Demek gidiyorsun ey Sevgili!

Bu gün son gecemiz.

Yarın gece yoksun ve bizden ayrılıyorsun.

Bir hüzün çökecek günlerimize, gecelerimize ve yüreklerimize.

Her gelen gider, her konan göçermiş.

Her yeni eskir, her doğan ölürmüş.

Her bahar gider, çiçekler solar, sonra hazan mevsimi olurmuş.

Şimdi gidişinle bir kere daha bu gerçeği hatırlattın bizlere.

Demek son gecemiz, gidiyorsun ve yüreğimize ateşler salıyorsun.

Halbuki ne çok alışmıştık sana.

Hüzünlü bir türkümüzü hatırlattı bu son gece bana.

“Kınayı getir aney,

Parmağın batır aney,

Bu gece misafirem,

Koynunda yatır aney”

Ey Kur’an ayı! Ey şehri mübarek!

Bu gece misafirsin, bu gece son gecemiz.

Bizi koynunda yatır bu gece,

Bir kez daha sarıp sarmala, tüm sıcaklığınla, tüm şefkatinle.

Kim bilir bir daha kavuşmak var mıdır kaderde?

Ey sevgili, ey ayların sultanı!

Evlerimizin en aziz misafiriydin.

İftarınla, sahurunla, teravih ve oruçlarınla ne de çok şey kattın hayatımıza.

Bereketler yağdırdın sofralarımıza,

Kur’an, dua ve mukabelelerinle ayrı bir ruh üfledin gönül dünyamıza.

Yavrusuna hasret şefkatli bir anne gibi çok uzaklardan geldin.

Ama ne çok şey getirdin bizlere,

Etekleri, kucakları dolu dolu geldin.

Hazinelerle, mücevherlerle çaldın kapımızı.

Eli boş gidilmez gidilen yere diyerek.

Ve eli boş gelmedin.

Gecemizde ayrı gündüzümüzde ayrı ilahi lütuflar, ikramlar yağdırdın üzerimize.

Rahmet yağmurları gibi yağdın usulca,

Tozumuzu toprağımızı sildin, saçımızı başımızı düzelttin.

Bir yıllık kir ve pasımızı yıkadın mağfiret yağmurlarıyla,

Bozulan fıtrat ayarlarımızı gözden geçirdin.

Gevşeyen kulluk vidalarımızı bir kere daha sıktın iyice,

Kur’an’a giden yollardaki toz ve dikenleri temizledin,

Bizi Kur ’anla kucaklaştırdın bir kez daha,

Hızlandırılmış bir ruh ve nefis eğitimine aldın bizleri,

Bize okul oldun, bize muallim oldun,

Çok şeyler öğrettin, çok şeyler kazandırdın az zamanda.

Cennetin kapılarını açtın, dualara icabet kapılarını açtın her gece.

Kuruyan ve tıkanan cömertlik kanallarını temizledin.

Gönülleri fedakârlıkla coşturdun.

Gurebanın yüzünü güldürdün, fukaraya bayram yaşattın.

Karanlık gecede doğan bir ay gibi bağrında bir ömre bedel Leyle-i Kadir ile geldin.

Yanağımıza kondurduğun bir buse ile bize yeni bir can yeni bir hayat oldun.

Yeni bir diriliş üfledin bizlere.

Ey Sevgili! Ey şehr-i mübarek!

Demek son gecemiz, demek gidiyorsun.

Ey sevgili! Seni kırdıysak, seni üzdüysek, kadir ve kıymetini tam bilemediysek ne olur affet bizleri.

Davacı olma bizden o mahşer gününde

Sana layık olamasak da inan ki biz seni seviyoruz, biz sana sevdalıyız.

Bin hasretle yolunu gözleyeceğiz.

Elveda! Elveda! Elveda!

Ey şehr-i mübarek, ey şehr-i Ramazan.

Kaynak: Muhammet Aydoğmuş

Elveda Ey Şehr-i Ramazan | Muhammet Aydoğmuş yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Adıyaman’da Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi öğretmenliği yaptığı sırada hukuk hakkı tanınmadan görevden alınan Güler, yaşadığı acı ve üzüntü sonrası kısa sürede akciğer kanserine yakalanmıştı. Aldığı kemoterapi tedavisi bile sonuç vermemiş ve bir süre sonra hayatını kaybetmişti. Geride gözü yaşlı bir eş ile iki evlat bırakan Fadime öğretmen, vefat etmeden önce yazdığı bir mektup yürekleri dağladı.
KHK’lı öğretmen, mektubunda öğrencilerine, oğluna, kızına, eşine, cevşenine, Kur’an-ı’na, denize ve güneşe ‘elveda’ diyor…
Fadime öğretmen eşine, ‘Seni çok yordum galiba, hakkını helal et’ diye bitiriyor mektubunu.

Bu bir VEDA yazısıdır!

ELVEDA güzel insanlar
ELVEDA Adıyaman, Tokat, Malatya, Diyarbakır
ELVEDA balıklı gölün balıkları
ELVEDA güzel öğrencilerim
ELVEDA Alime, Havva, Asuman, Yeliz, Sibel, Filiz, Hatice ve diğer dostlar
ELVEDA ablalar, enişteler, görümceler, kayınlat, eltiler
ELVEDA Musa babam
ELVEDA Adıyaman’ın sıcak tırnaklı ekmeği, közlenmiş biberi, gece yarısı kocamla kaçamak yaptığımız kelleci, çiğ köfteci, dondurmacı
ELVEDA kenarında yürüyüş yaptığımız Kızılırmak
ELVEDA Tokat kebabı
ELVEDA Sembolün yürek ve terbiyesiz tavuk menüleri
ELVEDA hayaller, yaşananlar, yaşanılamayanlar, yaşanılmasına fırsat verilmeyenler, yaşatılmayanlar.
ELVEDA seninle kol kola alışveriş yapmayı hayal ettiğim, görmediğim, göremeyeceğim gelinim.
ELVEDA yıllarca emek vererek aldığım diplomam
ELVEDA zalimler!
ELVEDA dilsiz şeytanlar!
ELVEDA emek hırsızları!
ELVEDA uzun ve ağrılı kemoterapi saatleri
ELVEDA serumlar, iğneler, maskeler, kan tahlilleri.
ELVEDA soğuk radyoterapi koridorları
ELVEDA ameliyathaneler
ELVEDA MR’lar, PET’ler, Tomografiler, Eko’lar
ELVEDA Doktorlar, hemşireler, yoğun bakımlar
ELVEDA gökyüzü, deniz, dağlar, ovalar
ELVEDA hep hayalini kurduğum bahçeli ev ve dikmeyi hayal ettiğim sebze-meyveler
ELVEDA mutfak balkonumun penceresinde gelmemi bekleyen asla gelmeyeceğimi bilmeyen çiçeklerim
ELVEDA Mavi, Yeşil, Turuncu, Kırmızı
ELVEDA Emel Sayın, Erol Evgin, Sezen Aksu, Volkan Konak
ELVEDA yarım kalmış hatimim
ELVEDA Cevşenim, Ashab-ı Bedirim, Ashab-ı Uhudum, Celcelutiye duam
ELVEDA Erkam’m, oğluşum, avukatlık lisans törenine gelemeyeceğim için özür dilerim
ELVEDA boncuk gözlü güzel kızcem, Ayşem artık senin doktor olduğunu da burdan izlerim
ELVEDA yakışıklı olmayan kocam seni çok yordum galiba hakkını helal et!

Elveda | KHK Mağduru öğretmen bir kadının son mektubu bestelendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Bu asrın çilekeşlerini şair, “Güzel insanlar, güzel atlara binip gittiler” diyerek tarif etmişti. Zulüm sarmalında güzel insanlardan birini daha geçtiğimiz aylarda kaybettik. Daha gençlik çağında hizmetlere gönül vermiş, izdivacıyla; evini, işini, ailesini, kısacası her şeyini hizmet endeksli programlamıştı. Dile kolay, 40 yıl gece gündüz demeden hizmet diye koşturmuş ablamız, Hz Hadice annemiz (r.anha) gibi baharı göremeden aramızdan ayrıldı. Onun derdi, baharda yaşamak değildi, insanlığa baharı yaşatmaktı. “Bahar olsun da, ben olmasam da olur” dercesine bahardan evvel elvede diyenler kervanına O’da katıldı.
Beldesinde birçok hizmetin başlamasında ön ayak olan ablamız, aile olarak zulüm sarmalına ilk girenlerdendi. İnsanlığın kurtuluşu adına önce evladını hicrete yolcu etmiş, ardından hizmetlerine devam etmişti. Ablamız, bir taraftan evlat ve torun hasreti çekerken, ardından eşinin gaybubet süreci ile daha da zor duruma girmişti. Yıllardır, şeker, tansiyon gibi kronik rahatsızlıkları ile uğraşan ablamız, şimdi bir taraftan eşine sahip çıkacak, bir taraftan da diğer mağdur aileleri unutmayacaktı. Eşinin, iki yılı aşkın süren gaybubet, 9 ay süren cezaevi sürecinde hiç usanmadan, yorulmadan sahip çıkmıştı. Ablamızın yaşadığı sıkıntı ve stresler hasta vücudu daha da yıpratmış ama, daha yapacak çok hizmetleri var, sahip çıkılacak çok mağdur aileler vardı.
Eşinin tahliye olacağı mahkemede fenalaşan ablamız, durumunu eşine hissettirmemeye çalışsa da vücudu buna müsaade etmiyordu. Kolunda başlayan felç emareleri zamanla ilerlemiş, tedavisini ayakta yapmasına müsaade etmiyordu. Şeker, tansiyon gibi rahatsızlıklarına şimdi birde kısmi felç belirtileri eklenmişti. Önce kol hareketleri yavaşlamış, ardından da yürüyüşü zorlaşmış, ayağa kalkamaz olunca da tedavisine hastanede devam etmek zorunda kalmıştı. Doktorlar, ablamızın mevcut hastalığına uzun süre teşhis koyamazken, birde kanser tedavisine başlamak zorunda kalmışlardı. Kanser tedavisi ile hastalık daha da ilerlemiş, doktorlar vücudu etkisi altına alan asıl rahatsızlığın dünyada çok ender görülen PML rahatsızlığı olduğu teşhisini koymuşlardı. Hastanede geçen sekiz ay; ablamız ve eşi adına; umut, dua ve tevekkül sarmalında geçmişti. Her türlü tedaviye rağmen ablamızın hasta vücudu her geçen gün eriyor, umutlarda bir bir tükeniyordu.
Şafak vaktinde acı bir telefonla son bulan hizmet dolu günler geride kalırken, ablamızın cenazesi; evlat, torun ve dostlardan yoksun bir şekilde defnedilecekti. Ablamıza ve sevenlerine yapılan zulüm mezarlık girişinde de devam ediyordu. Cenazeye katılanlar mezarlık girişindeki yolda GBT kontrolünden geçiriliyor, insanlara göz dağı verilmeye çalışılıyordu. Ablamız ardından hizmetleri ile anılırken, kırk yıllık eşi abimizde vefası ile anılacaktı.
Kırk yıllık birlikteliğinde; sadakati, sevgi ve saygısı ile her an vefasını gösteren değerli abimiz, ablamıza hastalığı müddetince de vefasını göstermişti. Vefat sonrası abimiz ablamızın; sadakatini, vefasını, duasını, hastalığını, tevekkülünü duygularını onun ağzından “Elveda” şiirinde mısralara şöyle dökmüştü. Ablamızın Mekânı cennet olsun inşeallah.

Elveda

Her hafta İzban’la geldin ulaştın,
Tahliye deyince hâkime şaştın,
Bir sevgi yumağı olarak uçtun,
Dolmuşlar, duraklar, İzban elveda.

Özgürlük güzel, bahardı gelen,
Sinsi bir virüstü beynini delen,
Hastane, ilaç, çare yok bilen,
Bastonum, sandalyem, terlik elveda.

Dünyada az olan cinsten PEMELE *,
Göz görmez, el tutmaz gelesi ele,
Doktorlar: Daha genç bekle bir hele,
Yatağım, yorganım, örtüm elveda.

Hemen başladı, ziyaret akını,
Akraba, komşu, dost, yakını,
Her geçen gün zorlaşıyor bakımı,
Yakın komşum, uzak komşum elveda.

İyilik bulaşır, demiş başlamış,
Üç mevsim evinde, yalnız kışlamış,
Rabden gelen, hediyeden hoşlanmış,
Babam, annem, kardeşlerim elveda.

Dil kalbe vurunca, vardı bir ahdin,
İnne meiye Rabbi, seyehdin **,
Her geçen gün, tükeniyordu vaktin,
Selamım, Kuranım, duam elveda.

Dağ yüksek olsa da, yol yine aşar,
Pusula olmazsa insan bu, şaşar,
Sanma ki dünyada, yüz yıllar yaşar,
Hayrım, hasenatım, kaldı elveda.

Tutmaz dizler, görmez gözler bakınca,
Yemekte, içmekte, var mı sakınca,
Bardağımı masaya koy, yakınca,
Parmaklarım, bileklerim elveda.

Ayakta durmak, ne büyük nimet,
Bastonla yürümek, ayrı bir nimet,
Sandalyede gitmek, başka bir nimet,
Hiç birini kullanamam, elveda.

Ameliyat bitti, sonuç lenfosit,
Sadece o olsa, tedavi basit,
Beyinde geziyor, sinsi bir bulut,
Elim, kolum, ayaklarım elveda.

Su içmek zorlaştı, yemek zorlaştı,
Haber, yakın, uzak, uçtu ulaştı,
Yüzümü görenler, hayretle şaştı,
Ziyarete gelen dostlar elveda.

Mineral, vitamin Peg***le beslenme,
Çilek aromalı çorba, süslenme,
Sırt bakımı için, sola yaslanma,
Damar yolu, perineme elveda.

Ayakta, parmakta kolda damarlar,
Delinmiş, kızarmış, boş yer ararlar,
Günler, aylar, mevsimleri sorarlar,
Hiç birini bilemem ki, elveda.

Dünya tarlasına attınsa tohum,
Kov kalbinden çıksın, anlamsız vehim,
Kırık kalbi tamir etmez ki lehim,
Aylar süren uykularım elveda.

İki mevsim geçti, aylar geçiyor,
Beyin vücuttan organ seçiyor,
Yeşil ekin gibi vurup biçiyor,
Yemeğim, suyum, dilim elveda.

Aferez odası, kan değişimi,
Hemşire yardımı, al gülüşümü,
Bu mikrobu benden at girişimi,
Çarşafım, tespihim, sedyem elveda.

Akşam güneşinde, yemyeşil dağlar,
Ayrılık olsa da, kopmaz ki bağlar,
Kalbim derinlerde, durmadan ağlar,
Oğlum, kızım, torunlarım elveda.

Dünya güzel diye sakın aldanma,
Ahret tarlasından, başkadır sanma,
Geçen günlerine, üzülüp yanma,
Malım, mülküm, güzelliğim elveda.

Palyatif bakımda bir seher vakti,
Geceyi bölecek, teheccüt vakti,
Ruh ufkuna yürümenin tam vakti,
Gören gözüm, tutan elim elveda.

Bu kadar nimeti inkâr edemem,
Gassalın önüne kendim gidemem,
Musallaya kondum geri dönemem,
Cenazeme gelen dostlar elveda.

Ashabı Yeminden**** eyle bizleri,
Kabrimi genişlet, cennet izleri,
Kalmasın küçücük günah izleri,
Huzura çıkınca güldür yüzleri,
Mezar taşım, topraklarım elveda.

* PEMELE: Ak Beyin hastalığı (PML) Perogresif Multifokal Lokensefalo
** (Ben Rabbim’le beraberim, O bana çare gönderir) Hz. Musa (A.S.) duası
*** Peg: Göğüs altına mideye takılan dışarıdan beslenme yapılan düzenek.
**** Amel defterini sağ tarafından alanlar

sizdengelenler@hizmetten.com

Elveda | Bir ablamıza daha veda ederken yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.