Öyle bakakaldım fotoğraftaki eski bavula. Yıllar önce Almanya’ya çalışmaya gelen ilk göçmenlerin elindeki bavul, yüzlerindeki hem tedirgin hem mutlu ama buruk ifade beni alıp 4 yıl önceye götürdü. Biz de bu şehre 4 yıl önce adım atmıştık. O an fotoğrafımızı çekseler sanırım yüzümüzde aynı ifade olurdu. Bavul alacak bile vaktimiz yoktu. Bir sırt çantasına sığdırmıştık geçmişimizi. O gün anlamıştım koca koca eşyalar, dolaplara sığmayan kıyafetler olmadan da insan ömrü bir anlam ifade ediyormuş. Yükmüş insana anılardan gayrısı. Bir deniz kıyısında ayrılmıştık sevdiklerimizden. Hüzünlü bir vedaydı. Vedalara alışık değildim hiç. Sanki bir tiyatro sahnesinde denileni yapan bir oyuncuydum. Denizin kokusu hala genzimi acıtıyor. Her kıyıda sanki o anı yaşayacakmışım sevdiklerime sarılacakmışım hissini yaşıyorum. Bir gece vakti son kez arkama dönüp baktığımda gördüğüm memleket ışıkları şimdi uzak bir hayal gibi.

Aralık ayıydı. Hayatımda hiç bu kadar üşüdüğümü soğuktan gözyaşlarımın donduğunu hatırlamıyorum. İçimizde korku, heyecan, hüzün karmaşası yol almaya çalışıyorduk. Öyle bir yolculuk düşünün ki sabah ışıklarıyla yüzüme düşen bir tutam beyaz saça sebep olsun… Bu kadarı da olmaz dediğim ne varsa yaşıyorduk son yıllarda. Bir gecede kararan hayatlarımız, hapisler, sürgün ve daha nicesi…. Kime dokunsam elimi hüzünlü bir hikaye konuyordu avcuma. Bir gün filmlere konu olacak hikayeler. Bavul taşımaya mecali olmayan eller sırt çantasına mecbur bırakılmış hayaller.

Çocukluğum, gençliğim, hayallerim, ideallerim hepsi geride kaldı. Yeni bir yol vardı önümüzde. Yeni bir hayat yeni bir kimlik. Adapte olmak için çırpınan iradeler. Tökezlediğinde elinden tutup kaldıran dostlar. Yolculuk devam ediyor. Bir yanımız buruk ardımızda kalanlarda aklımız bir yanımız umut dolu yeniden bir demlik çayın etrafında buluşacağımız günlere.

Bu yazıyı yazarken arkada Cem Karaca söylüyor “oh be!”  Tavsiyemdir sizde o şarkı eşliğinde okuyun bu yazıyı. Biliyorum yorgunuz biliyorum kırgınız. Ama umut doluyuz “Oh Be !”

Bavul | KÜBRA AYDIN yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Cem Karaca ve Fethullah Gülen Hocaefendi nasıl tanıştı? İlk nerede buluştular?

1994’te Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı’nın Dedeman Oteli’ndeki kuruluş toplantısındaki farklı simalar Kasım Gülek, Hocaefendi’yi Dedeman oteline gelmeye nasıl ikna etti?

Spiker’in daveti ile Hocaefendi kürsüye çıktı “Nesiller, insani melekelerini tam geliştiremediğinden dolayı mustarip …

‘Toplumu felakete götürebilecek, krizler yaşanmakta ve toplum kamplara bölünmektedir’

‘Mutedil insanlardan kurulu bu vakfın toplumdaki havayı yumuşatacağına, tansiyonu düşüreceğine inanıyorum.’

Türkiye’de ve dünyanın başka yerlerinde demokrasiden geriye dönmek mümkün olmayacaktır.

Cem Karaca: Hocaefendi elimi candan ve yürekten sımsıkı sıktı ve gözlerime baktı

Hakan Şükür’ün düğünündeki ikinci buluşma nasıl gerçekleşti? ‘‘

Hocaefendi seri adımlarla bana yöneldi sarıldı ve nasılsın ‘Dostum nasılsın’ dedi’’ Fethullah Gülen Hocaefendi ile Cem Karaca arasındaki diyalog nasıl devam etti?

Cem Karaca Hocaefendi ile nasıl tanıştı? | Harun Tokak anlatıyor… yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.