Genç gönüllülerin liderliğinde, büyüklerinin rehberlik ve destekleriyle düzenlenen bu etkinlik; kültürel sunumlar, geleneksel lezzetler, sanatsal gösteriler ve sosyal etkileşim alanlarıyla katılımcılardan büyük ilgi gördü. Baharın gelişini simgeleyen bu özel organizasyon, dostluk, birliktelik ve hoşgörü mesajlarıyla öne çıktı.

Nevruz Coşkusu Toronto’da Kültürleri Birleştirdi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

*Belki üç asır evvel hazan rüzgarları esmeye başladı. Üstad Hazretleri, “Asırlardan beri, rehnedar olan bir kalenin tamiriyle mükellefiz.” diyor. Asırlardan beri yıkılmış, harab olmuş bir kale!.. Tamir ve restore ettiğiniz şey birkaç asırdan beri hain eller tarafından yıkılmış; her gelen birkaç taşını sökmüş, birkaç sütununu koparmış, birkaç kubbesini yerle bir etmiş!.. Siz yeniden bunları, aslına uygun şekilde, yerli yerine yerleştirecek, sağlam bir restorasyon ortaya koyacaksınız.

*Biz, bir yönüyle o hazan esintilerinin tesirinde neşet etmiş insanlarız. Tam bahar görmedik. Kardı, kıştı; yollar yokuştu; güzel şeyler bizlerde sadece bir düştü!.. O düşlerle yaşadık ve bir gün o baharın geleceğine inandık. İnancımızı hiç yitirmedik. “Biz ölüp gidelim; yeter ki millet baharı görsün!” dedik. Şu andaki düşüncem de o: “Allah’ım! Başkalarına lütfettiğin o baharı milletimize de lütfet! Bir gün öncesinde benim canımı da al! ‘Ben de bu işin içinde vardım’ diye kafama bir şey gelmesin. Ben o baharı görmeyeyim, arkadan gelen nesiller görsün.” Hep o baharın rüyasıyla, hülyasıyla yaşadık.

*Yer yer meltemlerin esintisine şahit olduk, ümitlendik çok defa. Bazen ümitlerimizde yanılmadık. Yanıltmayan Allah’a binlerce hamd ü sena olsun ve bizi yanıltmayanlar da Firdevs’le serfiraz olsunlar, Hazreti Rasûl-ü Zîşân’a komşu olsunlar. Ümitlerimize medar oldular. Bazen de bir kısım kimseler hakkında çok ciddi beklentilere kapıldık. Dedikleri ettikleri şeylere baktık, çok ciddi kalbî alakalara girdik. “İnşaallah iyi bir şey olur. Yıkılmış hak ve adalet düşüncesi yeniden ikâme edilir. Tarihten süzülüp gelen ruh ve mana değerlerimiz yeniden kendi değerlerini bulur. İnsanlık yeniden bir gül devri yaşar. En azından bir yönüyle karların eridiği, buzların çözüldüğü dönemi görür ve bunu önemli bir referans sayar. Olanı olma mevzuunda en önemli bir referans sayar.” dedik.. dedik ve aldandık.

Allah’ım! Başkalarına lütfettiğin o baharı milletimize de lütfet! | M.Fethullah Gülen Hocaefendi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Bir de sen vur hizmete bu yalancı dünyada,
Hak çıkacak meydana bitiyor leyli yelda,
Karşıma çıktığında eğme sakın başını,
Sen de uğulduyordun Konak’taki meydanda.

Hapislerde kırılıp ölsün mü yiğitlerim,
Ege’den geçemezsem Meriç’ten de denerim,
Makam mansıp vaz geçtim can derdine düşmüşüm,
Zulmetin hikmetini bize de bildir Rabbim.

Haydi candan da geçtim namusumuz payimal,
Başı gözü oynayan konuşuyor her gün mal,
Gün yüzünü görmemiş ne küfürler ediyor,
Allah’ım yeter artık bitsin bu kasvetli hal.

Bebekken bırakmıştım yavrum şimdi koşuyor,
Bu babam bu da anam deyip te gezemiyor,
Sana hoş mu geliyor benim zoruma giden,
Her yerde boynu bükük hep hüzünle gülüyor.

Bebeklere acımaz maskeli sahtekarlar,
Uludağ’lar yıkılmış hanelerim tarumar,
İfadeden acizim yaşanan bu zulmeti,
Adaletsiz hakimler iyi ki ahiret var.

Kanım yerde kalırsa gözüm arkada gider,
İbreti alem için zalime görünüver,
Bu sürecin sonucu Ninova’ya benzesin,
Yarını beklemeden şu hesabı görüver.

Erenlerin aşkına yetiş imdadımıza,
Dualarımız fersiz bakma Sen nazımıza,
Niyazımız Sana’dır sena ederiz Seni,
Bu Senin şanındandır gülüver bahtımıza.

Bilmem ki ne bekliyor Gayretullah dediğim,
Hikmetini bilemem sürç-ü lisan ederim,
Sabrımızın son demi mum tahtaya dayandı,
Gelsin lütfen yardımın nasıl dayansın Halim.

Hizmetten |  Priştinalı Yusuf Demircioğlu

Son bahar | Priştinalı Yusuf Demircioğlu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hazan kış güftesiyle gelir, bestesi bahar,
Karın-buzun bağrında mayalanır çemenzar!

Mevsim gelince bir bakarsın nevbahâr olur;
“Gül açar, bülbül öter” her yer lâlezâr olur.
(Kırık Mızrap)

Gökte ve yerde ne varsa hepsinin, ilmî bir programa göre Yaratan’ın irade ve dilemesine bağlı cereyan ettiğine inanan ve bu inanç perspektifinde hayatını yaşayanlar, eşya ve hâdiseleri, düz nazarlardan daha bir farklı okur, daha bir farklı değerlendirirler. Onların ufkunda gecelerin karanlığı gündüzlerin aydınlığına gebedir; yüreklere ürperti ve korku salarak esen rüzgâr rahmet bulutlarının aşılayıcısı ve ilk müjdecisidir; kış ortasında yağan kar, baharda fışkıracak pınarın menbaıdır; elde olmayan mazlumiyet ve mağduriyetler de müstakbel mutlulukların vesilesidir. Dolayısıyla, onların o aydınlık dimağlarında, yerinde en sert esen tipi-boran bile rahmet rengine bürünür; elemler emellerin koridorları hâline gelir ve ızdıraplar da birer doğum sancısına dönüşür. Hatta umumî ölümler ve geniş alanlı musibetler onların nazarında birer yenibahar mesajı gibidirler. Onlar, ağaçlar üzerindeki kurumuş dalların budanmasına, taze filizlere yol açma nazarıyla bakarlar.. ve saygıyla karşılarlar kaderden gelen kesip biçmeleri. Şerler, böylelerinin atmosferinde hayır rengini alır; ızdırap ve acılar da onların saflaşıp özlerine ermelerini netice verir.

Başa gelenlerin gerçek sebeplerini keşfedemeyenlere gelince; onlar, yer yer çevrelerinde suçlu arar, zaman zaman kadere taşlar atar; varsa Hak’la bir parçacık münasebetleri onu da zedeler ve yanlışla oturur, yanlışla kalkarlar.. derken yeni yeni hatalarla daha değişik zulümlere de davetiyeler çıkarırlar.

O halde, inanç temelli basiret ve firasetiyle eşya ve hâdiseleri değerlendirmeye tâbi tutan bir hakikat yolcusu, daha bahar gelmeden -Allah’ın izniyle- “karın-kışın bağrında mayalanan bahar”ı görür ve gördüğü bu baharı en yüksek ve gür seda ile seslendirmeye çalışır. Zira taş kesilmiş toprağa, iskelet gibi kupkuru hâle gelmiş ağaçlara, soğuk soğuk esip duran poyraza ve hiçbir hayat emaresi görünmeyen zemine bakıp “ölümünden sonra bu arz (yeryüzü) bir daha nasıl dirilir ki..” diyerek sarsıntı yaşayanlar olabilir. Onlara az ilerde kendilerini bekleyen cıvıl cıvıl, rengârenk bahardan bahisler açmak, onun o bayıltan güzel kokularını ruhlara duyurmak, ötüşen kuşları-kuşçukları, şakıyan bülbülleri, uçuşan kelebekleriyle binbir hayat cilvesini canlı resimler hâlinde nazarlara sunmak ve böylece felç olmuş iradelere fer, ümitsizlikle sararıp solmuş gönüllere aşk u şevk kaynağı olmak, İsrafil’in sûru gibi diriltici bir nefes gibidir.

Evet, bahar neşîdesi, “İçinde bulunulan zaman, zamanın en kıymetli parçasıdır, zamanın altın dilimidir” anlayışıyla, zâhiren mevsim, mevsim-i hazan olsa da, sonbahar ve kışı bahar adına değerlendirme, onları yepyeni diriliş ve oluşumlar için diriltici bir tazyik mevsimi olarak görme ve böylece aktif sabır içinde bahar intizarı içinde olma, bahar rüyalarıyla oturup kalkma, bahar şiirleriyle soluklanma, bahar türküleriyle çevresindekilere ümit, enerji ve neş’e kaynağı olma demektir. Bu sebepledir ki, hakikat yolcularının bahar neşîdesine kulak verenler ondan hep şu mana ve mesajların süzülüp geldiğini duyarlar:

“Gamlanma, zira mevsim mevsim-i hazan değil;
“Kader” de ve eğilebildiğin kadar eğil!

Gidecektir bu son gaileler de ardarda,
Kim bilir, nasıl bir lütuf var şimdi sırada.!

Bunlar birer bahar çağrısı hazan içinde,
Yankılanıyor o ulu ses Çin’de-Maçin’de…”

Onlar bu konuda kendi güç ve kuvvetlerine değil, Kudreti Sonsuz’un havl ve kuvvetine itimat ettiklerinden kış ne kadar sert, dış yüzü itibarıyla ne kadar acımasız ve bitme bilmeyecek gibi görünse de onlar hep ümitli, hep azimli ve hep kararlıdırlar. Nebilerin vaadinde, velilerin yâdında, güvercininin kanadında bir ulu divandan gelen bahar muştusuyla sermest bu kahramanlar, hasımlarının “bitirdik, yok ettik” dedikleri aynı anda ayrı bir hayat cilvesi gösterir, güftesi kadim ama bestesi yeni apayrı diriliş şarkıları mırıldanırlar.

Baharda, bahar sevdalıları olduğu gibi bahar düşmanları da vardır. Onlar ekinlerin, filizlerin, çimenlerin, çiçeklerin, fidanların düşmanıdır. Acımasız ve gaddardırlar. Tohum atmanın zahmetini bilmediklerinden, ortaya çıkan tomurcukların kıymetini de idrak edemezler. Bu sebeple menfaatlerine engel teşkil ettiğini düşündükleri anda birden bire acımasız bir canavara dönüşür ve baharla gelen her şeyi tahrip adına kendini kaybetmiş halde sağa sola saldırırlar. Tam da şu dörtlükte resmedildiği gibi;

“Anlamadı, baharın bağrına kurşun sıktı,
Her yerde çığlık çığlık tomurcukların âhı;
Ve allak-bullak renklerin beyazı-siyahı;
Şeytan bir kez daha fitne ateşini yaktı,
Yürüdü ve baharın bağrına kurşun sıktı.”

Ancak bahar yolcuları, bu realiteyi zaten baştan göze alıp öyle yola koyulmuşladır ve bilirler ki, ilahî takvime göre işleyen zaman çarkında mevsim, mevsim-i bahar olduğunda bunun önüne hiç kimse geçemez/geçemeyecektir. Bu sebeple onlar cüz’i iradelerine, Hak inayetinin davetçisi olarak bakar ve kendilerine şöyle telkinde bulunurlar:

“Kanatlan geç uçarak bütün uçurumları.!
Hiç durma yürü ardından kutlu rehberlerin.!

Boşalsın ötelerde boşalacak terlerin,
Ateşinle kışı erit, tutuştur baharı.!
Kanatlan geç uçarak bütün uçurumları.!

…

Haykır her yerde kendini çelikten sesinle.!
Hızır gibi seccâdeni ser, her yan yeşersin;
Hayat solukla, ölülere diriliş insin.!
İkbâlimizi söyle o altın nefesinle.!
Haykır her yerde kendini çelikten sesinle.!”

Beklediğimiz bahar, hiçbir renk, hiçbir ırk, hiçbir toplum, hiçbir coğrafya ayrımı yapmaksızın bütün bir yeryüzünün baharı, bütün bir insanlığın bayramıdır. Ama beklenen baharın büyüklüğü ve genişliği ölçüsünde elbette ki çekilen çile ve meşakkat de o ölçüde büyük olacaktır. Bu sebeple “ateşiyle kışı eritip, baharı tutuşturacak yiğitler” öyle çelikten ve yüksek iradelere sahip olmalıdırlar ki, sımsıcak nefesleri yedi iklim dört bucağa ulaşsın, en ücra beldelere-köylere dahi varsın ve eritsin her yerdeki karı-buzu; gözyaşları bir ırmağa, bir çağlayana dönüşsün; dönüşsün ve hangi coğrafyada olursa olsun, âb-ı hayat hâlinde aksın susuzluktan çatlamış, kurumuş dudaklara.

İşte elinizde tuttuğumuz “Bahar Neşîdesi” adlı eser, bu istikamette bir çağrıdır, bir ümit meşalesidir bahar bekleyen bütün gözlere-gönüllere. Bir duadır, bir yakarıştır ölmüş arzı birkaç hafta içinde baştan sona dirilten, yemyeşil hâle getiren Kudret-i Sonsuz Yüce Yaradan’a! Bu çağrıya icabet etmeniz, bu yakarışa ortak olmanız ümidi ve duasıyla hayırlı okumalar!

Bahar Neşidesi | M.Fethullah Gülen

Bahar Neşidesi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Maşeri vicdan, uyanış içinde; şehirde, köyde, çölde, badiyede.. Bahar sadece bahçelere bağlara gelmez; dağlara, dağlardaki yamaçlara, hatta kuş yavrusu gibi tüylenen kayalara, havaya, suya toptan gelir.

Mabed, mekteb ve kışlada letaif, derinliğince bir uykudan uyananlar gibi gerine gerine, esneye esneye de olsa silkinip kendine gelmektedir.. Sanki tozu dumana katarak gelen biri var, müjdesini sağa sola mesajlar halinde tebliğ edip geçiyor; bahar müjdesi kulağına üflenmiş bülbüllerin, cırcır böceklerinin mukaddes vazifelerini durup dinlenme bilinmez bir şevkle eda etmeleri gibi..

Kapısında duramadığımız kalelerin içinde nutukhanlarımızın sadasını işitiyoruz. Andeliblerimiz sanki maristanda şakıyor.. Ayak basamadığımız dikenlikte güllerimiz gülümsemeye başladı.

Siz hiç kış uykusundan kalkanları gördünüz mü? Bahar müjdesinin dada, tepede, mağarada kulaklara nasıl fısıldandığına ahid oldunuz mu? Zindanların dehlizlerinde gözü karanlığa alışmış, hayali kanla lekelenmiş4 uzun bir kış gibi sadece kefen düşünmüşlerin kulaklarına, nev-babar mesajının üflendiğini hissetiniz mi? Dönüş ve uyanış tevbesinin, vicdanlara, yüzlere, gözlere aksedişini sonra da buhar bu bar semaya yükseliş ve yüceliş sahnesini hiç olmazsa hayalinizde tablolaştırabildiniz mi? Kaplanın, arslanın tırnaklarını söküp atarak dişlerini fırlattıktan sonra ot ile teğaddiye başladığını gördünüz mü? Dört beş hasmını, gözünü kırpmadan yok eden bir caninin karıncaya ayak basamaz bir şefkat-i mücesseme kesb ettiğini duydunuz mu? İşte bizim baharımız bu keyfjyette, buhurdan gibi burnumuzdan kokusunu tüttüre tüttüre, kendini hissettire hissettire ağır adımlarla geliyor. Haberini kâh kırdaki bir çiçekten, kâh dehlizdeki bir çiğdem den, kâh kışladaki bir defneden, kâh mektebteki bir gülden bir nergizden kâh hastanedeki bir papatyadan alıyoruz. Teker teker gözlerini ve gönüllerini açtıkları için bazılarını camekânda saklamak bazılarını erken doğmuş çocuk gibi oksijen çadırına almak icab ediyor. Çöl ve kır çiçekleri gibi kışa ve tufana karşı dirençli olanları bırak- tık kendi hallerine..

Bir ilmi, bir denizi bir de yeşil fıtratı görsün ve kendi öz fıtratına dönsün diye çadırlarına çekilenler de var.

Başına bela yağmur gibi yağarken, sırtındaki yumurta küfesini düşünen, hizmet karakterinin kati prensiplerini tavırları ile tespit etmiş.. Bu mevzudaki bakış derinliğini, geleceğin ufkunu bütünüyle aydınlatacak kadar muhteşem görüyoruz. Sulh ve salahımız için fedakâr ve cefakâr neslimize öyle bir miras bırakılmış ki, kendileri kargaşaya vesile olmaları şöyle dursun, kasten körükleyenleri bile potalarında eritecek bir güçte. Masum olmalarına rağmen, kendilerini hürriyetten mahrum edecek dehlizlere götürenlere bile şefkatle bakıp salahları için el açıp yalvarmak var, gönülden dil dökmek var.. Dosta düşmana, yara ağyara kavl-i leyyin esas.. Yumuşak kökler taşları çatlatamaz diyemezsin ki.. Dil kılıçtan keskin olur da lisan-ı hal lisan-ı kalden geri mi kalır? Bir masum ve mazlum zaten belli olan halini sana arz etmese bile, yüreğin yanıp kalbin atom zerratı halinde parçalanacak gibi olmuyor mu? Bu sükûttan feryadı, az mı görüyorsun?

Yalnız biz, baharı müjdeleyen kış sonu günler gibiyiz. Halimize bakıp “Nerde bunlarda bahar nişanı!” diye yanılarak ümitsizliğe düşme.. Ey Yakub misal! Biz sana gömlek getirdik Yusuf’tan, sakın bizi cennet baharlarının kokusunu yüklenmiş Yusuf sanıp aldanma! Hem de Mısır, Kenan iline gelmez.. Sen o azizin saltanat mülküne sefere hazırlan.. Ve ey baban bekleyen! Bahçeni sürüp, tohumlarını ekerek hiç ona hazırlık yaptın mı? Bahar gelir geçer de bahçende bir çiçek bile bitmeyebilir!.

Nevbahar Mesajı | Safvet Senih yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

İşte zirve ve işte dibe çöküş… Yaşanmış tertemiz bir insanlık şahikasından sonra bu çirkefe bak da arkasından ağıt yakma… Âlem-i İslam’ın başı bayraktar cetlerimizin hain darbeler altında yere serilişini gör de vicdanın kaynamasın, boğazına hıçkırıklar bağlanmasın… Gerçeklerin soğuk yüzleri ve bin inkisar döken düşman planları, dizlerinin bağını çözmesin.

Açılsın da hayaline bin manzara, adım adım cetlerinle ot sırtında koş, güneşin doğduğu battığı diyarlara… Sonra geri çekilişleri gibi kendine gel de herşeyi içinde duyarak iklim iklim mevsim mevsim, don ağla, yan ağla istersen hayalinde bir devir daha aç ve tekrar bir daha dalaş… Ya sonra dön içine, göm kafanı gönlüne, Nafile… İster koca bir tarihi deş ağla, eş ağla…

Şimdi kalbin gibi yaralı koca Âlem-i İslam’ın tozlu hatıralarını silkeleyip bul mefahirini. Ve tep birer birer hala duman tüten harabeleri, sonra kirpiklerini deryayı tarihe bandır; damla damla yaştan başka ne sızacak?

Tak hayaline koca tarihi, şimdi düşman bekçilerle tutulmuş kapalı kapılarının deliklerinden sız içeri, geç karanlık dehlizleri… Sonra bir kibrit çok, gerçeklere bir ışık yak… Puvatya’dan, Viyana’dan dönenlerden çok «Zulmetten Nura» dedikten sonra bir milleti ayni karanlığa gömenlere bak…

Bak ki, sema, bak ki, yeşil kubbenin altında Masum Nebi (a.s.), sabilerin, halislerin dilinden dökülen ve cemaati gibi garip lahuti ve sap safi Kuran sesi, mescitlerden belde belde yayılan derdi devranla yanık ciğer kokusu, beyin sancısı ve iç sızısı, bir de Âlem-i İslam kadar kalbiyle asrın ulu garibi… Yani bir sen değil, işte bunların hepsi ağlayıp durur derdiyle İslam’ın.

Ama dikkat et, sanki her gözyaşı rahmet dökülür gibi zemini sulamakta, etrafa yavaş yavaş bir bahar kokusu yayılmakta, kulaklarda da bir diriliş uğultusu duyulmakta. Hani derin nefes alan ve daha kışta gelecek bahara kulak kabartan, öyle dememiş miydi? İşte onun müjdeleri!.

Toprak uyanır ve baharı çağırır, tarih hafızasını yoklar ve mirasçıları arar birer birer «Hey bağrı, ot sağrısına yapışık doğan»ların torunu!

Hiçbir şeyden habersiz yaşarken, etrafın kıpırdanışı ile uyandık. Nasıl mevsimi gelince baharın herşeyi uyanmaya başlarsa, nasıl toprak uyanır, ziynetini takınır, sürmesini çeker, kokusunu sürünürse, nasıl toprak ananın filizden, fidandan yavrucukları kışı atmak için zorlar, yeşil avuçlarında ılgıt ılgıt kar yığınlarını eritirse, yani vakti gelince gizli bir işaretle nasıl zaman uyanırsa, işte öyle gözlerimizi açıp kendimize geldik

O ana kadar, zaman ve mekân olarak herşeyi kış zannediyorduk; önceki bahar ve yazdan hiç herimiz yoktu, zaten tasavvur bile edemiyorduk. Merak ettik tarihimize baktık… Sayfalarından sızanlarla gözlerimiz kamaştı. Seferberlikte annesinin elinde kalıp şehit babasının gerçek hatırasından habersiz ve sadece kötü şeyler işiten; planlıca iğrenç şeyler telkin edilen fakat sonra gerçeği öğrenen bir evladın nedamet, hayret ve heybeti içinde aklımız başımıza geldi. Toprağın ve tarihin davetine icabete hazırlandık ve hazırlık içinde didinenleri gördük. Müjdeler olsun… Baharları zorlayanlar gibi bu gayretlerin de mahşeri vicdanı köke bağlı bir silkinişle harekete getirir bulduk.

 Safvet Senih

Baharı Zorlayanlar | Safvet Senih yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

“İnşallah başına bir şey gelmemiştir.”

“Çok soğuktu gece. Üzerinde de bir şey yok.”

“Ben fazla üşüyen biri değilim, ama montla titremiştim dün.”

Aynı temenni süzülüverdi gönülden gönle:

“Allah’a emanet.”

Uyuyup dinlenmeliydiler. Uzun bir gün ve meçhul bir gece daha kendilerini bekliyordu. Zihinler bulanıktı bu dört duvar arasında.

İşte arabaya binmişlerdi. Başını cama yaslayan Abdullah yine öndeydi. Yol çetin, yolcu garip, istikamet bilinmeyene…

Dalgın bakıyordu Abdullah. Neydi bu yaşadıkları? Birkaç basit ithamla altüst olabilir miydi insanın hayatı? Bunca zamandır pencereden baktığı halde hiçbir şey görmediğini fark etti. Gelmişler miydi?

Şoför tembih etti: “Abi bak; siz buraların yabancısısınız. Yaz telefonumu. Bir problem olursa, ararsınız.”

“Yazdım abi. Sağ olasın.”

Yukarı çıkıp beklemeye koyuldular. Nasıl geçtiğini bile anlayamadan gece olmuş, yola çıkma vakti gelmişti.

Gece soğuk ve sisliydi. Anlık bir şaşkınlık ve tereddüt yaşadılar. Motosiklete mi bindirileceklerdi? Sürücüleri de hayli ilginç tiplerdi. Arkalarına binip koyuldular yola. Bakışlar donuk, düşünceler derin… Burada ne işi olduğunu hala çözememişti Abdullah. Sıradanlığı seviyordu. Kendini şiirlerine ve öğrencilerine adamıştı bunca sene. Arkadaşları arasında meşhur bir sözü vardı: “Macera bizim neyimize? Bizden ancak memur olur.”

Aradan geçen zamanı kestiremediler yolun sonunda. Kim bilir saat kaçtı? Düşe kalka bindiler bir şişme bota. Üzerleri ıslanmıştı; kıyıya yakın iliklerine kadar titrediler; “Çabuk çabuk; bot patladı!” diye söyleniyordu birileri. Telaşla inmeye çalışırken cep telefonunun nehrin sularında kayboluşunu izledi. Hızla çıktılar kıyıya. Beklediklerinden kolay olmuştu geçişleri. Metruk bir binada sabahı beklediler.

Sabahleyin otogara gidip başka bir şehre intikal etmek için bilet aldılar ve çevreyi tanımak üzere dağıldılar. Otobüs saatiyle birlikte polis de gelmişti. Otogarda Türkçe konuşan iki kişiyi daha almışlardı. Birlikte nezarethaneye götürüldüler; fakat birlikte gelmediklerini; onları tanımadıklarını bir türlü anlatamıyorlardı. Anlaşılan suça karışmış şahıslardı. Akşama kadar bekletildiler. Gelen giden olmuyor, herhangi bir işlem de yapılmıyordu.

“Yemek neyse de bari su veren olsaydı?” dedi Abdullah.

Bedenleri mi yorgundu bu kadar, yoksa yürekleri mi bilemediler. Açlık ve susuzluk mu daha yıpratıcıydı insan için, yoksa ömür boyu sevdasına yandığı memleketinden bir suçlu gibi ayrılmak zorunda bırakılmak mı?

O derin sessizlikte saatler de birbirini kovalamış, nezarethanenin küçücük penceresinde belirmişti akşamın kızıllığı. Demir parmaklıkların ardında bile nasıl da büyüleyiciydi gün batımı.

Nihayet kapı açıldı. Polis tok bir sesle, “Çabuk olun gidiyoruz” dedi.

Aynı şahıslarla birlikte apar topar bir minibüse bindirildiler. Zihinlerde tek soru: “Bu gidiş nereye?”

Adamlardan biri, “Sınır dışı edecekler, dün de ettiler bizi” dedi.

Bir süre sonra araç durdu. Önce diğerleri indirildi. Gelen sesler pek de iç açıcı değildi. Kaderde komşunun polisinden dayak yemek de vardı demek ki. Nedendir bilinmez, aynı uğurlama bizimkiler için geçerli değildi. Öğretmen kimliklerine hürmeten miydi yoksa?

Ayın sönük ışığı altında nehrin kıyısındaydılar yine. Nasıl bir sarmalın içindeydiler? Alelacele büyük bir bota bindirilip yurt topraklarına salınmışlardı. Vatana böyle mi kavuşacaklardı? Hızla tarlalara dağılıp yattılar yere. Askerler ses duymuş olacak ki fenerlerle yanlarına kadar geldi. Hava sisli ve karanlıktı. Rüzgârın uğultusu duyuluyordu derinden derine… Yanlarında köpek olmadığı için şükrettiler hallerine.

Bir an evvel buradan gitmeliydiler. Fazla ilerleyemeden bir askeri araç geldi. Tekrar tarlaya yatıp gizlendiler.

İç geçirdi Abdullah: “Peygamber ocağının şanlı bekçisi, kahraman Mehmetçiğim… Senden mi kaçıyorum ben?”

Sürünerek yavaş yavaş ilerliyordu. Dere kıyısında, sola doğru devam etti. Tehlike geçmemişti henüz. Çok hızlı olmalıydı. Arkasına döndüğünde, garip bir boşlukta kaldı. Herkes neredeydi?

Abdullah ilerlerken onlar bulundukları yerde beklemişler, dere kıyısında sağa dönmüşlerdi. Uzun bir süre birbirini aradılar sessizce. Tarladaki buğdaylar, rüzgârın eşliğinde dalgalanıyordu. Anlaşılan, buluşmak mümkün değildi. Boynu bükük, eve döndüler.

Abdullah için gece daha çetindi. Uzakta gözüken köye doğru yürüdü. Bir süre sonra durdu. Dikkatli olmalı, fazla yaklaşmamalıydı. Daha önce hiç fark etmemişti bir damla suyun bu kadar aziz olduğunu.

Gücü tükenmişti artık. Bacaklarında hissettiği uyuşukluk yavaş yavaş vücuduna yayılıyordu. Toprağa uzandı. Usulca mırıldandı: “Döşeğin toprak bu gece, yastığın taştan Abdullah…”

Tarlaların arasında boş bir gübre çuvalı çarptı gözüne. Son bir gayret uzandı, üzerine aldı. Köpek sesleri yankılanıyordu uzaklarda. Kımıldayacak hali kalmamıştı.

“Kimsesizlerin sahibi sensin Allah’ım,” diyerek yumdu gözlerini.

Eşi kırgın mıydı acaba kendisine? Ah bir kez görüşebilse, derdini anlatabilseydi! Akşam eve döndüğünde miniklerinin attığı sevinç çığlıkları kulaklarında yankılandı: “Baba!” İnsanın içini ısıtan gülümseyişleri hayalinde belirdi.

Yanı başında derin solumalar hissederek gözlerini açtı. Az önce uluyan köpekler bunlar olmalıydı. Korkmaya bile hali olmaz mıydı insanın? Sakin sakin baktılar bir süre. Sonra kıvrılıp yattılar, usulca sokularak iki yanına. Gözlerinden süzülen iki damla yaşta gizliydi duyduğu minnet Allah’a.

Yaşadıklarını şöyle bir gözden geçirdi. Göz kapakları ağırlaştıkça ağırlaşıyor, şuuru giderek bulanıklaşıyordu. Alıp başını gitmek istedi uçsuz bucaksız diyarlara. İnsanlardan, dünyanın hengâmesinden uzak… Her şeyden, herkesten uzak, ama O’na yakın…

Kendine geldiğinde köpekler gitmişti. Güneş bulutların ardından usulca baş göstermeye başlamıştı. Rahman’ın kula lütfu, güneşin o muhteşem doğuşundaydı. Silkindi; tarlaları aşıp yola çıktı. Kuş uçmaz kervan geçmez bu yerlerde tek başına kalakalmıştı. Çaresizce yürümeye başladı. Girift düşünceler içinde derinden bir ses duydu. Motosiklet sesiydi bu. Önce tedirgin oldu, sonra kendini kaderin cilvesine salıverdi. Yaklaştı, yaklaştı… Yanına gelince durup seslendi adam:

“Hayırdır, geçemedin mi?”

“Geçemedim.”

“Haydi atla.”

Başka çaresi yoktu zaten Abdullah’ın. Onca yol yürüyerek biter miydi? Biraz ilerledikten sonra adam, arabası olan bir arkadaşından Abdullah’ı merkeze götürmesini rica etti. Allah aciz kulunu yarı yolda bırakmıyor; hiç tanımadığı insanları kendisine seferber ediyordu. Rüzgârda savrulan bir yaprak gibi hissetti kendini. Lakin başıboş değildi. Her bir yaprağın düşüşü, Rabbin ilmi ve takdiri dâhilinde değil miydi?

Teşekkür ederek indi araçtan. Şehir merkezinde, insanların arasında bulunmak ilk defa bu kadar mutlu etmişti onu. Sonra dalıverdi gözleri. Mutluluk neydi? Zor bir soruydu bu.

Bir an dünkü şoförün yazdırdığı telefon numarası geldi aklına. Birinden telefon bulmalıydı. Durakta bekleyen gençlerden rica etti. Kısa bir süre sonra adam çıkageldi. Arkadaşının evine götürdü kendisini yeniden.

Yukarı çıktı. Dünkü fırtınadan sonra bu kapının önünde yeniden duruyor olmak değişik bir histi. Usulca tıklattı kapıyı. Uyuyorlar mıydı acaba? Tekrar tıklatmakta tereddüt etti. Geçen seneden, endişeyle yaşamanın, korkuyu tatmanın ne demek olduğunu biliyordu. Sonunda kapı açıldı.

Gözlerine inanamadılar önce. Can yoldaşları mıydı sapasağlam karşılarında duran?

“Neredesin be Abdullah? Korkuttun bizi.”

Söylenecek çok şey vardı aslında. Söz dediğin neydi? Bir bakış, bir bakışa neler anlatırdı hâlbuki. Son bir kez bakamamıştı gözlerinin içine. Doya doya koklayamamıştı minik çiçeklerini. Yine de şükretti haline. Hasreti derinden hissetmek de güzeldi. İnsanlığın üç kuruşa satıldığı şu zavallı dünyada; zalim değil, mazlum olmak da bir bahtiyarlıktı.

Kaynak:Ayşe Toprak-Çağlayan Dergisi

Bahara Yolculuk yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.