Merak, insanın yaratılışına konmuş çok önemli bir duygudur. Bilmediklerini öğrenme arzu ve isteği insanın tarihi kadar eskilere dayanmaktadır. Her ne kadar ”İnsan bilmediğinin düşmanıdır’’ dense de; asıl bilmediğini öğrenmek için düşmanın arkasından koşar gibi onun arkasından koşması olarak tevil edilebilir. Beşer tarihindeki pek çok gelişmenin arkasında insandaki bitmeyen merak konusunun olduğu unutulmamalıdır. Yeni icat ve keşifler için insan oğlunun döktüğü terlerin, sarfettiği çabaların hepsinin arka planında bu merak dürtüsü vardır. Böylelikle dün insana kapalı gibi gözüken pek çok şeyin zaman içinde aydınlatılmasını, insanlık bu merak sahiplerine borçludur.

Her insanda az veya çok bulunan bu merak etme duygusu mümin bir kişide hangi sahalarda yoğunlaştığına bakıldığında görülen manzara şöyle ifade edilebilir. Bir mümin olarak öncelik sırasına göre:

Bizi yoktan var eden ve her türlü ihtiyacımızı karşılayıp beklentilerimize cevap vermekte olan, dünyada ve ahirette her şeyimizin elinde bulunduğu Allah Teala, bizim hakkımızda ne karar verdiği hepimizin en çok merak ettiği konuların başında gelmektedir.

Allah katında kader planında bizim ne durumda gözüktüğümüzü bilememek merakımızı artırmaktadır. O’na karşı yaptığımız kulluk vazifelerimizi beğenip beğenmediğini, yeterli görüp görmediğini bilemeyişimiz merakımızı daha da artırmaktadır. Böyle bir merakımızı içimizden (Kelam-ı nefsî olarak) dillendirirken şu soruları sormaktan kendimizi alamıyoruz.

Ben Rabbimin nezdinde ne mânâ ifade ediyorum?

Rabbim benden razı mıdır?

Yaptıklarımı beğeniyor mu?

Veya yeterince kulluk yapamadığımdan dolayı Rabbim bana gadaplanıyor mudur?

Son nefeste bana imanla göçme fırsatı verecek midir?

Yalnız başıma kalacağım kabrimde Rabbim bana nasıl muamele edecektir?

Mahşerde tek başıma hayatımın hesabını verirken başarılı olabilecek miyim?

Kullarından azını yerleştireceği cennetlerde bana da yer verecek mi? 

Bunun gibi merakımızı mûcip olan pek çok soruyu vicdanlarımıza sorsak da mukni ve kesin bir cevaba hayat boyu ulaşmamız mümkün gözükmüyor. Yaş ilerledikçe, merak edilenler de daha güçlü sorularla vicdan sahiplerini hep takip ediyor. Bu sorular ve merak edilen cevaplar hiçbir zaman yakamızı bırakmıyor.

Merakı mûcip sorular yukarıda sıralanan kadarından çok daha fazladır. Ancak listeyi uzatmamak için cevabı merak edilen bu önemli sorulara tam cevap olmasa bile ipucu sayılabilecek seviyede cevap bulanlar olmuş mudur? diye bakıldığında; Birkaç ışık hüzmesinin bize göz kırptığını görebilmekteyiz. Onlardan birisi; büyük mutasavvıf Ataullah İskenderani’nin meşhur eseri Hikem-i Ataiyye’nin 71 nolu hikmetli sözünde gizli. ( اذا اردت ان تعرف قدرك عنده فانظر فيماذا يقيمك)  ‘’Allah katında değerini bilmek istersen, O’nun seni nerede istihdam ettiğine bakman yeterlidir.’’ Bu ifade merak edilenin tam cevabı olmasa da her mümin bundan kendisin Rabbisi karşısındaki durumunu anlamaya çalışabilir.

Allah Teala Bakara sûresinin iki ayetinde kulları ile olan münasebetlerini şarta bağlıyor ve o şartları yerine getirenlere iyi şeyler va’d ediyor, o şartlara uyum sağlayanlar bir ümide kapılabilir ve meraklarını bir nebze de olsa giderebilirler.

Bu ayetlerden birincisi şöyle: ( واوفوا بعهدى اوف بعهدكم واياى فرهبون ) Ve bana verdiğiniz sözde durun ki, ben de size verdiğim sözde durayım. Ve yalnızca benden korkun. ( Bakara / 2, 40 ) Allah Teala’ya Elest bezminde söz verenler dünyada o verdikleri sözlerine sadık kalarak kulluklarında istikametlerini koruyabilirlerse bu ayet onların meraklarını birazcık gidermeye yarar. İkinci ayet ise: فاذكروني اذكركم واشكروا لي ولا تكفرون  )  )  O halde anın beni, anayım sizi. Ve şükredin de bana nankörlük etmeyin. ( Bakara / 2, 152) Bu ayet açıkça gösteriyor ki Allah Teala’nın nezdinde bir kulun anılması o kulun Allah Teala’yı anması ile doğru orantılıdır. Yani, ”andığınız kadar anılırsınız” kuralı işlemektedir.

Hocaefendi bir sohbetinde bu konu ile alakalı sadra şifa olacak seviyede şöyle demektedir. ”Teveccühe teveccüh ile mukabele edilir” Yani mümin bir kulun yüzü hep Allah Teala’ya dönük olursa O’ da kulunu teveccühünden mahrum bırakmaz demektir. Diğer bir ifadesinde ise: Allah Teala’nın en çok değer verdiği iman davası kulun gündeminde ne kadar yer alıyorsa O’nun nezdinde de o kul o kadar değer kazanmaktadır. Peygamberlerin Allah Teala nezdindeki kıymetlerinin yüksek olmasının en önemli sebebi, bütün zorluklara rağmen Rabbi’lerini ümmetlerine anlatmayı en mühim vazife saymaları değil midir?

Mümin bir kulun en büyük kazanımı; imanı sayesinde Allah Teala ile olan güçlü bağdır. Bu irtibatı ibadetlerle sürekli canlı tutup desteklediği sürece bu bağlılık daha da güçlenir ve ümitsizliğe kapılmadan ”Beynel havfi ver- reca” düsturu ile bir ömür kulluğa kilitlenirse umulur ki korktuklarından emin, umduklarına nail olabilir.

Vesselam…

Bir Mümin En Çok Neleri Merak Eder? yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

İsmi ile müsemma güzel bir insandı. Onu 41 yıl önce Antalya’da ilk gördüğümde de öyle güzeldi. İlerlemiş yaşına, hicret beldesindeki sıkıntılarına ve tüm hastalıklarına rağmen  bu güzelliğini hiç kaybetmedi. Soyadı ile de ma’kusen mütenasip, yumuşak huylu bir insandı Hasan Şahin Ağabeyimiz. Başındaki ak saçları ona ihtiyarladığında verilmiş bir emanet değil, bilakis  daha gençliğinde hibe edilmişti. Yaşadığı çileli hayatının izleri erken yaşta ağaran saçlarından fark edilirdi. Kendi nesebinden evladı olmadı fakat Antalya’da, Hizmet’te yetişen bütün gençler onun manevi evladı sayılırdı. Bu yönü ile arkasından dua edecek pek çok hayırlı evlat bırakan talihliler arasına girmiş oldu.

Allah’ın ayı olan Muharrem’in son günlerinde, muhacir ünvanı ile Kosova’da ruhunun ufkuna yürüyen Hasan Ağabey’i, Kosova’daki kabirlerinde medfun Osmanlı şehit ve muhacirlerinin karşılayacaklarına dair hisler taşıyorum.

Ben onu 1988 yılının Ağustos ayında birlikte yaptığımız hac yolculuğumuzda daha yakından tanıdım. Bir ay süren bu mukaddes yolculukta, aynı mekanda, hatta aynı odada diğer arkadaşlarımızla birlikte kaldık. Manavgat müftüsü merhum Mehmet Hocamız ve diğer Antalyalı arkadaşlarımızla beraber mübarek mekanlarda birlikte dua ettik, gözyaşı döktük. Hasan Ağabey, eşi merhume Fatma Hanım ile beraber hacca gelmişlerdi. Fatma Hanım da geçen yıl Kosova’da ruhunun ufkuna yürümüştü. Toprağın üstünde bu fani dünyadaki birlikteliklerini şimdi kıyamet sabahına kadar orada yine yan yan birlikte bekleyecekler. O yıl hacca ben de rahmetli annem ile beraber gitmiştim. Benim annemin adının da Fatma olması ve yaşları da birbirine yakın olması itibarı ile bu iki hanımefendi birbirlerini çok sevmişlerdi. Rahmetli annem hayatının sonuna kadar o hac arkadaşlarını unutmaz, her zaman bana onlardan haber sorar ve gıyaplarında dua ederdi.

Bir güz mevsiminde hazan vurmuş sararan yaprakların rüzgarın etkisi ile birer birer  toprağa düşmeleri gibi Hizmet Hareketinin muhacir kuşlarının da gurbette birer birer toprağa düşmeleri hem içimizi acıtıyor hem de öteler adına Rabbimizden beklentilerimize ayrı bir derinlik kazandırıyor. Kadere inanamasaydık bu kadar kederi asla taşıyamazdık diyesi geliyor insanın. Nerden bilecekti Antalya’da doğup da Kosova’da öleceğini Hasan Ağabey! Nereden bilecekti, Akseki’de doğup da Mozambik’te öleceğini Süleyman Ağabey! Nereden bilecekti, Burdur’da dünyaya gelip de Almanya’da ruhunun ufkuna yürüyeceğini Mehmet Ali Hocamız! Ve daha niceleri. Beş bilinmeyenden birisidir kişinin nerede öleceği.  Allah’tan başka hiç kimsenin bilemediği bir konuyu bizler nereden bilebilirdik ki! Biz sadece kader kazaya dönüşünce anlayabiliyoruz bu hakikatleri.

Hasan Ağabey’in simasında hiç unutamadığım iki yüz ifadesi var. Bunlardan birincisi sevindiği bir konudaki o muhteşem gülüşü, ki son anlarına kadar bu tebessüm yüzünden hiç eksik olmadı. Onu abus bir çehre ile gören hiç olmamıştır desem mübalağa yapmış olmam. İkincisi de hayret ettiği ve şaşkınlık yaşadığı bir konu ile karşılaştığında parmağını ağızına götürerek hayretinin yüzüne yansıması. Aslına bakılırsa, vücudunda adeta gençlik yıllarından itibaren tavattun etmiş olan hastalıklarla boğuşurken, ameliyatların birinden ötekine geçerken nasıl mütebessim ve mütevekkil olunur onu bizlere yaşayarak gösterirdi. Halinden anlamayanlara da bazan ” Öküz inleyeceği yerde kağnı inliyor.’’ derdi.

Merhum Hasan Ağabey’in gönlü Hizmet’e açık olduğu kadar sofrası da misafirlerine açıktı. Zaten onun mesleği sayılırdı açları doyurmak. Antalyalı olup da onun köftelerinden cümbüşlemeyen yoktur sanırım. Hele kurban bayramı günlerinde Rasanet Yurdu’nda yaptığı o nefis kavurmalar hiç unutulacak gibi değildir.

Hasan Ağabey’in en çok ibret ve örnek alınacak davranışlarından birisi ve belki de birincisi bu fani hayatın bir imtihan yeri olduğunu ve sonucunda her türlü nimetin ahirette hesabının sorulacağının idraki içerisinde, hanımı ile birlikte sahip oldukları dünyalıklarının çoğunu Hizmet’e bağışlayarak vazifesini bihakkın ifa etmiş şekilde ruhunun ufkuna yürümesidir. Ben bu haberi duyduğumda gıyabında ona gıpta etmiştim. Daha sonra ilk karşılaştığımızda da ona: Konya’daki İbrahim Büyükkoyuncu amcamızın, Büyüğümüzden duyduğum şu ifadeleri aktarmıştım. İbrahim Büyükkoyuncu amcamızın da Hasan Ağabeyimiz gibi kendi neslinden evladı yoktu ve servetinin hepsini Hizmete bağışlamıştı. İbrahim Amca, Büyüğümüz ile karşılaştığında ona dedi ki: Efendim ben dünyalık sahip olduğum her şeyimi Hizmete bağışladım. Başka ne yapabilirim? Büyüğümüz de: Böyle bir sözü ondan başka kimseden duymamıştım. Bu sözleri duyunca Hasan Ağabey’in gözleri nemlenmiş, yaptığı işin çok önemli bir iş olduğunu bir kez daha derinden idrak etmişti.

Bugün sınırlı sayıda da olsa gönül dostları, onu kabrine kadar götürüp son insanî ve İslâmî görevlerini ifa edip evlerine döndü.. O ise, hayatını paylaştığı eşine ve hayatta iken yapıp ettiği amel-i salihlerine ve dahi Yüce Rabbine kavuşmuş olarak kabir hayatına başlayacak. Kim bilir Mevlana’nın Şeb-i arusu gibi ne kadar sevinçli olacak! Neden olmasın ki! İnancımız o ki, bir taraftan dinine hizmetten dolayı öz vatanından çıkartılmış bir muhacir ünvanı diğer tarafta gurbette vefat etmenin garipliği ile büyük mükâfat görecek.

Mekanın cennet-ül Firedevs olsun güzel insan. Hz..Hasan Efendimiz ile birlikte haşrolasın.

Hicret diyarında bir Hasan düştü toprağa yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Tarihe “Kerbelâ Faciası” diye geçen bu olayda  “sevgi, saygı, vefâ, hakka, hukuka riayet, insana hürmet, insanın fikrine önem vermek, onu dinlemek-anlamak yok olmuş”tur! Dolayısıyla bizler bu faciadan ibret çıkartarak  İslâm dünyasında insanlar arası ilişkilerde bu değerleri öne çıkarmalıyız. Bu vesile ile ifade etmek gerekir ki, “Her yıl Muharrem Ayı’nda Kerbelâ Faciası’nı, acıların tazelenmesi, yaraların yeniden açılması için değil; Hz. Hüseyin Efendimizin, uğrunda canını feda ettiği hak, adalet, rahmet, merhamet, müsamaha, şefkat duygu ve değerlerinin yeniden ihyâsı ve her meslekteki insan ilişkilerine yeniden yansıması için anmalı”yız

Muharrem ayı gelince on dört asırlık bitmeyen acılar depreşir. Ehl-i Beyt’e, Efendimizin pak nesline yapılan zulümler on dört asır geçse de yüreğimizi kanatır. İnanmış her müminin kalbinde yaradır Kerbela.

Dr Hüseyin Kara, Hizmetten YouTube kanalında bugün Avrupa saatiyle 20:30’da canlı yayınlanacak programda ‘Ehlibeyt’e olan sevgimiz, Kerbela’daki hüznümüz’ başlığıyla Kerbela ve İmam Hüseyin’i anlatacak.

19 Ağustos Perşembe
20.30 Berlin Saati
21.30 İstanbul Saati
14.30 Newyork Saati
19.30 Londra Saati

Ehlibeyt’e olan sevgimiz, Kerbela’daki hüznümüz yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.