Waterloo’nun “Rhetoric and Communication Design” yüksek lisans programından mezun olan Gökçe, dilin yalnızca kelimelerden ibaret olmadığını; kültürler arasında köprü kuran, empatiyi güçlendiren ve yeni kuşakları ilhamla buluşturan bir araç olduğunu vurguluyor. Üniversitedeki araştırma projesi, göçmen çocukların dil gelişimi ve kimlik inşasını destekleyen bir çocuk dergisi fikrini ortaya çıkarmış ve bu proje daha sonra Atlasia Kids’in temellerini oluşturmuş.

2021 yılında hayata geçirilen Atlasia Kids, bugün İngilizce, Almanca, Rusça ve Felemenkçe yayımlanıyor; Fransızca, Türkçe ve Arapça edisyonları da yolda. Dergi, kısa sürede 50’den fazla ülkedeki ailelere ulaşarak, göçmen çocukların aidiyet duygusunu güçlendiren uluslararası bir platform hâline geldi. Atlasia Kids, ayrıca Bologna Çocuk Kitapları Fuarı’nda tanıtıldı ve Narrative House tarafından “The Best of Stories” ödülüne layık görüldü.

Gökçe aynı zamanda Nevbahar adlı aile dergisi ve Filozof adlı çocuk yayınının da genel yayın yönetmenliğini yürütüyor. Amacının, çocuklar için kapsayıcı, çok kültürlü ve ilham verici bir yayın kütüphanesi inşa etmek olduğunu belirten Gökçe, “Her hikâye bir köprüdür. Yeterince köprü kurarsak, gelecek kuşaklar için daha merhametli ve birbirine bağlı bir dünya kurabiliriz,” sözleriyle vizyonunu özetliyor.

University of Waterloo tarafından yapılan bu tanıtım, Dr. Hasan Ahmet Gökçe’nin akademik üretimle toplumsal sorumluluğu birleştiren örnek hikâyesini uluslararası kamuoyuna duyuruyor.

Atlasia Dergisinin Genel Yayın Yönetmeni Hasan Ahmet Gökçe, University of Waterloo’nun Resmî Sitesinde Tanıtıldı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Risale-i Nur’daki temsillerden esinlenen öykülerden oluşan Nur Dede’min Masalları, farklı yaş gruplarına yönelik değer aktarımı hedefi taşıyor. Kitap, çocuklara sorumluluk, şefkat, adalet, tevazu gibi kavramları anlatmayı amaçlarken; aynı zamanda şiirsel dili ve geleneksel anlatı öğeleriyle dikkat çekiyor.

Yazar, klasik masal formunu doğrudan aktarmak yerine bu temsilleri yeniden kurgulayarak özgün hikâyeler oluşturmayı tercih ediyor. Masallar, didaktik bir tondan ziyade karakterler üzerinden mesaj vermeyi hedefliyor.

Kültürel Unsurlar ve Dilsel Zenginlik

Kitapta, Doğu anlatı geleneğine ait motifler, deyimler ve kalıplaşmış sözler öne çıkıyor. Bu yönüyle eser, özellikle yurt dışında yaşayan aileler için kültürel aktarım açısından anlam taşıyabilir. Kitabın dili ritmik ve tekrarlı yapısıyla küçük yaş gruplarının dil gelişimine destek sunabilecek nitelikte.

İllüstrasyonlar ve Görsel Tasarım

Masallara eşlik eden illüstrasyonlar, İsmail Abay tarafından hazırlanmış. Görseller, hikâyelere estetik bir boyut kazandırırken çocukların hayal dünyasını desteklemeyi hedefliyor.

Aile İçi Okuma Deneyimi Vurgusu

Eser, yalnızca bireysel okuma için değil, sesli okuma yoluyla ebeveyn-çocuk etkileşimine de uygun olarak tasarlanmış. Bu yönüyle, aile içi iletişimi güçlendirmeyi ve değerler üzerine sohbet ortamı oluşturmayı teşvik ediyor.

Kitabı Satın Almak İçin:

https://masmavikitaplar.com/kitap/nur-dedemin-masallari

YouTube Tanıtım Videosu:

https://www.youtube.com/watch?v=layua1BX4oI

Yeni Çocuk Kitabı “Nur Dede’min Masalları” Yayınlandı: Değerler Eğitimi ve Masal Dili Bir Arada yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

AST, geçtiğimiz yıl “Mülteci Çocuklardan Umut Hikayeleri” projesi kapsamında bir hikâye yarışması düzenlemişti. Türkiye’deki zulümlerden kaçarak zorlu şartlarda umuda yolculuk gerçekleştiren kendileri küçük ancak yürekleri dev mağdurlar, yarışmaya mektuplar göndererek seslerini duyurmuşlardı.

YÜZLERCE HİKAYENİN ARASINDAN SEÇİLDİ

Yarışmaya gönderilen yüzlerce mektup ve hikaye arasından seçilen ilk 41 hikâye, aylarca süren titiz bir çalışmanın ardından, 189 sayfalık e-kitap ve baskılı olarak okuyucusuyla buluştu. Toplam iki kitaptan oluşacak serinin ilki olan ‘UMUT HİKAYELERİ’, hepsi de Türkiye’den diğer ülkelere iltica etmek zorunda bırakılmış, yaşları 10 ila 18 arasında değişen çocukların güçlüklerle mücadele etme ve hayata tutunma çabalarına ışık tutuyor.

ZAMANDA DONUP KALMADAN YAŞAMAYA DEVAM ETMEK…

Son yıllarda Türkiye’de yaşanan hukuksuzluk ve adaletsizlik sürecine çocukların penceresinden bakma fırsatı bulacağınız ‘UMUT HİKAYELERİ’ kitabında, ailelerin dolayısıyla çocuklarının maruz kaldığı temel hak ve özgürlük ihlallerinin psikolojik, sosyal ve bireysel açıdan nasıl bir yıkıma neden olduğuna şahitlik edeceksiniz.

Kitabın duygu dolu sayfalarında, gönderdiği mektubunda “İyiler hep kaybeder çünkü iyiler hep adil dövüşür” diyen Şeyma’nın, “Uzak iş yerleri kapansın inşallah!” diye dua eden 8 yaşındaki Zümra’nın, “Zamanda donup kalmadan yaşamaya devam etmek, ne olursa olsun hayatı sevmek gerekiyor” diyerek umudunu her daim canlı tutan Beyza’nın ve “Bir günde değişen hayatlarımızın bir günde bir kez daha değişeceğine dair umutlarım hep yeşil” satırlarıyla ümit aşılayan Büşra’nın pırıl pırıl dünyalarına dair güzel enstantaneler bulacaksınız.

‘UMUT HİKAYELERİ’ AMAZON VE GOOGLE BOOKS’DA SATIŞTA

Başta “Haklı olduğumuz halde haksızlığa uğrayıp bu kadar zulüm gördüğümüzü dünyaya duyurmalıyız!” diye haykıran Sena ve zulme karşı seslerini yükselten tüm çocukların seslerine ses olan ‘UMUT HİKAYELERİ’ kitabı, Türkçe ve İngilizce olarak iki dilde basıldı.

Hukuk ve adalet karnesi zayıf olan günümüz Yeni Türkiye’sinde yaşanan zulümleri dünyaya duyurma çabasında olan AST, Umut Hikayeleri kitabını Amazon, Google Play ve Google Books’ta satışa sundu. Kitap, aşağıdaki linklerden satın alınabilir.

İngilizce Kitap:

Amazon: https://paply.org/7zu

Google Play: https://paply.org/7zv

Google Books: https://paply.org/7zw

Türkçe Kitap:

Google Books: https://paply.org/7zx

"Umut Hikayeleri" kitabı yayınlandı: Mülteci ve Öteki Çocukların kalemiyle, Advocates of Silenced Turkey (AST) tarafından 2022 yılında düzenlenen “Mülteci Çocuklardan Umut Hikayeleri” yarışması için gönderilen hikayelerden derlendi. 

GOOGLE BOOKS LINK: https://t.co/wlOwxGC2En pic.twitter.com/BGMyPcAnMQ

— Advocates of Silenced Turkey (@silencedturkey) July 7, 2022

"Umut Hikayeleri" kitabı yayınlandı: Mülteci ve Öteki Çocukların kalemiyle, Advocates of Silenced Turkey (AST) tarafından 2022 yılında düzenlenen “Mülteci Çocuklardan Umut Hikayeleri” yarışması için gönderilen hikayelerden derlendi. 

GOOGLE BOOKS LINK: https://t.co/wlOwxGC2En pic.twitter.com/BGMyPcAnMQ

— Advocates of Silenced Turkey (@silencedturkey) July 7, 2022

Mülteci ve mazlum çocuklardan umut hikayeleri yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Çoğunluğu Ukrayna’dan yeni gelenler olmak üzere Afrika’dan, Gürcistan’dan Türkiye’den, Afganistan’dan ve daha nice ülkeden gelmiş çok sayıda mültecinin İsveç’te ilk konaklama yerlerinden biri.  Mültecileri yeni geldikleri yabancı ülkede pek çok problem bekler ancak işin bir de çocuk yönü var. Çocukların ne hissettikleri, neler düşündükleri, hayatlarındaki bu çok büyük değişiklikten nasıl etkilendikleri bu telaş içinde pek duyulmaz. Araştırmalar mülteci çocukların en çok geride bıraktığı oyuncaklarını özlediklerini gösteriyor.

Bu ihtiyaçtan yola çıkan bir grup gönüllü, çocuklara oyuncak köprüleri ile ulaşacak bir projeyi hayata geçirdi. İsveç Malmö’de bulunan Malmö Akademisyenler Derneği (Malmö Akademiska Förening – MAF) üyeleri bu yıl dördüncü defa ‘Oyuncak Köprüsü’ kurdu.

Etkinlik kapsamında MAF üyesi çocukların hazırladığı hediyeler, Halmstad mülteci kampındaki çocuklara dağıtıldı. Başta Ukrayna’dan olmak üzere dünyanın değişik bölgelerinden gelip de oyuncaklarının çoğunu geride bırakan çocuklar, yeni oyuncaklarını alırken yüzlerindeki sevinç görülmeye değerdi. Kimi elindeki paketi hemen açıp içindekini annesine göstermek için koşuyor, kimi sıranın kendisine gelmesine beklerken heyecandan yerinde duramıyordu.

Gönüllüler, “Derneğimiz bu sene dördüncü defa oyuncak köprüsü etkinliğini düzenledi. İltica süreçlerinin çocukların ruh dünyalarını çok fazla etkilediğini gözlemledik, bu konuda dernek olarak ne yapabileceğimizi düşündük ve harekete geçtik. Oyuncak köprüsünü bu amaçla geleneksel hale getirdik. Derneğimize üye çocuklar, akranlarına hediyeler aldılar. Paketleyip hangi yaşa ve hangi cinsiyete uygun olduklarını not edip, güzel dilekler, temenniler yazdılar. Üyelerimizden bir grup, oyuncakları kamptaki çocuklara ulaştırdı. Yüzden fazla çocuğa bu hediyeler ulaştırıldı.  Gerçekleşen bu etkinlikle hem hediye alan çocuklar sevindirilmiş oldu hem de çocuklarımızın paylaşma ve yardımlaşma duyguları arttı. Çocukların hediye aldıktan sonraki neşeleri de bizim için büyük hediye oluyor. Kendi ülkelerinde oyuncaklarını bırakan mülteci çocuklar yeni oyuncaklarına kavuştu. Hediye çuvallarını kampta boşaltan gönüllüler tekrar Malmö’ye dönerken çuvallarında bu defa bir dolu mutluluk götürüyordu.’’ Dediler.

Mülteci çocuklarının yüzünü güldüren etkinlik: ‘Oyuncak Köprüsü’ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kadın ve çocuklardan oluşan kalabalık bir Ukraynalı sığınmacı grubu, Norveç Hizmet Hareketi gönüllülerinin davetlisi olarak Oslo’daki bayramlaşma programına katıldılar. Türkiye’deki zulümden kurtulmak için dünyanın dört bir yanında kendilerine kuçak açan ülkelere dağılan Hizmet gönüllülerinin de içinde olduğu Norveç Hizmet Hareketi mensupları bayramlaşma programlarında bir araya geldiler. Norveç’te de kısa adı “dnhb” olan Den Norske Hizmetbevegelsen’in (Norveç Hizmet Hareketi) programlarında onlarca farklı bölgede yüzlerce Hizmet gönüllüsü bayramlaştı.

Norveç’in dört bir yanında farklı milletlerden Müslümanlar kendi kültürlerini yansıtan programlarla Ramazan Bayramı’nı kutladılar.  Türkiye’de suçsuz insanlara yönelik başlatılan zulümler nedeniyle Norveç’e sığınan Hizmet Hareketi gönüllüleri de Norveç’in farklı bölgelerinde düzenlenen programlarda birlik beraberlik kardeşlik içerisinde aileleriyle birlikte bayram sevincini yaşadılar. Kuzeyinden güneyine, doğusundan batısına onlarca farklı bölgede toplu bayramlaşma programlarında bir araya gelen Hizmet gönüllüsü muhacirler, ailelerine ve sevdiklerine olan özlemlerini aynı kaderi paylaştıkları kardeşleriyle giderdiler. Bazıları Norveç’in en kuzeyinden karlar altında gönderdiği mesajla gönülleri ısıtırken, bazıları da en güneyden güneşli bir havada verdi kardeşlik mesajlarını.

Oslo bölgesinde kalabalık bir katılımla düzenlenen bayramlaşma programının çok özel misafirleri vardı. Ülkelerindeki savaştan kaçarak Norveç’e gelen ve farklı bölgelerdeki kamplara yerleştirilen Ukraynalılardan oluşan bir grubu, otobüsle Oslo’daki bayramlaşma programına getiren Norveç Hizmet Hareketi gönüllüleri, burada misafirlerini çiçeklerle karşıladılar. Kadın ve çocuklardan oluşan Ukraynalı grupla onları karşılayan muhacirler arasında duygusal anlar yaşandı. Daha sonra bayramlaşma alanına geçildi ve burada Ukraynalı çocuklarla ev sahibi çocuklar birlikte doyasıya eğlendiler. Birlikte yenilen Türk yemeklerinin yanı sıra, çocuklara ve ebeveynlerine çeşitli hediyeler verildi. Bazı Ukraynalı anne ve çocukları telefonla ülkelerine bağlanarak, Türkiye’den Norveç’e gelen Müslüman sığınmacıların bayram programına konuk olduklarını söyleyerek “Burada her şey yolunda ve güvendeyiz” dediler. Günün ilerleyen saatlerine kadar devam eden programın sonunda, kısa sürede oluşan dostlukların devam etmesi ümidiyle vedalaştılar.

Norveç’in farklı bölgelerinde bir araya gelen Hizmet Hareketi Gönüllüleri, bayramın ikinci gününde de bayramlaşma programlarına devam ettiler.

Norveç Hizmet Hareketi gönüllüleri bayramı Ukraynalılar’la kutladı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

AST, zor süreçlerde yaptıkları umuda yolculuğun, kendi küçük umudu büyük mağdurlarının sesini duyurmak istiyor. Proje ile çocukların yaşadıkları zor sürecin pozitif yönlerine dikkat çekilerek farkındalıklarını arttırmak, yeteneklerini teşvik etmek ve seslerine ses olmak isteniyor.

Hikayeler ilk günden gelmeye başladı. İşte ilk gelen hikayelerin birinden bir kesit:

İnşallah yavrularımıza biz “UMUT” olalım.

Umutsuz kalan o küçük kıza sözüm var; ben bir gün çok çalışıp iyi yerlere geleceğim ve umutsuz kalan diğer çocuklar için sesim kesilene kadar haykırıp insanlara hakikati duyuracağım. Küçük kız umutsuzdu.Bir kez daha mutlu olabileceğine ya da ailesiyle birlikte olabileceğine inanamıyordu..

O küçük kız gibi hâlâ bir sürü umutsuz cocuk, anne, baba, kardeş var ama onların karanlığına ışık tutan birisi yok. Ben bu sebeple, bu yazıyı yazıyorum; umudunuz ben olayım, babasız kalan küçük kız çocuğu olsun, hizmet icin canını veren abiler ,ablalar, Meriç’te boğulan küçük bebekler olsun… Rabbim olsun…”

Çocukların umutlarını hayalleri ile buluşturmayı hedefleyen AST 2 bin katılımcıya 50$-70$ arasında teşvik ödülü verirken dereceye giren hikayeler için ekstra ödüller verecek. Bu projeye destek olmak isteyen gönüllüler için bir bağış kampanyası da başlatan AST’nin İnsan hakları kapsamında düzenlediği resim, kısa film ve şiir yarışmaları da devam ediyor.

Proje hakkında daha detaylı bilgi almak ve başvuru yapmak isteyenler.

https://silencedturkey.org/hope-stories-from-2000-refugee-kids-post

https://twitter.com/silencedturkey/status/1418242548225675271?s=19

Projeye destek olmak için ayrıca bir gofund kampanyası da başlatıldı.

https://gofund.me/ef6bc49b

İki bin mülteci çocuktan ‘umut hikayeleri’ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Binlerce çocuk başucunda yeni elbiseler ve annenin sıcak öpücüğü ile değil, cezaevlerinin soğuk duvarları arkasındaki anne-babalarının soluk fotoğraflarıyla uyandı bayram sabahına.

Kaynak:Samanyoluhaber

Annesi-babası cezaevine konan çocukların söyleyecekleri var! yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Cevap: Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) sahih bir hadis-i şeriflerinde, كُلُّ مَوْلُودٍ يُولَدُ عَلَى الْفِطْرَةِ ثُمَّ اَبَوَاهُ يُهَوِّدَانِهِ اَوْ يُنَصِّرَانِهِ اَوْ يُمَجِّسَانِهِ “Her çocuk İslâm fıtratı üzerine doğar; sonra anne-babası onu ya Yahudileştirir ya Hıristiyanlaştırır veya Mecusileştirir.” buyururlar.[1] Çocuğun inanç yapısının oluşmasında anne ve babanın rolü oldukça büyüktür. Buna çocuğun neş’et ettiği muhiti de ilâve edebiliriz. Evet, Günümüzün şartlarını düşünecek olursak gerek anne-baba gerekse içinde yaşanılan muhit bir çocuğun inanç dünyasının şekillenmesinde büyük öneme sahiptir. Bu meselenin iki yönü vardır: Biri, doğan her çocuğun İslâm fıtratı üzerine doğması, diğeri de İslâm fıtratı üzerine doğan bu çocuğun aileden veya sosyal muhitinden aldığı terbiye ve tesirle ayrı bir hâl alarak ikinci bir fıtrat kazanmasıdır.

Öncelikle hadisteki, “Fıtrat üzere doğar” sözünü iyi anlamak lâzım. Fıtrat, bir mahiyetin adıdır. Buradaki fıtrat, insanın kendi iradesi veya çevrenin tesiriyle kazanacağı ikinci fıtrat değildir. İnsanlar bir fıtrat eseri olarak dünyaya gelirler; hâlbuki Cenneti, rıza ve rıdvanı ikinci fıtratları ile kazanırlar. Yani haddizatında insanlar her şey olmaya namzet ama hiçbir şey olmayan mahiyetleriyle dünyaya gelirler. Sonra bu tertemiz durumu muhafaza edebilirlerse işte bununla Cennet yoluna girer ve nihayetinde Cennet’e girerler. Ama değişik tesirler ile bu yaratılışlarını bozar da başka bir fıtrat kazanırlarsa o zaman da Cehennem’e giderler.

Bir çocuk dünyaya geldiğinde dimağı tertemizdir. O tertemiz dimağa ya bir kısım doğrular yazılmak suretiyle doğru yön verilir veya bir kısım yanlışlıklar yazılmak suretiyle çocuk yanlışa yönlendirilir. Bu, herkes için muhakkak ve mukadder bir şeydir ve bu hususta bir tenakuz söz konusu değildir. Zira meselenin başı şeriat-ı fıtriyeye ve âyât-ı tekvîniyeye, sonu da insanın mükellefiyetine, irade ve ihtiyarına bakmaktadır.

Evvelâ, yeni doğan bir çocuk, hiçbir şeyle mesul tutulamaz. Zira o, şeriat-ı fıtriyeye göre kendi iradesiyle bir şey yapacak hâlde değildir. Evet, doğan her çocuk, hakikatleri kabul etmeye müsait olduğu gibi aynı zamanda dalâletlere de açık bir vaziyette dünyaya gelir. Sanki o, üzerine yazı yazmaya müsait beyaz bir kâğıt gibidir. Henüz üzerine mürekkep ve kalem dokunmamış bir kâğıt. Bu hâliyle o, küfre ait meselelerin yazılmasına da müsait olmasına rağmen Müslüman fıtratına daha yakındır, belki de onun içindedir. Çünkü üzerinde küfre ait hiçbir şey yoktur ve küfür, bu tertemiz fıtrat üzerine Allah’ın (celle celâluhu) sevmediği şeyleri yazmak anlamındadır. Bir insanda Müslümanlık asıl, küfür ârızîdir.

Evet, küfür arızî, Müslümanlık ise asıldır. Bir insanın asıl fıtratı küfürle kirlenip bozulmuşsa o, ikinci bir fıtrat kazanmış demektir. Asıl fıtratını kirletip bozmayan insan ise İslâm fıtratı üzerine kalacaktır. İnsanın itikat ve amel mevzuunda yaptığı her şey, fıtratının korunması istikametinde atılmış adımlardır. Bu açıdan bir mü’minin; kalbini, hissiyatını, aklını ve İslâm’ın prensiplerine riayet etme duygusunu koruması çok önemlidir.

“İnsanın Müslüman olması asıl, kâfir olması ise arızîdir.” dedik; zira küfür, bir kısım dış sebep ve etkilerle meydana gelir. Bir insan hakkında, bu dış sebep ve etkilere maruz kalmadan hüküm verilecekse ona Müslüman demek doğrudur. Meselâ, bir kuş yavrusu yumurtadan yeni çıktığı ve uçamadığı hâlde biz ona “kuş” diyoruz. Hâlbuki ileride bu yavrunun kanatları kırılabilir, kabiliyetleri körelip bozulmaya uğrayabilir. Küfrün mânâsı, insanda bulunan inanma irfan ve iz’anını köreltme demektir. Bu mânâdan olmak üzere Arapça bir kelime olan “küfür”ün mânâlarından biri, “bir şeyi örtmek”tir ki tarlaya tohum atarak üstünü örtüp kapayan çiftçiye bu mânâda “kâfir” denir[2]. Istılahi manadaki kâfire gelince, kalbindeki fıtrat-ı selîmesini, inanabilme duygusunu, içindeki Hakk’a muhabbet istidadını kapatan kişi demektir.

Yumurtadan çıkan kuşun yavrusu bir belâya uğrasa, kolu kanadı kırılsa, tabiatına ters bir durum almış olacak ve uçamayacaktır; uçamayacak ve kendisi için en belirgin özellik olan uçma işini yapamadığı için de tam tekmil bir kuş olarak kabul edilmeyecektir. Fakat yavru henüz böyle bir duruma maruz kalmamış, kuş olmaya ait hususiyetlerini koruyor, koşup duruyor, sıçrıyor ve uçma denemeleri yapıyorsa, onu gördüğümüzde “Bu kuştur” der ve bir gün uçabileceğini söyleriz. Ama bu yavru arızî bir sebeple karşı karşıya kalıp da şöyle böyle uçma kabiliyetini kaybetse ve daha sonra uçamasa bu defa ona “arızalı kuş” deriz.

Aynı şekilde, insan bu dünyaya ahsen-i takvîme mazhar olarak gelir. Bu hususta da onun mahiyet-i ulviyesine, içindeki istidat ve kabiliyetlerine bakılmalıdır. Eğer bunlar dış desteklerle inkişaf ettirilebilse, insan bu sayede melek hâline gelebilir. İşte biz, bunların ileride inkişaf ettirilmesi şart ve mülâhazasıyla ona “Müslüman” diyoruz. Ama –Allah korusun– esen muhalif bir rüzgâr, bir gün bu temiz fıtratın kolunu-kanadını kırarsa, işte o zaman onun asıl fıtratı bozulmuş demektir. İşin hakikatini ancak Cenâb-ı Hak bilir.

Meselenin insanın iradesine bağlı tarafı olan ikinci yönü, yani sonradan Yahudi, Mecusi veya Hıristiyan olma durumu, ancak mükellefiyetten sonra söz konusu olabilir. İnsan ya Müslüman ya Hıristiyan ya da Yahudi olur veya başka bir yol tutar.

Soruda, Müslüman olmayan bir aileden dünyaya gelen ve rüşde ermeden vefat eden çocukların ahiretteki durumları soruluyor. Bu konuda ulema farklı görüşler ileri sürmüşlerdir. Bazı âlimler, gayrimüslim ailelerin rüşde ermeden ölen çocuklarının babalarına tâbi olduklarını söylerken, diğer bazıları bu konuda tevakkuf ederek cennetlik veya cehennemlik oldukları konusunda bir tercihte bulunmayı doğru görmemişlerdir. Bu görüşlerin yanında Ehl-i Sünnet ve’l-Cemaat’in büyük bir kısmı ise, rüşde ermeden vefat eden çocukların Cennet’e gireceğini söylerler.

Her şeyin en doğrusunu Allah (celle celâluhu) bilir.

[1]  Buhârî, cenâiz 80, 93, tefsîru sûre (30) 1, kader, 3; Müslim, kader 22-25.

[2]  Bkz. İbn Manzûr, Lisânü’l-Arab 5/146; ez-Zebîdî, Tâcü’l-arûs 14/55.

Kaynak: Bahar Neşidesi / M.Fethullah Gülen

Çocukken Ölenlerin Durumu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Bir çocuğu anlattılar; on iki yaşındayken babası cezaevine giren, on altı yaşında da cezaevinde babasının cenazesini teslim alan çocuğu. Annesinin “Baban öldü” haykırışlarını unutmak istemediğini ve “Benim babam hain değil, şehittir” diye haykıran çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; on bir yaşında öksüz kalmış, üstüne babasını alıp yetim bırakmışlar. Hem öksüz hem yetim haliyle yedi yaşındaki kardeşi ile birlikte, babasını cezaevinde ziyaret ederken “Baba dik dur, biz dik duruyoruz” diyen çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; hastanede son saatlerinde “Babamı istiyorum” diyerek vefat eden çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; soğuk kış günü Meriç’in azgın sularında kardeşleri ile boğulan çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; babası cezaevindeyken doğan ve ziyaretlerde yabancı diye babasına gitmeyen çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; sınıfta “Baban ne iş yapıyor,” diye sorulduğunda “Babam uzakta çalışıyor,” demek zorunda kalan çocuğu.

Bir çocuğu anlattılar; cezaevinde koğuş araması esnasında elindeki şekeri gardiyana uzatan çocuğu.

Elleri ve ayakları öpülesi kuzular. Hadi biz neysek de, ya bu fidanlar. Elleri kurusun dokunanların. Kurudu da! Yanlarında konuşamazsın bile. Kocaman cümleler kurup destanlar yazamazsın onların yanında. O küçücük beden kendi kelimeleri ile kitaplar yazmış, kitaplar hıfzetmiş. Kendi cümlelerinin en masum halinde bile kocaman paradigmalar, sonuçlar mevcuttur.  Ya Rabbi, nasıl cümleler kuruyorlar:

“Ben sevincimi öyle gösteremem, belli etmem.”

“Hiç kimseye babam ne zaman çıkacak diye sormadım. Durumu tahmin ediyordum, acımı çoğaltmadım.”

“Herkes en büyük acıyı kendisinin çektiğini sanıyordu.  Ama benim herkesten daha fazla desteğe ihtiyacım vardı, söylemedim, sakladım.”

Bizler, anne-babalar, hep ihmal ettiğimizi sanırdık, ama Allah onları hiç ihmal etmemiş. İlmik ilmik işlemiş, bugünlere yetiştirmiş. Nesli Âti diye tercih etmiş.

Özel zamanların özel lütuflarını, özel ikramlarını görmek isterseniz onlara dikkatli bakın, hikâyelerine bakın. Sanki değil, gerçekten öyle. “O” özenle seçmiş, her birini özenle yerleştirmiş.

Onları ve hikâyelerini öğrenince üzülüyor, iki büklüm oluyoruz, ama öyle de değil, belki de yapmamak lazım. Gözlerine bakıp “Allah’ım! Nasıl kahramanların var, nasıl kulların var!” diye secdede kalmak lazım. Çok özeller. Bunu onlara hep hatırlatmak lazım.

Kim bilir! O ayakkabılarını çıkartan, atide asrın evlerini inşa edecek.

Kim bilir! “Babam şehit” diyen onun yolunda atını diyarlara sürecek.

Kim bilir! “Meriç’te boğulan” ırmaklar boyu dünyaya sevgi götürecek.

Kim bilir! “Dik dur”  diyen, âhirin lideri olacak.

Kim bilir!.. Kim bilir!..

Bize düşen, acılarının bir anlamı, hikmeti olan Nesli Âti’ye bakarken, pencerelerimizin sayısını arttırmak, bir pencereden bakmamak. Hikmetle diğer pencerelerin kulpuna dokunmak! Açmak. Yahu, bu pencereden bakınca “Bu bir çocuk değil, bir kahraman” diye haykırmak.

Asla “Ya ne olacak oğluma, kızıma” deme. Sen nesin ki o ne olacak. Seni ödüllendiren Allah onlara cimri mi kalacak! Hiç üzülme ne olur, bu çocuklar baharın gülleri olacak!

Hizmetten | Mehmet Parlak

Bir çocuğu anlattılar | Mehmet Parlak yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

“Kışın başıydı kızımı cezaevine yanıma aldığımda.

Bir annenin verebileceği en zor kararlardan biriydi.

Özgürlük mü?

Anne ilgisi mi?

Memurun kucağında demir kapıdan geldiğinde ürkek bakışları ve gözyaşlarından ıslak yanaklarıyla 17 aylık bebeğim kucağıma atlayıvermiş, yüzünü göğsüme gömüp bütün koğuşu gözyaşlarına boğmuştu.

Birkaç saat geçtikten sonra elimden tutup geldiği kapıya doğru beni çekiştirip ‘eve gidelim’ dediğindeki çaresizliğim bir yana asıl zorluklar yeni başlamıştı.

Koridor ve yemek yediğimiz büyük alanda kaloriferler hiç yanmıyor, odalarda ise soğuk gecelerde yanıyordu sadece.

Montla dolaşıyorduk. Kızımı icerde bile mont ve bereyle tutmak zorundaydım.

Ayrı yatak falan yoktu. Yanımda uyutuyordum, demir karyolada betona düşmesin ya da demire çarpmasın diye hep tedirgin…

Çocuklar için yemek de yoktu, ayrı kahvaltı da. O baharatlı, yağlı yemekleri yemesi gerekiyordu tabi benim payıma düşenden.

Meyveleri manavdan, peynir, süt gibi ihtiyaçlarını kantinden almam gerekiyordu.

Maddi zorluğu neyse de bir de ‘süt kalmadı, yoğurt kalmadı’ diyorlardı bazen.

Ben de küçük biberon şişelerinde yoğurt mayalıyordum.

Haftada bir kez manav siparişi geldiğinden sadece 3-4 gün meyve yiyebiliyordu.

Bazen de kalmadı diyorlardı.

İlk gelirken yanında yolladıkları birkaç oyuncağı vardı. Zamanla sıkıldı.

Her yerin beton olduğu dört duvar arasında bir çocuğu oyalamak öyle zor ki…

Yeni oyuncak istedim ailemden.

İçeri almadılar,’yasak’ dediler: ‘OHAL kapsamında içeri oyuncak alımı yasaklandı!’

Bari ‘kitap’ dedim, ‘yasak’ dediler.

‘Çocuk kitabı da olsa’; ‘yasak.’

Avluda düştü, kafasını betona çarptı, ‘içerde doktor arkadaşınız var zaten, takip edin’ dediler.

Hastalandı kış günü, battaniyelere, nevresimlere kustu.

Çamaşırları elimizde yıkadığımızdan kurumadı, battaniye istedim.

Leş gibi bir ince çocuk battaniyesi verdiler. Arkadaşlar kendi battaniyelerini verdiler kullandık. Her sabah sayım için demir kapıyı gürültüyle açan ve genellikle bas bas bağıran memurların sesine ya da adli koğuşunda gece yarısı yükselen kavgaların sesine ağlayarak uyanmalarını saymıyorum bile…

Ve kızım tüm bunları ve çok daha fazlasını bir sene boyunca, yargılamam devam ederken yaşadı. Hala yüzlerce çocuk bunları yaşıyor…” (Nesrin Drkn, Muhreç Akademisyen)

Bir soruyla başlayayım.

Bir bebeğin ve annesinin bunları yaşamasına siz sebep olmuş olsanız?

Hayatınız boyunca sadece böyle tek bir günahınız olsa…

Ne düşünürsünüz?

Anne bir yanda saatlerce hıçkıra hıçkıra ağlasa, sütünü lavaboya sağsa; bebek diğer yanda feryat etse, çığlık çığlığa çırpınsa…

Böyle tek bir günahınız olsa?

Bu günahla yaşayabilir misiniz?

Peki bu günahla öteye gittiğinizde karşılaşacağınız cezaya itiraz edebilir misiniz?

Bir bahane bulmaya çalışsanız, bulabilir misiniz?

Ben şahsen böyle bir suça bulaşmaktansa on defa ölmeyi tercih ederim.

Ve bunu ötede ceza görmek korkusuyla değil, insanlıktan çıkmak endişesiyle yaparım.

Çünkü bir bebeğe bunları yaşatan canlıya, dünya tarihinin hiçbir zaman diliminde ve coğrafyasında “insan” denmez.

En ilkel ve bedevi kabilelerde bile bu zulme ‘evet’ diyen çıkmaz.

Bu tiplere “hayvan” da denmez.

Bu nedenle de mahkeme kürsülerine oturan ve rahatça böyle hükümler veren varlıklara isim bulmak zor.

Bir pitbul yapabilir.

Çakal, sırtlan veya yılan…

Yapsa yapsa farkında olmadan bunlar yapar.

NEO-ALAMUT KALESİ

Nasıl bir dünyada yaşıyoruz ki bu bedeli göze alan yüzlerce “insan” görünümlü yargıç var.

İnsanlıklarından vazgeçip çatır çatır böyle hükümler veriyorlar.

Çok kolay söylüyorlar o korkunç kelimeyi:

“Tutuklanmasına oy birliğiyle karar verildi.”

“Hastalığının tutukluluğuna engel olmadığına…”

“Tahliye talebinin reddine…”

“Tutukluluğunun devamına karar verildi.”

“Bu insanların bir Yaradan’ı var. Sahibi var. Bir gün bize hesap sorar” diye düşünmüyorlar.

Milyonlarca insanın hayatını karartıyorlar.

Ağızlarından çıkanın nelere sebep olduğu akıllarına gelmiyor.

Verdikleri tek bir kararın kaç insanı etkileyeceği düşünmüyorlar.

Her biri uyuşturucu almış birer “haşhaşiye” dönüştü.

Ağızlarına pelesenk ettikleri “haşhaşi” iftirası gelip alınlarına yapıştı.

Her biri yeni-Alamut kalesinin beyni yıkanmış birer kâtiline dönüştü.

“Neo-Alamut kalesi”nden gelen emirleri gözleri kapalı işleme koyuyorlar.

Soğukkanlılık içinde cinayetlerini işliyorlar.

Sonra cübbelerini çıkarıp lavaboda ellerinin kanını yıkıyor, evlerinin yolunu tutuyorlar.

Çocuklarıyla kucaklaşıp yemeğe oturuyorlar…

Olan, tek bir vak’a değil.

On binlerce bebek ve çocuğu annesinden veya babasından ayırdılar.

Zindanların nemli betonlarında yaşattılar.

Saatlerce, günlerce, aylarca…

Onlarca bebeği dolaylı olarak öldürdüler.

“Bebek kâtili” yaftası da silinmez şekilde artık alınlarında.

Yüzlerce insanı kanser ettiler, tedavi ettirmeyip hücrelerde ölüme mahkûm ettiler.

Son cinayetlerini geçen perşembe işlediler.

Yusuf Kurt, zindana atıldığında 21 yaşında sağlıklı bir Hava Harp Okulu öğrencisiydi.

Tek “günahı” tatbikat diye komutanlarının emriyle otobüse binip köprüye gelmekti.

Müebbetle yargılanıyordu.

Hücrede kanser oldu.

Ve önceki gün 25 yaşında hastanede vefat etti.

On binlerce harp okulu öğrencisinin, binlerce polis koleji ve akademisi öğrencisinin hayatını, umutlarını ve geleceklerini böyle kararttılar, çaldılar.

TEK DAMLA GÖZ YAŞININ HESABI

Yazıya tek bir günahla başladım.

Siz son 7 yılda işlenen zulmün yekûnunu hesaplayın.

Dağ gibi biriken günah dosyalarını hayal etmeye çalışın.

Neo-Alamut’un en tepesindekinden en alttaki icracıya kadar.

HSK’daki kodamanlardan istinaftaki yargıçlara;

Emniyet müdürlerinden eli kanlı işkenceci polislere kadar.

O kadar çoklar ki…

Böyle yüzlerce hatta binlerce “insan” kılıklı canavar var.

Bir insana bela olarak bu zulümlere sebep olmak kâfi.

İsterse dünyada yakalarını sıyırsınlar.

Hesap verecek olanlar bu binlerce icracıdan ibaret değil.

Bu gürûhun yaptıklarını gördükleri halde hala destekleyen on milyonlar var.

Bunlar da mahşerde aynı mahkemeye çıkacak.

Her biri yüz binlerce dosyadan ayrı ayrı hesap verecek.

Hesabı verilmedik bir saniyelik bile zindan hayatı olmayacak.

Hesabı sorulmadık tek damla göz yaşı kalmayacak.

Tarihte hiçbir topluluğa bu kadar çok bela okunmadı, lanet edilmedi.

Anne sütü kadar masum Harbiyelilileri, canavarca linç edenlere hesap sorulduğu gün gelecek.

Ege’den veya Meriç’ten geçerken boğulan bebeklerin hesabının sorulduğu gün gelecek.

Tıpkı “Diri diri gömülen kız çocuğunun hangi suçtan dolayı öldürüldüğü”nün(Tekvir: 8,9) sorulduğu gün geleceği gibi.

Yaptıklarının yanlarına kalacağını sanıyorlar.

Kur’an yanlarına kalmayacağını vadediyor:

“Yoksa insan başıboş bırakılacağını mı sanıyor?” (Kıyame, 36)

“Gün gelir ve bütün insanları peşlerinden gittikleri önderleriyle çağırırız.” (İsra: 71)

“Zulüm yüklenerek gelen, gerçekten perişan olmuştur.” (Tâ-Hâ, 111)

“Sen, o zalimlerin işlediklerinden, sakın Rabbinin habersiz olduğunu zannetme! O, sadece onları, gözlerin dehşetten dışa fırlayacağı bir güne ertelemektedir.” (İbrahim, 42)

Bize düşen ise Hz. Hüseyin gibi dua etmek.

Hz. Hüseyin Kerbela’da şehit edilmeden önce küçük yeğeninin hunharca canının  kıyılmasına şahit olur ve göz yaşlarıyla ellerini göklere kaldırır:

Dünya Çocuk Hakları Günü ve Kerbela duası | Veysel Ayhan yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.