Avrupa’ya ve Amerika’ya iltica etmek zorunda kalan mültecilerle görüşen ve bu görüşmelerini iki projeye dönüştürecek olan Womack “Türkiye’de sessiz bir soykırım yapılıyor. Bu soykırım için belki de yeni bir isim gerekecek. Bu olaylar ne kadar çok konuşulursa sessiz kalan insanlar üzerinde bir baskı oluşacaktır ve sonunda bir şekilde onlar da konuşacak.” dedi.

Vonya Womack, Ege Denizi’nde iki çocuklarını kaybeden Gonca-Ebubekir Kara ailesini de ikinci kez Almanya’da ziyaret etti. Kara ailesiyle olay henüz yeniyken ilk kez iki yıl önce görüşen Womack, bu kez ailenin psikolojik olarak nasıl olduğuyla çok ilgiliydi. Bu görüşmeye Bold Medya olarak biz de katıldık. Türkiye’deki insan hakları ihlallerinin çoğunu gündeme getirdiğimiz için bizimle de tanışmak istediğini belirten Womack, üç şeyi çok merak etti.

Bu kadar çok hak ihlali olmasına rağmen insanların neden konuşmamayı tercih ettiğini soran Womack, “Korkudan mı susuyorlar?” dedi. Cevabını merak ettiği ikinci soru “Mağdurların yaşadıklarını size anlatılmasıyla bana anlatmaları arasında bir fark var mı?” oldu. Bir de yayınlamadığımız herhangi bir belge olup olmadığını sordu. Womack, tüm bu araştırmalarını ve sorularının cevabını iki önemli projeyle gelecek nesillere aktarmayı hedefliyor.

Dört çocuk annesi olan 50 yaşındaki Vonya Womack, üç-dört nesil önce Almanya’dan Amerika’ya göç etmiş bir ailenin kızı. Anneannesi ve dedesi Amerikalı ünlü reçel şirketi Smackers’ın kurucularından. Ama kendisi bu servetin varisi ya da ortağı değil, ABD’de pazarlama ve küresel liderlik alanında profesörlüğe kadar yükselmiş bir akademisyen.

Üniversite eğitimini işletme alanında tamamlayan Womack, yıllarca ünlü kimya firması Merck’te satış ve pazarlama alanında çalıştıktan sonra 7 yıl önce Cabrini Üniversitesi’nde küresel liderlik üzerine ders vermeye başlar. Sosyal adalet üzerine yoğunlaşan Cabrini Üniversitesi’nin 2 bin öğrencisi bulunuyor.

Üniversite okurken Filistin’deki olaylara duyarsız kalmayan ve o bölgeyi ziyaret eden Womack’a Cabrini’de bir gün insan hakları alanında ders vermesini isterler. Böylece kendini mültecilerin arasında bulur.

Türkiye’deki insan hakları konularına da eğilir. ABD’ye yeni yerleşen mültecilerle bağlantı kurar, hatta öğrencileriyle onları ziyarete gider, bazılarını üniversiteye konuşmacı olarak davet eder. Hem Türkiye tarihini hem de son yıllarda yaşananları araştırır, öğrencilerine anlatır, birlikte okumalar yaparlar.

Son yıllarda yaşanan insan hakları ihlallerine ilgisi giderek artan Womack, mültecilerin ilk uğrak yerlerinden biri olan Yunanistan’a, daha sonra Almanya’ya giderek bire bir görüşmeler yapar, politik mültecilerin maruz kaldığı hukuksuzlukları daha yakından dinler. 27 Eylül 2019’da Sakız Adası yakınlarında iki çocuklarını kaybeden Gonca-Ebubekir Kara ailesiyle ilk o zaman tanışır.

Vonya Womack geçen hafta Almanya’ya yaptığı ziyarette yine Gonca-Ebubekir Kara ailesiyle görüştü. Kara çiftinin 27 Eylül 2019’da meydana gelen Ege Denizi’ndeki kazadan sağ kurtulan en küçük oğulları Ali İhsan 4,5 yaşında.

Bu kadar çok insanın haksızlığa uğradığını bilmediğini ifade eden Womack, yaptığı görüşmelerden çok etkilendiği için hocalığı bırakmaya karar verir. Bu kararını eşine ilk söylediğinde eşi kahkahayla güler, “Dört çocuğumuz var, ikisi üniversitede, ikisi lisede, biz bunu nasıl karşılayacağız.” diye tepki gösterir.

Vicdanının sesine kulak veren ve sıfırı göze alarak istifa eden Womack, iki yıl önce akademisyenliği bırakır. Kısaca RUSU olarak adlandırdığı “Bilinmeyen mültecilerin, duyulmamış hikayeleri”ni bir araya getiren www.refugeesunknown.org adı altında bir web sitesi açar.

Womack’ın ilk amacı, dünyanın her yerine dağılmış olan politik mültecilerin hikayelerini bu sitede bir araya getirip dijital ortamda İngilizce bir kaynak oluşturmak. Sitede sadece yazılı metin değil, Podcast şeklinde ses kayıtlarına da yer verdiklerini belirten Womack, “Çok fazla hikaye var ama çok dağınık durumda. Bu hikayeleri bir araya getirebilirsem, tek bir yerde toplanması önemli. Bu konuda çalışma yapacak diğer akademisyenlere, gazetecilere, ilgilenen herkese kaynak oluşturmak istiyorum. Herkesin istediği zaman girebileceği, araştırma yapabileceği, hızlı bir şekilde hikayelerin yazılı veya sözlü bulabileceği bir web sitesi olacak.”  dedi.

İkinci hedefi ise bu hikayeleri bir üniversite çatısı altında Soykırım adıyla kitaplaştırmak. Türkiye’de sessiz bir soykırımın yapıldığını ifade eden Womack, “Bu soykırım için belki de yeni bir isim gerekecek. Soykırımın birçok aşaması var. Bu hikayeler soykırımın türüne girdiğini yeniden sınıflandırmak gerekecek.” diye konuştu.

Womack şöyle devam etti: “Bu olaylar ne kadar çok konuşulursa sessiz kalan insanlar üzerinde bir baskı oluşturacak ve sonunda bir şekilde onlar da konuşacak. Aynı gruba mensup insanların yaşadıklarını birbirleriyle paylaşmaları aslında o cemaate mal olmuş bir travmaya dönüşüyor. Birbirlerine anlattıkça hem ortak şey yaşamış oluyor hem de travmanın atlatılması için bir adım oluyor. Anlattıkça rahatlayacaklar aslında.”

Kaynak: Bold Medya – Sevinç Özarslan 

Amerikalı profesör Vonya Womack: Türkiye’de yaşanan sessiz soykırım için yeni bir isim gerekecek yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

“Üç çocuk annesiyim, ikisi cennette”
Hani o kıyılarını zalimce döven Meriç var ya
Onları kopardı bizden
Kollarımızı kırdı dirsekten…

Siz hiç kendi ellerinizle gömdünüz mü iki yavrunuzu?
Ben toprak attım üzerilerine kürekle
Yan yana örttüm minicik bedenlerini
Yüreğim söküldü yerinden
Ciğerlerim yapıştı Sakız Adası’na…

Soyadım “Kara”
Saat on iki otuz gece yarısı
Dünyam alabora
Kara uzak, dağlar heybetli, çığlığımızı duyan yok!
Yapayalnızız,
Soğuk sularda çırpındık sabaha kadar
Bahtımız kara…

Ayaklarım üşüyor
Canım çekiliyor…
İsmi güzel eşim, güzel soylum
“Sen Allah’ın cehennemden azat ettiği kimsesin”
Ebubekir’im
Gözlerimiz yerinden çıkacak gibi bakıştık seninle
Dolgun yüzlü Gülsüm’üm nerede
Nerede peygamber ismi verdiğimiz Mustafa’m
Donuyor ayaklarımız, zor nefes alıyoruz
Dalgalar savuruyor ikimizi bir o yana bir bu yana.
Aman Allah’ım…
Karanlık gölgesiyle üstümüze gelen dağlar
Yüzü gerilmiş bulut
Orpheus’u lime lime yutan Meriç
Gün batımları büyüleyici kıpkızıl
Dağlara kan mı gömersin Meriç?
Gözlerimiz kan çanağı şimdi
Yavrularımız kayıp, sesimizi duyan yok!
Bu nasıl ıssızlık
Nârın da hoş nurun da ya Râb
Ölünce vurur mu cansız bedenimiz kıyıya
Taşar mı Meriç’in suyu gözyaşlarıyla
Kim ağlar ardımızdan…

Biz seninle denizi olmayan yerde büyüdük
Yüzme bilmeyiz,
Uçamayız da üstelik
Kanadımızı çoktan kırdılar bizim,
Belki de son saatlerimiz kim bilir?
Susarak dua edelim
“O her şeyi işitendir”

Ey iki aşığı birbirinden ayıran,
Sonu acı biten masallar nehri
Koparma yavrularımı benden
Onlar henüz açmamış tomurcuk
Onlar taptaze çocuk.
İsmim Gonca
Babam koymuş adımı
Kırma kolumu kanadımı
“Sonum; iklimden önce dökmüş tomurcuklarını
Ateş düşürme içime
Havva’dan doğan
Adem’i yanıltan
Umudum gölge üzerime”

Ve insanlık
Dişleri kenger sakızıyla yapışmış gibi
Susan insanlık
Sular çekiliyor yüzümden
Ciğerlerimi gömüyorum Sakız Adasına
Kalbim kopuyor göğsümden

“Gözlerimin karası nâr oldu babuba
Meriç’in azgın suyu aramıza girdi
Göz göre göre yazık Eyub’a”

Sen türkülere söz veren Meriç
Nasıl duymadın on saat süren feryadımızı
Yarın gazeteler yazar adımızı
….
Kesik koluyla umudunu yitirmeyen
Musap bin Umeyr umudu
Eyüp sabrı ver bana Allah’ım.

Adım Gonca
“Üç yavrum var, ikisi cennette”
O saatlerde
iki kanatsız melek uçar artık semada
Kıyılara düşer gülüşleri beyazlar içinde
Bizi siz öldürdünüz
Siz kırdınız kanadımızı…

Hilmi Yazgı 
(Meriç Nehrinde yavrularını kaybeden aileye ithafen)

Adım Gonca | Meriç ve Ege’de hayatını kaybedenlerin hatırasına yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Mazlumun gözünden akan bir damla yaşta boğulur mu Nuh’un tufanı?

Ya zindanda çaresiz bir hıçkırık arzı oynatır mı yerinden?

Ya da Yunus’a mı sormalı gecenin karanlığını, dalgaların dağdağasını yoksa şişme bot üzerinde zalimin şerrinden Hakk’ın rahmetine yol arayan sessiz çığlıklara mı?

Peki hiç ölür mü melekler?

Ne kötü zamanın esiri olmuşuz, dünya zindanında mahkum edilmişiz. Her gün ölüyoruz, her gün diri diri. Her an eriyor zaman, ruhumuzu kabz edercesine. Bilmiyorum hangi gözyaşı olacak bardağın son damlası. Hangi dua arzı velveleye getirecek. Kim? Nerede? Ne zaman? Son ızdırabın son “AH”ı olacak.

Şimdi anlıyorum dağların korkaklığını, mevzu cesamet değil cesaretmiş. Şimdi anlıyorum insanın cesaretindeki cehaletini. Bir melek ölüyorsa ölmüştür bütün insanlık. İnsanlık, kendi bedeninin mevtası, kabri ise yalancı dünyası, şimdi yıldızlar oldu Fatiha’sı.

El Medet! El Medet! Tâkâti kalmadı yüreklerin, hapisteki bebeklerin, çocuğuna hasret annelerin, güneşe hasret gecelerin, kuruyan gözlerin, gurbeti vatan edinenlerin. “Yardımın ne zaman Allah’ım?”

El Hakk yakın yardımın. Bu yaşananlar cezası değil hiç bir günahın. Vaadine sığınıp sabrı öğreniyor kulların. Hakk yolunun kaderi, dünün vaadi, bugünün gerçeği, yarının “Hey gidi günleri”. Kürsüde haykırılanlar masal değildi, hayal değildi, gelecek günlerin yaşanmışlıklarıydı. Hapisti, şehadetti dün yaşananlar. Hicretti, gaybubetti dünden hatıralar. Özlemdi, gurbetti iç çekip geriye bakmalar. Var olanı verip yoklukta yaşanılanlar. Hasırı cennet yamacına serip, dünyayı talip olana vermekti sermayeler. Budanmış kollarına rağmen boynunu uzatmaktı sevmeler. Kalkan bir kılıcın altından “ALLAAAAH” deyip haykırmaktı cesaretler.

Bugün yaşadıklarının dünde yaşanmışlıkları varsa korkma!

Firavun öldürmedi mi masum bebekleri?

Yunus gibi denizde, Kehf ashabı gibi mağarada, Yusuf gibi zindanda, İbrahim gibi ateşte, Eyyüb gibi marazda olmak “Yolun Kaderi”. Dün arkadaşlarına vaat ettiği buysa Kutlu Nebi’nin Akabe’de, İbn Erkam’ın evinde.

Kardeşlik payesi ucuz olmasa gerek gelecek günlerde.

İbrahim Gözüböyük’ün kaleminden

Hiç Ölür Mü Melekler? | Ege’de Hayatını Kaybedenlerin Anısına yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.