtıktan sonra, günah deryasından, haset deryasından, hemz ü lemz deryasından geriye dönmeye fırsat bulamıyor.

*Kur’an-ı Kerim ferman buyuruyor: قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَى شَاكِلَتِهِ – “De ki: Herkes yaratılışına göre davranır, kendi karakterinin gereğini sergiler.” (İsrâ, 17/84) Biri “Yapın, açın!” der. Öbürü de üst üste “Kapatın, yıkın, önünü alın, durdurun bunları!” der, “Çünkü bunlar dünyayı sulayacaklar, toprağın kuvve-i inbâtiyesinde yeni bağlar ve bahçeler meydana getirecekler; zinhar buna fırsat vermeyin. Zira tımar ederlerse, bu hâristan (dikenlik) gülistana döner, bostana döner, bağistana döner. Benim ne gülistana, ne bostana, ne de bağistana tahammülüm yoktur, çünkü ben bir hâr (diken/lik) çocuğuyum, bana da hâristan düşer!” Sana hâristan düşsün!..

Merhum Turgut Özal’ın Emaneti | M.Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

*Üzerimizde öyle bir emanet bulunuyor ki, Raşit Halifeler’den müceddidlere, müçtehitlere kadar bir hayli babayiğidin, kâmil insanın bu hizmette dahilleri vardır. Bunların hepsini saymak saatler alır; onu yüksek irfanlarınıza havale ederek, meseleyi sadece günümüze getirip arz etmek istiyorum. Hazreti Üstad ve halis talebeleri “Niçin emanete hıyanet ettiniz?” demezler mi?!.

*Hazreti Bediüzzaman, bu emaneti sonraki nesillere sağlam ulaştırabilme yolunda çeşitli bahanelerle senelerce zulüm görmüştür. “Seksen küsur senelik hayatımda dünya zevki namına bir şey bilmiyorum. Bütün ömrüm harp meydanlarında, esaret zindanlarında, yahut memleket hapishanelerinde geçti. Çekmediğim cefa, görmediğim eza kalmadı. Divan-ı harplerde bir cani gibi muamele gördüm; bir serseri gibi memleket memleket sürgüne yollandım. Memleket zindanlarında aylarca ihtilattan men edildim. Defalarca zehirlendim. Türlü türlü hakaretlere maruz kaldım. Zaman oldu ki, hayattan bin defa ziyade ölümü tercih ettim. Eğer dinim intihardan beni men etmeseydi, belki bugün Said topraklar altında çürümüş gitmişti.” diyecek kadar acı ve ızdırap yudumlamıştır.

*Binaenaleyh, Hazreti Üstad’ın ve halis talebelerinin de bizim üzerimize yükledikleri bir emanet yükü vardır. Ötede “Biz kendi dönemimizde hıyanet etmedik buna, değişik korumalarla bunu size intikal ettirdik. Sonraki emin ellere teslim etmek size düşüyordu. Niye ihanet ettiniz? Emanete hıyanet münafıklık sıfatıdır.” diyebilirler. Bu açıdan da onların emanetine hıyanet etmeden bu meseleyi samimiyetle götürmek lazımdır.

Emanete hıyanet münafıklık sıfatıdır! | M.Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kar ve yağmur yağmadığı zaman her yer nasıl bir mikrop yuvası oluyor. İnsanlar ekolojik dengeyi sürekli bozuyor, ama bunun zararını birazcık kendileri, en çok ta kendilerinden sonra ki nesiller çekiyor.

Küresel ısınma petrol yakıtlarının fazla yanmasıyla meydana geliyor. Yeryüzüne güneşten gelen ışınların fazlalıkları uzaya geri dönemiyor. Sera etkisi meydana geliyor. Neticede, bu anormal durum atmosfer ısısının belli bir oranda artmasına sebep oluyor. Buzullar eriyor, sulak araziler çölleşiyor, canlı türleri yok oluyor.

Bir fabrika çıkardığı atıkları filtre etmek çok kaba bir teknoloji kullanıyor. Bu da tam olarak bir çevre temizliği sağlamıyor. Tabiat çarkı içerisinde görev verilmiş Rabbani makineler ise gürültü yapmadan insanların kirlettiği her yeri ve her şeyi temizlemeye devam ediyor.

Temizlemekle bırakmıyor başka bir forma sokarak tabiatın sinesine geri gönderiyor. Yaptığı hiçbir işte abesiyet olmayan Rabbimiz (cc), böylece varlığını bizlere duyuruyor.

     Ne gariptir ki, yemekten sonra ellerini bile yıkamaya alışamayan insan, kirlettiği tabiatın hal diliyle yaptığı muallimliğinden de nezafet ve temizlik dersini alamıyor.

Hizmetten |Zekeriya Çiçek

Dünyayı gelecek nesilden emanet aldık | Zekeriya Çiçek yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Bizi emanette emin kıl! yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.