Sürgündeki hayatlarına tüm zorluklara rağmen devam eden Afganistan, Meksika, Mısır, Venezuela ve Türkiye’den ayrılarak gazeteciliklerine devam eden 5 gazeteci ile röportajlar JP’nin bu sayısında yer aldı.

Almanya’nın en büyük gazeteci kuruluşu DJU’dan Monique Hofmann, Güney Afrika Ulusal Editörler Forumu SANEF’in İcra Kurulu Direktörü Reggy Moalusi, Türkiye Gazeteciler Sendikası Genel Başkanı Gökhan Durmuş, Hollanda Gazeteciler Derneği Yönetim Kurulu Üyesi Ana Karadarevic dernekler adına makaleleri ile destek verdiler. Brezilya’dan bölgenin en tanınmış 7 kişilik gazeteci ekibinin dosyalarının yanı sıra, Avustralya, Pakistan, Hindistan, Afganistan, Filistin, Ukrayna, Yunanistan ve Malta’dan konu ve konuk kalemler basın ve ifade özgürlüğü konularında yazıları ile JP’yi renklendirdiler.

İstatistiklere göre, savaşta olmayan bir ülke için en fazla gazetecinin öldürüldüğü yer olan Meksika’nın ve dünyanın tanınmış gazetecilerinden Marcela Turati ile özel röportaj da son sayıda geniş şekilde yayınlandı.

Suroyo TV’nin kurucularından Yawsef Beth Turo ile Süryani Medyası üzerine röportajın yer aldığı JP’da ayrıca ‘Invisible’ belgeselini yapan gazeteci Marianna Kakaounaki ile de bir mülakat yer aldı. Malta’da öldürülen gazeteci Daphne Caruana Galizia’nın hikayesini Alman tecrübeli gazeteci Iris Rohmann kalem aldı. Ayrıca her sayıda büyük destek veren Rus gazetecilerin portrelerini özel olarak yayına hazırlayan Wahrheitskämpfer da Journalist Post’un bu sayısında yer aldı.

Geçtiğimiz yılın son çeyreğinde Taliban’ın yeniden Afganistan’ı kontrolü, bu yılın başında Rusya’nın Ukrayna’yı işgali, Meksika ve Haiti’de gazetecilerin hedef olması sonucu Gazetecileri Koruma Komitesi’nin (CPJ) verilerine göre yılın ilk 3 ayında hayatını kaybedenlerin sayısı 15’i buldu.

Rus yanlısı medyanın dezenformasyon kampanyalarında önemli bir rol oynayan hibrit savaşı sürüyor. Gazeteciler için dünyanın en tehlikeli ülkelerinden biri olarak bilinen Meksika’da, organize suç örgütlerinin tehdidi ve Cumhurbaşkanı’nın saldırgan ve kutuplaştırıcı söylemleriyle mücadele ediyor. Haiti’de de gazeteciler yine çetelerin hedefindeler. Türkiye, Belarus gibi ülkelerde gazeteciler hala cezaevinde.

Yayınlanan basın özgürlüğü endeksindeki ülkelerin sıralamaları her yıl değiştiriyor. Endekste üst basamaklara çıkabilmek için hükümetlerin maalesef özel bir çabası yok. İşte böyle bir dönemde Journalist Post’un önemi ortaya çıkıyor. Dünyanın farklı ülkelerinden birçok gazeteci Dünya Basın Özgürlüğü gününde bir araya gelerek, ifade ve basın hürriyetinin savunuculuğunu yazdıkları makaleler ile sürdürüyorlar.

Basın ve ifade özgürlüğünü savunan dünyanın ilk ve tek çok dilli dergisi Journalist Post farklı coğrafyalardaki meslektaşlarının koşulsuz bir şekilde salıverilmelerini ve düşünce özgürlüğünü suç sayan yasaların kaldırılmasını talep ediyor.

21 ülkeden gazeteciler Journalist Post için buluştu: Her şeye rağmen gazetecilik yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Yeryüzünü cennetlere çevirecek fikir işçilerinin tüm dünyaya tanıtıldığı bir vitrindir.

Dünya genelindeki dostların da ifade ettiği gibi insanlığın ruh ufkuna yürüyeceği köprülerin sahneye taşınmasıdır festivaller.

Bitmeyecek bitirilmeyecek bir Barış ve Birlikte Yaşama Projesi’nin ekrana yansımış kesitidir.
Seyredenlerin gözyaşlarına boğulduğu bir sahne var ki gelecek adına bir ümit tomurcuğu gibidir: “Renkleri dilleri dinleri farklı dünyanın dört bir tarafından festival için gelen çocuklar; farklı iklimlerin çiçekleri gibi birbirlerine sarılarak sevgiden bir buket halininde döktükleri gözyaşları kin, nefret ve öfke çöllerini cennetlere çevirecektir”

Evet artık bu kadar kini öfkeyi taşıyamayan ve dönüp garip garip umutla arkasına bakan yaşlı dünyamızın ümit çiçeklerinin bahçesidir bu festivaller.

Türkiye’de toprağa düşmüş, rüşeym olup filiz filiz dünyaya mal olmuş; şimdilerde binbir çile ile inleyen cefakar Anadolu İnsanı’nın “aman bu rüyayı yarım bırakmayın” işleyişlerine dünyanın verdiği cevaptır festivaller…

Festivaller insanlık düşmanlarının bitirdik bunları dedikleri anda bitmedik diye haykıran ümidin, azmin ve kararlılığın sesi soluğudur.
Evet bu gün bu meşaleyi yıllar önce tutuşturalar çile ve ızdırabın pençesine inim inim inliyorlar. Dışarıda olanlar bu çilekeş insanlarla sanki aynı koğuşta birlikte üşüyor, birlikte titriyorlar. Ama bir olimpiyat meşalesinin taşınması gibi elden ele ulaşan bu emaneti uzatırken tüm dünyaya Anadolu’nun vefakar, cefakar, çilekeş insanı; “alın bu meşaleyi sakın düşürmeyin zira biz bu çileyi ömrümüzü vakfettiğimiz ışıktan yarınlar için çekiyoruz” diyorlar.

Bu işi Anadolu’da başlatıp bu meşaleyi dünyaya taşıyın diyen ve şimdilerde “akrebin kıskacında yoğrulan” binlerce vicdan işçisine selam olsun!

Evet bu insanlık projesinin kültür ve sanat sancağı düşmedi düşmeyecek.

Kaynak: İsmet Macit | Çağlayan Dergisi

Bir Sevgi Meşalesi Olarak Kültür Festivalleri | İsmet Macit yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.