Gece saat kaç bilmem ..

Bu gecede uyuyamadım ..

Takvimi açıp baktım

Parmağımla bir kaç kez saydım

39 mu 40 mı?

Tam 40 gün olmuş ..

-Kırkından sonra biraz alışırsın demişlerdi..

-Yavaş yavaş alışıyor insan

-Sende alışırsın..

Ben hala alışamadım..

Alışamıyorum…

40 gündür güneş bir farklı doğuyor

Akşamları, ay benden daha  hüzünlü sanki …

Yemek yiyorum

İşe gidip, çalışıyorum

Hatta mesaimide artırdım ..

Çocuklarıma sarılıyorum,

Eşimin  elini tutuyorum

Bazen gülüyorum

Bazen ağlıyorum

Olmuyor

Herşey  bir tuhaf …

Bir gökkuşağı vardı tepede

Dünya rengarenkti

Şimdi birgün sarı, bir gün yeşil, bir gün mavi …

Bakıyorum bakıyorum

40 gündür 7 rengi aynı anda hiç göremiyorum

Kollarını göğe uzatan bir ağaç gibiydim

Boyu kısa çocukların uzamak için parmak uçlarında yükselişleri gibi

Kollarımı bulutlara karşı açar,

Boyumu uzatmaya çalışır

Hayatım boyunca  babamın gözüne girmek için elimden geleni yapardım…

Büyüdüm, filizlendim, yeşerdim

Babam suladıkça biraz kökte saldım

Dallarım kırılsa, yapraklarım dökülse meyvelerim kurtlansa

Onun sözleri ve bakışlarıyla dimdik ayakta kalabilirdim..

Yağmur yağar, fırtına kopar, çiğ serperdi

Bazen  yapraklarımı dökerdim ama

Her bahar yine çiçek açar

Vakti gelince meyvemi verirdim..

Babam gövdeme dayanır

Hiç şımarır diye düşünmeden

Yüzüme karşı överde överdi beni

Övülecek biri olmasamda

Ben babamın kızıydım

Babamın kızı gibi oturdum yürüdüm konuştum

O beni övdükçe şımarmaz

Daha çok meyve verir

Ben meyve verdikçe o daha çok överdi…

Baba kız kendi kendimize takılırdık işte

Başkaları pekte umrumuzda değildi…

Bir gün bile beni incitmedi,

Uzakta da olsa, yakında da olsa

Bir gün bile suyumu vermemezlik etmedi

Köy çocuğuydu,

Çobandı,

40’ından beri yetimdi …

İyi kaval çalar,

Nerde ne söylenecek iyi bilir,

Sırası geldi mi ağzı dolu dolu çok güzel küfrederdi

Küfretmek kimseye babam kadar yakışmazdı ..

Kalbinin  ta derinliklerinden dua etmesinide

Her insan kadar günah işlemesinide

Zamanı gelince, yaramaz bir çocuk gibi,

El açıp tövbe etmesinide iyi bilirdi

80 yıl günahıyla sevabıyla hayatı dolu dolu yaşadı..

3 yaşından beri gurbetçi çocuğu olarak

Senede ortalama 1 aydan fazla babamı göremedim .

Son 5 yıldır

ALLAHIN HER INSANA NASİP ETMEYECEĞİ BİR LÜTUFLA

Babamdan hiç ayrılmadım…

Bir gecede dallarımı kestiler ..

Çocukluğumdan beri tanıyan insanlar tanımaz oldu ,

Yoldan geçerken selam vermeye konuşmaya korkar oldu

Bir anda tüm hayatım geçmişim geleceğim alabora oldu ..

Ama babam yanımdaydı, arkamdaydı,

Kimse yüzümüze bakmazken

O gözlerimin içine baktı,

Mavisinde kendimi gördüm …

Kim olduğumu, nerden geldiğimi, kendi gerçeğimi

Bir kız çocuğu masumiyetimi

Ellerini omuzuma koyup

Korkma deyişini …

Onlar dallarımı kestikçe budanmış  gibi,

Kollarımı semaya açtım

Yükseğe daha yükseğe uzattım..

Yapraklarım biraz koyu yeşildi,

Meyvelerim eskisinden daha olgun …

Babam gibi hiç yılmadım

Hiç bıkmadım

Hiç ama hiç yorulmadım,

Babam  gibi merdivenleri dört beş adım zıplayarak çıktım..

Korkma derdi babam

Babam gibi ölmemek dışında

Hiçbir şeyden  korkmadım..

40 gün geçti babamsız ..

40 sabah 40 öğlen 40 akşam..

İçimde ilk defa tanıştığım bir duygu var ..

Adı ne bilmiyorum

Yanımdan  bir nefeslik rüzgar geçse

Köklerimi kesmişler gibi sallanıyorum..

Hiç gücüm yok

Kollarım  aşağı sarkmış

Dökülen  yapraklarıma bakıyorum..

Yine çiçek açacağım,

Yine yeşereceğim,

Yine meyve vereceğim elbet

Biliyorum ,

Babamın  kulağıma fısıldadığını duyuyorum

Ama nasıl olacak hiç bilmiyorum..

Her halini her sözünü kaydettiğim,

Arkadaşım, abim, çocuğum, suç ortağım

Çocukluğumdan beri en büyük hasretim,

Hem  gurbetim hem kurbetim

Babam

İmanlıyım, teslimim, tevekkülüm teselliyim ama

Özlemek ne ayıp, ne günah, ne de isyan

40 gün değil, 40 yıl geçse

Seni hep yanındayken özlediğim kadar çok özleyeceğim

Veysel’in kızı Kerziban  (Babamın kırkı anısına )

Adını Koyamadım Kırkının yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Birkaç kere bir o yana bir bu yana dönüp yeniden uyumayı denediyse de
olmadı. Yerimi yadırgadım herhal, diye düşündü. Yavaşça doğruldu, bir geceliğine
ona ev sahipliği yapan çekyattan destek alıp ayağa kalktı. Gözleri karanlığa
alışmıştı bile. Önünde duran terlikleri fark etti, onları ayağına geçirip balkon
kapısına yöneldi. Çok dikkatli olmalıydı, zira misafiri olduğu evin sakinlerini hele
de minicik bebeği uyandırmak istemezdi. Tülü kaldırdı, bir eliyle kapı kolunu
yumuşak bir şekilde çevirip diğer eliyle kapıyı ittirerek açtı. Ses çıkarmamayı
başarmıştı.

Balkona adım atar atmaz Kars ayazı karşıladı onu. Ama üşümedi ya da
üşüyemedi. Hani insanın duygu ve düşüncelerinin çok yoğun olduğu anlar vardır.
O kadar yoğundur ki bıçak kesse hissetmez. İşte yaşlı adam için bu da böyle bir
andı. Belki altmış beş yıllık hayatında ilk değildi ancak bu sefer diğerlerinden kat
be kat amansızdı.

Küçüktü balkon. Tek adımda balkon demirlerine ulaştı. Buz gibi demirleri iki
eliyle sıkıca kavradı. Gökyüzünü seyre daldı. Derinden Kars Çayı’nın sesi
duyuluyordu. Dinledi biraz ve düşündü: “Böyle nehir ve çayların nice anısı ve acısı
vardır Anadolu’da. Fırat’ın, Dicle’nin, Menderes’in… Nice cana hayat suyu
olmuşlardır, nice cansa onlarda yitip gitmiştir. Bu nedenledir ki hepsinin ayrı
duyulur çağıltısı. Kimine şarkı türkü gibi gelir, kimine ağıt…” Yaşlı adamın Kars
Çayı’nın sesinde duyduğu ise geceyi saran hazin bir ağıttı.

Sonra uzaktan hayal meyal seçebildiği cezaevi ışıklarına baktı. Cezaevi, Kars
Çayı’nın karşı tarafında kalıyordu. Aralarında sekiz yüz metre ya var ya yoktu ve
dokuz aydır oğluna ilk defa bu kadar yakındı. Ama karmaşık duygularla allak
bullaktı. Oğlunun hayali gözünün önüne geldi. Uzun boyu, dik duruşu, vakur
çehresi… Açık kahve saçları güneşte sarıya çalardı. Her özelliğiyle göz aydınlığı bir
evlattı.

Liseyi bitireceği çağlarda bir gün yanına gelip “Baba! Çok düşündüm ve bir
karar verdim. Ben asker olacağım. Vatanıma, milletime faydalı olmak istiyorum.”
demişti.
Oğlunun sesinde öyle bir kararlılık vardı ki karşı koyamamıştı. Böyle
olacağını bilseydi izin verir miydi? Asla! Peki, oğlu onu dinler miydi? İşte bundan
emin değildi. Ama emin olduğu bir şey varsa o da bu ülkede zihniyet
değişmedikçe, her idealist genci aynı akıbetin beklediğiydi.

Onca soğuğa rağmen derin bir nefes aldı ve dışarı verdi. Buharlaşan nefesini
izledi bir müddet. Sonra düşündü. Kendi de aynısını yapmamış mıydı? Seksen
sonrasında, mühendis olarak mezun olmasına aylar kalmasına rağmen doğru
bildiklerini haykırmıştı. Bu yüzden iki sene cezaevinde kalmıştı. Sonrasında
memleketi Manisa’ya, baba ocağına dönmüş, babadan kalma manav dükkanını
devralmış ve kendine, hayal ettiğinden çok farklı bir hayat kurmuştu. O nedenle
oğluna her baktığında kendi kaybolan hayallerini hatırlar, ama en azından
oğlunun onunla aynı kaderi paylaşmayacağını düşünüp avunurdu. “Sen bari yap,
oğlum!” derdi. “Ben yapamadım, sen yap!”
Lakin olmadı. Kader ağlarını örmüş ve tarih mutadı olduğu üzere bir kere

daha tekerrür etmişti. Ne denebilirdi ki! Ama bu seferki çok daha ağır gelmişti
yaşlı adama. Kendi hapisteyken içi bu kadar yanmamıştı. Sadece oğlunu değil,
damadını ve beş aylık süt bebesiyle birlikte kızını da almışlardı. Baba olmak, elden
bırakmanın mümkün olmadığı bir ateşe benziyordu artık.
Bir hafta içinde olup bitmişti her şey. Damadı ve kızı alınınca geriye kalan iki
yavruya sahip çıkmak için hemen Denizli’ye gitmişti. Yolda, oğlunun yıllık izni
esnasında gözaltına alındığını ve görev yeri olan Kars’ a götürüldüğünü
öğrenmişti. Oğluna koşmak istediyse de torunlarının ona daha çok ihtiyacı vardı.
Bu nedenle Türkiye’nin öbür ucuna yani Kars’a gitmesi mümkün değildi.

Geçen dokuz ay boyunca eşiyle birlikte torunları ana baba yokluğunu
hissetmesin diye çabalamışlardı. Hatta çocuklara annelerini gösterebilmek için
manavlık yaptığı dönemden kalan, emekli olduktan sonra pek kullanmadığı küçük
kamyonetiyle her hafta, Manisa- Denizli arası iki yüz elli km yol tepmişti. Nihayet
dokuz ay sonra kızı yargılanmak üzere serbest bırakılmış, çocuklar da en azından
analarına ve küçük kardeşlerine kavuşabilmişlerdi.

Kızı serbest kalınca, çoktan tutuklanmış ve cezaevine gönderilmiş olan
oğlunu ziyaret etmesi için bir fırsat doğmuştu. On dokuz saatlik aktarmalı bir
yolculuğun ardından oğlunun bir arkadaşının evine varmıştı. Geceyi orada
geçirecek, sabah ise açık görüşe gidecekti. Her ne kadar telefonla görüşmüş ve
mektuplaşmış olsalar da elini sıkıca tutmak, o koyu yeşil gözlerine bakıp iyi
olduğundan emin olmak istiyordu.

Omzuna hafifçe vurmak, “Benim aslan oğlum!”
demek istiyordu. Her ne kadar sarılmak oğlunun hoşuna gitmese de şöyle doyasıya
sarılıp “Ne olursa olsun, kim ne derse desin, ben seninle gurur duyuyorum!”
demek istiyordu.

Aradan ne kadar zaman geçti bilmiyordu ama bebeğin ağlamasıyla kendine
geldi. Gün yavaş yavaş ağarmaya başlamıştı. Eliyle yüzünü ve sakalını ıslatan
gözyaşlarını sildi. Hızlıca odaya geçti, balkonun kapısını güzelce kapattı.
Ev sahibinin teklifiyle, sabah namazını, evin hemen yakınındaki Ebu’l Hasan
Harakani Hazretlerinin türbesinde kıldılar. Türbenin insanı sakinleştiren
atmosferi iyi gelmişti adama. Güçlendiğini hissetti. İstikbale dair bütün kaygıları,
zaman zaman ruhunu felç eden korkuları çözülüp gitmişti adeta.

Kahvaltının ardından ev sahibi onu cezaevinin kapısına kadar uğurladı. Türlü
aramalar, prosedürler ve beklemelerin ardından görüşme salonuna güç bela vardı.
Gösterdikleri plastik masaya oturdu. Tuhaf hissetti kendini. Yıllar önce annesinin
cezaevinde onu görmeye geldiği günü hatırladı. Acıdan iki büklüm kadıncağızı
gördüğünde yaşadığı vicdan azabını da. Omuzlarını gerdi, duruşunu dikleştirdi,
başını kaldırdı. Oğluna aynı hissi yaşatmayacaktı.

Çok geçmeden geldi oğlu. Biraz zayıflamıştı, teni de güneşsizlikten hafif
solgundu ama yürüyüşü hâlâ heybetliydi. Onu görünce kalktı hemen. Ama açmadı
kollarını. Çekinerek elini uzattı sadece. Çünkü oldu olası sarılmayı sevmezdi oğlu.
Küçükken bile ne zaman sarılmak istese kaçardı.

Önüne kadar geldi oğlu. Durdu, babasının elini tutmadan önce yüzüne baktı.
Akları artmış saçlarına, derinleşmiş yüz çizgilerine, uzamış sakalına… Neyse ki
gözleri eskisi gibi canlı ve parlak bakıyordu. Sonra elini tutarak kendine çekti
babasını ve ona kocaman sarıldı. Bir iki saniyelik şaşkınlığın ardından babası da
sıkıca sardı kollarını. Başını, kendinden biraz uzun oğlunun omzuna koydu, içine
çekti kokusunu.

Görüş bittikten sonra baba, otobüs garına; evladı, hücresine geri döndü.
Sadece bir saat görüşebildiler o gün. Bütün özlemlerini bir saatte gidermek,
anlatılacakları anlatmak, teselli etmek, teselli bulmak zorundaydılar. Onca yola
sağlığı müsaade etmediği için gelemeyen anacığı ise bu bir saatten de mahrum
kaldı.
Yaşlı adam, memlekete dönmek üzere otobüse bindiğinde, oğlunu sağ salim
görebilmenin huzuru içindeydi. Ümitliydi. Oğlunun gözündeki aydınlığı
görmüştü.

Ümitliydi, zalime boyun eğmeyen mazlumun eninde sonunda
kazanacağını biliyordu. Mırıldandı sessizce: “Varsın, insanlar şimdi inanmasın.
Bütün maskelerin düşeceği bir gün var. “
İçinden bir türkü tutturdu önce ve çok geçmeden tatlı bir uykuya daldı

Hizmetten | Esra Kaya

Baba olmak | Esra Kaya yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Evet, onlar Hz. Muhammed’i (sallallâhu aleyhi ve sellem) arayacaklarsa mutlaka O’nun ufkunda aramalıdırlar; bizim gibi doğru dürüst hayal bile edemeyen insanların hayalleriyle Hz. Muhammed’e ulaşmak mümkün değildir. Zira Allah (celle celâluhu), mevhibe-i sübhaniyesi olarak O’na her sahada üstünlük bahşetmiştir.

İnsanlığın İftihar Tablosu, bir iftihar tablosu olarak yaşadı ve gurub etti. Beşer O’nun eşini-menendini bir daha görmedi ve göremedi. Bütün insanlık göremediği gibi bazı çağdaşları ve hatta yakınında bulunanlar bile göremediler. Belki pek çokları, varlığını güneşe bağlı sürdüren çiçekler gibi, özlerindeki pörsüme ile ancak O’nun gurubunu anlayabilmişlerdi.. anlayabilmişlerdi ama artık çok geçti. Tabiî ki, ümmeti arasında O’nu tanıyanların, O’na saygı duyanların sayısı her zaman daha çok olmuştur.

Aradan 14 asır geçmiş olmasına rağmen, biz hâlâ, Hatice’ye, Âişe’ye, Ümmü Seleme’ye, Hafsa’ya “Anam!” derken, içimizde anamıza “Anam!” demenin üstünde bir haz, bir zevk duyarız. Elbette ki, bu his, bu duygu, o devirde daha derin, daha köklü, daha içten, daha samimiydi. Ve bunlar, hep O’ndan ötürüydü. Hz. Ebû Bekir, kızı Âişe’ye “Anacığım!” derdi. Zaten, وَاَزْوَاجُهُ اُمَّهَاتُهُمْ “Peygamberlerin zevceleri, mü’minlerin analarıdırlar.”^[1] âyeti de bunu söylemiyor muydu? Ve işte Hz. Ebû Bekir de bu mülâhazayla bağrında besleyip büyüttüğü kızı Hz. Âişe’ye “Anam!” diyordu.

Ne var ki bütün bu teveccühler hatta onların ayaklarının altına baş koymalar ve onları, insanlığın en azizi olarak başlarda gezdirmeler, bu gerçek takdirkârların hüznünü, kederini gidermeye yetmiyordu. Evet, daha sonraki saadet fırtınaları bile bu hüznü onların yüzünden silememişti. Birer birer gurub edecekleri güne kadar hüzünle oturdu, hüzünle kalktı.. hüzün düşündü ve hüzün konuştular.

İşte O, zevcelerinin sinesinde böyle fevkalâde bir aile reisi olduğu gibi aynı zamanda derin ve mükemmel bir baba idi.. tabiî, babalığı ölçüsünde bir derinliği temsil eden misilsiz bir dede idi de.. evet, bu sahada dahi O’nun eşi ve menendi yoktu.

O, çocuklarına, torunlarına fevkalâde şefkatle muamele eder.. böyle muamele ederken de, onların nazarlarını ahirete ve maâliyâta çevirmeyi ihmal etmezdi. Onları bağrında beslerken yüzlerine tebessüm eder, okşar ve aziz tutar.. bu arada onların uhrevî meseleleri ihmallerine de asla rıza göstermezdi.

İşte bu anlayış içinde onlara karşı fevkalâde açık, fakat Allah’la arasındaki münasebeti koruma bakımından da gayet ciddî ve vakur idi. Bir taraftan onlara hürriyet ve serbestiyet içinde, insanca yaşama yollarını gösteriyor, diğer taraftan da laçka olmalarına ve yılışıklaşmalarına meydan vermiyordu. Meydan vermek şöyle dursun, aksine çürümelerine karşı bütün hassasiyetiyle göğüs geriyor ve onları hep ulvî ve uhrevî âlemlere göre hazırlıyordu. Bu şekildeki terbiye anlayışıyla Allah Resûlü, yine ifrat ve tefritten uzak orta yolu ve sırat-ı müstakîmi temsil ediyordu. İşte bu durum da O’nun fetanetinin ayrı bir buudunu teşkil etmektedir.

1. Çocukları ve Torunlarına Karşı Şefkati

Müslim-i Şerif’in rivayet ettiği bir hadiste Allah Resûlü’nün hizmetçisi olma gibi en yüksek pâyeye ulaşan ve on sene ara vermeden, fasılasız, kemal-i sadakatle bu hizmetini yürüten Enes b. Mâlik diyor ki:

مَا رَأَيْتُ أَحَداً كَانَ أَرْحَمَ بِالْعِيَالِ مِنْ رَسُولِ اللّٰهِ

“Aile fertlerine karşı, Hz. Muhammed’den (sallallâhu aleyhi ve sellem) daha şefkatlisini görmedim.”^[2]

Evet, o kadar şefkatli, o kadar içten davranır ve öylesine açık hareket ederdi ki; O’nun gibi bir ikinci aile reisi ve baba göstermek mümkün değildir.

Bu itiraf sadece bize ait olsa, belki ehemmiyeti sınırlı kalırdı. Ancak, karıncayı dahi incitmeyecek kadar re’fet ve şefkatle derinleşmiş milyonlarca insan, ilan ve itiraf ediyorlar ki, bütün varlığı şefkatle kucaklamada Allah Resûlü’nün bir eşi daha yoktu.

Evet, herkes gibi O da bir insan olarak yaratılmıştı ama Allah (celle celâluhu), insanlarla münasebet kursun diye O’nun kalbine bütün varlığa karşı derin bir alâka vaz’etmişti. Ondandır ki, Allah Resûlü, hem aile fertlerine karşı hem de diğer insanlara karşı görülmemiş bir alâka ile dopdoluydu.

Erkek evlâtlarının hepsi daha önceden vefat etmişti. En son Mâriye Validemiz’den bir erkek çocuğu dünyaya gelmiş, o da yaşamamıştı. Allah Resûlü, onca önemli işlerinin arasında sık sık dâye himayesindeki çocuğunun yanına gider, onu bağrına basar, öper, okşar, sever, kucağına alır, sonra da döner evine gelirdi.^[3] Vefat ettiği zaman da yine onu kucağına alıp, bağrına basıp, gözleri dolu dolu hüznünü ifade etmişti. O’nun bu durumuna hayretle bakanlara da:

“Gönül mahzun olur, gözler ağlar; fakat inşâallah Allah’ın dediğinden, Allah’ın hoşnut olduğundan başkasını söyleyemeyiz.” demişti ve ardından da dilini işaret ederek: “Allah şununla muâhaze eder.” buyurmuşlardı.^[4] Bir kere daha hatırlatalım; O, insanların en merhametlisi, en şefkatlisiydi. Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’i sırtına alır şurada-burada dolaştırırdı. O seviyedeki bir insan çocuğu sırtına alır ve halkın içine öyle çıkar mıydı? O, alır ve çıkardı. Böyle yaparken de, onların gelecekte kazanacakları şerefi âdeta istikbal ederdi. Bir gün Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin sırtında iken hane-i saadetten içeriye Hz. Ömer girdi. Onları böyle şerefli bir yerde görünce نِعْمَ الْفَرَسُ تَحْتَكُمَا “Ne güzel bineğiniz var!” dedi. Ve hemen Allah Resûlü şöyle buyurdu: نِعْمَ الْفَارِسَانِ هُمَا “Ya ne güzel süvariler onlar!”^[5] Onlar bu meselenin şuurunda veya değildirler. Fakat Allah Resûlü onları işte böyle onore ediyordu. Bir başka defasında da Hz. Hasan’a: نِعْمَ الْمَرْكَبُ رَكِبْتَ “Ne güzel bineğin var!” diyene karşı: ونِعْمَ الرَّاكِبُ هُوَ “O da ne güzel binici!” cevabını yetiştirmişti.^[6]

Evet O, kıyamete kadar gelecek bütün evliyânın babası ve bütün evliyâya ait şerefin, haysiyetin, izzetin ve onurun nüvelerini mahiyetinde taşıyan Ehl-i Beyt’in bu iki mühim imamına hususî teveccühte bulunarak zaman zaman onları omuzunda taşıyordu. Onlara gösterdiği bu ilgi ve alâkanın altında, şüphesiz temsil edecekleri Ehl-i Beyt ve bütün evliyânın da hissesi vardı. Onun içindir ki, Ehl-i Beyt’in mühim bir ferdi olan Abdülkadir Geylânî, haklı olarak, atalarının, Allah Resûlü’nün omuzlarında taşınması itibarıyla şöyle der: “Allah Resûlü’nün mübarek ayakları, benim omuzumda; benim ayağım da, bütün evliyânın omuzundadır.”^[7] Herhâlde bu durum kıyamete kadar da böyle devam edecektir.

Bir başka defasında, torunları omuzlarında çıkagelecek ve bizzat kendisi onlara şöyle diyecektir: نِعْمَ الْجَمَلُ جَمَلُكُمَا وَنِعْمَ الْعِدْلاَنِ أَنْتُمَا “Altınızdaki bineğiniz ne güzel binek ve üstündeki yük olarak sizler ne güzel yüksünüz!”^[8]

O, evlât ve torunlarını böyle aziz tutmuş, onların kalbine taht kurmuş ve babalar, dedeler üstü bir sevgiye mazhar olmuştu.

Allah Resûlü, her hususta olduğu gibi, çocuk terbiyesinde de daima orta yolu takip etmişti. Bütün evlâtlarını, torunlarını canı kadar sever hem de bu sevgisini onlara hissettirirdi. Ne var ki, bu sevgisinin kötüye kullanılmasına da asla fırsat vermezdi. Zaten O’nun evlât ve torunları arasında, böyle bir davranışa yeltenen de yoktu. Ancak bilmeden yaptıkları hatalar karşısında, Allah Resûlü’nün takındığı bir tavır, o derin sevgiyi bir vakar buğusuyla sarar ve ılık bir görünümle onları şüpheli zeminde dolaşmaktan alıkordu. Meselâ bir defasında Hz. Hasan veya Hüseyin, henüz yaşları çok küçük olduğu için elini sadaka hurmasına uzatır. Allah Resûlü hemen harekete geçer ve o hurmayı onun elinden alarak: “Bize sadaka hurması haramdır!” der.^[9] Daha o yaştan itibaren, onları harama karşı duyarlı yetiştirme, terbiyede dengenin güzel örneklerinden biri olsa gerek.

Medine-i Münevvere’ye her girişinde bindiği merkubun üzerinde, Allah Resûlü’ne sarılmış, birkaç çocuğu birden görmek mümkündür.^[10] Demek ki Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) sadece kendi torunlarına karşı değil, hanesinde, hanesine yakın hanelerde ve daha ötede oturan bütün çocukları, kemal-i şefkat ve samimiyetle bağrına basıyor ve onların gönüllerini sevgiyle fethediyordu.

Evet, O’nun sevgi hâlesine dahil olanlar sadece erkek evlât ve torunları değildi. O nasıl Hz. Hasan ve Hüseyin’i seviyordu, aynı şekilde torunu Ümame’yi de seviyordu. O kadar ki, bazen sokağa çıkarken Ümame’nin O’nun omuzlarında olduğu görülüyordu. Hatta, bazen kıldığı nafile namazlarda dahi Ümame’yi sırtında taşıdığı olurdu. Secde yapacağı zaman onu yere kor, secdeden kalkarken de yine omuzuna alırdı.^[11]

Allah Resûlü, Ümame’ye olan bu sevgisini öyle bir toplum ve cemiyet içinde izhar edip açığa vuruyordu ki, bu insanlar daha düne kadar kız çocuklarını diri diri gömüyorlardı. İşte böyle insanlar arasında, Allah Resûlü’nün kız torununa gösterdiği bu ilgi ve alâka, oldukça değişik ve o güne kadar kimsenin görmediği orijinallikte bir hareket tarzıydı.

2. Hz. Fatıma’ya Karşı Sevgi ve Şefkati

İslâm’a göre kız-erkek ayırımı yoktur. Ve Allah Resûlü bunu bizzat kendileri göstermiştir. Nasıl ayrım olabilir ki, birisi Hz. Muhammed (sallallâhu aleyhi ve sellem) ise diğeri Hz. Hatice’dir. Biri Adem ise diğeri Havva’dır. Biri Ali ise diğeri Fatıma’dır.

O Fatıma ki, Allah Resûlü’nün kızıdır, kıyamete kadar gelecek bütün Ehl-i Beyt’in anasıdır. O bizim de anamızdır.

İşte Allah Resûlü, bu incelerden ince Fatıma yanına gelince hemen ayağa kalkar, onun elinden tutup getirir ve kendi oturduğu yere oturturdu. Hâlini-hatırını sorar, onu sever, okşar ve gönderirken de yine aynı iltifatlarla gönderirdi.^[12]

Bir ara Hz. Ali, Ebû Cehil’in kızıyla evlenmek istemişti. Gerçi bu mübarek kadın da ağabeyi İkrime gibi İslâm’a girmiş ve sonsuzluk kervanına katılmıştı; fakat bu evlilik muhtemelen Fatıma’yı rahatsız edecekti. Belki de Hz. Ali böyle bir evliliğin Hz. Fatıma’yı bu şekilde rahatsız edeceğini hiç ama hiç düşünmemişti. Fatıma gelip durumu Allah Resûlü’ne arz edip üzüntüsünü dile getirince, onu mahzun gören İki Cihan Serveri, çok üzülmüş ve hemen minbere çıkmış ve şu hutbeyi irad buyurmuşlardı: “Duydum ki, Ali, Fatıma’nın üzerine evlenmek istiyormuş. Eğer Ali bu düşüncesinde kararlı ise, Fatıma’yı boşamalıdır. Zira bu durum Fatıma’yı üzmektedir. Fatıma ise benden bir parçadır. Onu üzen beni üzmüş olur. Onu sevindiren de, beni sevindirmiş demektir.”

Bu sözleri dinleyenlerin arasında Hz. Ali de vardı… Derhal evvelki düşüncesinden vazgeçti ve Fatımasının yanına döndü.^[13]

Zaten Hz. Ali, Allah Resûlü’nün kızını gözünün akı gibi aziz tutuyor, onun kendisine karşı böylesine bağlı olduğunu bilen Fatıma da hiç şüphesiz O’nu canından artık seviyordu. Aslında bu ince kadının, sanki, evliyâ ve asfiyâya nüvelik etmesinin dışında da bir misyonu yok gibiydi.. gözleri hep babasında ve O’nun davasındaydı. Allah Resûlü, son demlerinde O’na vefatını haber verdiğinde cihanı velveleye veren ağlamasının; ve ilk vefat edip kendisine kavuşacak olanın da o olduğunu söyleyince bayram sevinciyle gülmesinin başka türlü izahı da mümkün değildi.^[14]

Evet, baba onu, o da babasını çok seviyordu. Ancak, Allah Resûlü, Fatıma’yı severken de dengeyi korumasını biliyor, hep ölçülü hareket ediyor ve onu, insan ruhunun yükselmesi gereken âlemlere göre hazırlıyordu. Çünkü ebedî beraberlik ancak orada olacaktı. Kızı Fatıma ile Allah Resûlü, ancak 25 sene beraber olabilmişlerdi. Evet, Hz. Fatıma, Allah Resûlü’nün irtihalinden altı ay sonra vefat etmiş ve vefat ettiğinde de ancak 25 yaşındaydı.^[15]

3. Çocuklarını Ebedî Hayata Hazırlaması

Allah Resûlü ebediyete, yani insanların yaratılış itibarıyla talip oldukları şeye talipti. Evet, insan, ebed için yaratılmıştır. Ebedden, Ebedî Zât’tan başka bir şeyle de tatmin olması mümkün değildir. Binaenaleyh O’ndan başka bir şey istemez.. bilerek-bilmeyerek hep O’nu arzular. Bu itibarla da insana ebediyeti vereceğiniz âna kadar onun doyup tatmin olması mümkün değildir.

Evet, insanın sonsuz emelleri ve arzuları vardır. Ona ne verseniz tatmin edemezsiniz! Zaten bütün dinlerin ve peygamberlerin mesajlarının esası da işte bu ukbâ buudlu nizamdır. Bu itibarladır ki, Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) bir taraftan avuç avuç ve kucak kucak onlara huzur taşırken, diğer taraftan da onları ebedî huzura, ebedî saadete hazırlamayı hiç mi hiç ihmal etmiyordu. Bunun en çarpıcı misallerinden birini şu vak’ada görmek mümkündür:

Fatıma Validemiz, boynunda bir gerdanlıkla Allah Resûlü’nün huzuruna gelir. Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), bir rivayette Fatıma Validemiz’in boynundan gerdanlığı alır. Başka bir rivayette gerdanlık Fatıma Validemiz’in elindedir ve Allah Resûlü ona şöyle buyurur:

“İster misin ki halk desin: -burada, halktan maksat, insanlar veya ruhanîler, melekler, sema sakinleri olması arasında fark yoktur- Peygamber’in kızı elinde Cehennem’den bir zincir, bir kolye taşıyor?”

Evet, bir taraftan onları aziz tutuyor, diğer taraftan da teveccühlerini bütünüyle ahirete, Allah’a, ebedî ve uhrevî güzelliklere çeviriyordu. Bu söz Hz. Fatıma’ya yetmişti. Zira bu söz, onun gönlünde taht kuran ve onu bütün letâifiyle fetheden insandan geliyordu. Onun için Hz. Fatıma diyor ki: “Hemen kolyeyi sattım.. bir köle aldım.. o köleyi de hemen hürriyete kavuşturdum ve sonra da Allah Resûlü’nün huzuruna geldim.. geldim ve yaptıklarımı kendisine bir bir nakledince mesrur oldu, sevindi. Sonra da ellerini açıp Allah’a şöyle hamd etti: اَلْحَمْدُ ِللّٰهِ الَّذِي أَنْجَى فَاطِمَةَ مِنَ النَّارِ “(Kızım) Fatıma’yı Cehennem’den koruyan Allah’a hamdolsun.”^[16]

Elbette ki, Hz. Fatıma, boynuna taktığı bu kolye ile harama girmiş değildi. Ancak Allah Resûlü onu mukarrabîn dairesinde tutmaya çalışıyordu. Efendimiz’in ikazı takva ve kurb buudluydu. Bu bir cihetle dünyaya karşı alâkasızlık, ama daha çok da, bulundukları yer ve kıyamete kadar temsil edecekleri cemaat itibarıyla, “Ehl-i Beyt”in anasına düşen bir titizlik ve hassasiyet örneğiydi:

Evet, Hasan’a, Hüseyin’e ve daha sonra gelecek Zeynelâbidîn gibi âbidlerin ziya kaynağına ana olmak elbette kolay değildi. Allah Resûlü onu önce Ehl-i Beyt’e, sonra da Şah-ı Geylânîlere, Muhammed Bahauddin Nakşibendlere, Ahmed Rifâîlere, Ahmed Bedevîlere, Şazilîlere ve daha nicelerine ana olmaya hazırlıyordu. Sanki ona: “Kızım sen, öyle bir koca evine giriyorsun ve öyle bir eve gelin gidiyorsun ki, senin o mübarek hanenden teselsülen ortaya çıkacak dünya kadar altın halkalar var. Bırak boynundaki şu altın kolyeyi, sen onlara ana olmaya bak!” diyordu. Nakşîlerin, Rifâîlerin, Şazilîlerin ve daha yüzlerce turuk-u âliye ricalinin altın halkası…

Evet, evliyâ, asfiyâ, ebrâr ve mukarrabîne ana olmak kolay değildi. Onun için Allah Resûlü bu hususta, kendi hanesine karşı daha hassas ve daha sert idi. Evet, O, bu davranışlarıyla şefkat ve re’fetin yanında onların nazarlarını uhrevî âlemlere çevirme itibarıyla da sırat-ı müstakîmin ayrı bir yönünü hatırlatıyor ve büyük-küçük bütün fenalıklara karşı kapı ve pencereleri kapatıp onların nazarlarını sadece ahirete çeviriyor ve “Size Allah gerek, Allah!” diyordu. Zira onların yolunda öyleleri zuhur edecekti ki,

“Cennet Cennet dedikleri
Üç-beş köşkle birkaç huri
İsteyene ver onları
Bana Seni gerek Seni!”

diyecek ve bütün ömürlerini ukbâ televvünlü, kurbet buudlu yaşayacaklardı. Bu itibarla da Allah Resûlü, bu en sevdiklerini, gerçek sevginin gereği olarak dünyevî bütün kazurattan temizliyor, dâmenlerine dünyevî tozun-toprağın bulaşmasına fırsat vermiyor, onların nazarlarını ulvî âlemlere çeviriyor ve onları oradaki beraberliğe hazırlıyordu. “Kişi sevdiğiyle beraberdir.”^[17] Hz. Muhammed’i (sallallâhu aleyhi ve sellem)seviyorsanız, yolunda olacaksınız, yolunda olanlar ötede O’nunla beraber olacaklardır.

İşte bu beraberliğe hazırlama yolunda Allah Resûlü bir taraftan onları seviyor, bağrına basıyor, diğer taraftan da bu sevip bağrına basmayı çok iyi değerlendiriyordu. “Sevdim, bağrıma bastım, seni azizim bildim. Allah seni ümmetin azizi kıldı. Sen beşerin başında Hz. Meryem gibisin.” Bir zayıf rivayette Hz. Meryem nasıl izzetiyle, Allah Resûlü’ne şöyle dedirtti: “Kadınlar içinde bir peygamber olsaydı, Hz. Meryem olurdu.” Sen de başı o büyüklüğe ulaşan bir kadınsın.. öyleyse en azından onun kadar dünyaya karşı aziz ve dengeli olmalısın.

Şefkat olacak, re’fet olacak, kalble ve hisle kucaklama olacak fakat ahiret adına da kat’iyen bir gevşeklik olmayacak. İşte sırat-ı müstakîm; orta ve en doğru yol! Bir yol ki Allah Resûlü de bu yolun başyolcusu…

4. Hz. Fatıma’nın Hizmetçi İstemesi

O’nun terbiye sisteminden bir diğer kesiti de İmam Buhârî ve Müslim veriyor… Hâdiseyi bize Hz. Ali (radıyallâhu anh) anlatıyor ve diyor ki:

“Evimizde hizmetçimiz yoktu. Bütün işlerini bizzat Fatıma kendisi yapıyordu. Zaten, bütünü bir tek odadan ibaret olan bir hücrecikte kalıyorduk. O hücrecikte, Fatıma ocağı yakar ve yemek pişirmeye çalışırdı. Çok kere, ateşi alevlendirmek için eğilip üflerken, ateşten çıkan kılvılcımlar benek benek elbisesini yakardı. Onun için elbisesi delik deşik olmuştu. Yaptığı sadece bu değildi. Ekmek yapmak, evin ihtiyacı olan suyu taşımak da onun yüklendiği işlerdendi. Ayrıca değirmen taşını çevire çevire eli; su taşıya taşıya da sırtı nasır bağlamıştı.

Bu arada bir harp dönüşü Medine’ye esirler getirilmişti. Allah Resûlü bu esirleri, müracaat eden Medine halkına dağıtıyordu. Fatıma’ya, babasına gidip ev işlerinde kendisine yardımcı olabilecek bir hâdim (hizmetçi) istemesini söyledim. O da babasına gitti fakat evde yoktu. Hz. Âişe: “Geldiğinde ben haber veririm.” dedi, o da geri döndü.

Yatağa uzanmıştık ki, az sonra Allah Resûlü birdenbire çıkageldi. Yataktan doğrulmak istedikse de O buna mâni oldu.. ve aramıza oturdu. Öyle ki sadrıma temas eden ayağındaki serinliği göğsümde hissediyordum. Arzumuzu sordu. Fatıma da durumu aynen nakletti. Allah Resûlü birden uhrevîleşti ve şöyle dedi:

“Yâ Fatıma, Allah’tan kork ve Allah’a karşı vazifende kusur etme! Allah’ın omuzuna yüklediği farzları hakkıyla yerine getir. Kocana da daima sadık ve itaatkâr ol! Onun hakkını da gözet! (Yani, senin iki vazifen var: Allah’a karşı kulluk etmek ve sonra da kocana itaatte bulunmak.) Sana ayrı bir şey daha söyleyeyim. Yatağına girmek istediğin zaman, otuz üç defa “Sübhanallah”, otuz üç defa “Elhamdülillah”, otuz üç defa da “Allahü Ekber” de. İşte bu senin için hizmetçiden daha hayırlıdır.”^[18]

Bunun mânâsı şu idi: Ben senin nazarını uhrevî âlemlere çeviriyorum.. ve orada senin, bana ulaşman ve benimle beraber olman için de iki yol var: Birincisi, Rabbine karşı kulluk vazifende kusur etmemen. İkincisi de; kocana karşı vazife ve mükellefiyetlerini yerine getirmen. Eğer bir hâdim, senin kocana karşı vazifelerinde senin yerini alır ve senin yapman gerekenleri o yaparsa, bu bir ölçüde senin eksik kalmana sebebiyet verebilir. Oysaki senin zülcenaheyn olman lâzımdır. Bir insan nasıl en mükemmel kul olur ve Allah’a kulluğunu en mükemmel şekilde yerine getirir? Bir insan nasıl en mükemmel insan olur ve üzerindeki mükellefiyetleri kusursuz ve arızasız yerine getirir? İşte sana düşen bunları araştırmaktır.

Sen evvelâ, Rabbine karşı kulluğunu en mükemmel şekilde eda et ve mükemmel bir kul ol! Sonra da Ali gibi kıyamete kadar gelecek ehlullahı sulbünde taşıyan büyük bir insana karşı, mükellefiyetlerini yerine getir ve mükemmel bir insan ol! Ol ki, bütün mükemmeliyetlerin ve mükemmellerin toplanma yeri olan Cennet’te benimle beraber olabilesin!

Burada, Hz. Ali ile ilgili, istidradî bir hususu arz etmeden geçmeye gönlüm razı olmuyor. Hz. Ali ki, Allah Resûlü ona, kızını hem de hiç tereddüt etmeden vermişti. Çünkü onda, Hz. Fatıma gibi bir nebi kızına koca ve bir nebiye damat olma liyakatı vardı. Zira o şah-ı evliyâ idi.. ve evliyâya baba olabilecek mahiyette yaratılmıştı. Öyle ki, Allah Resûlü bir gün şöyle buyuracaktı: “Her peygamberin nesli kendinden devam etmiştir; Benim neslimi ise Ali devam ettirecektir.”^[19] Yani Benim soy ağacımı o sulayacak, o yetiştirecek ve o tımar edecek. Neticede semerâtı toplayanlar da benimle beraber, Ehl-i Beyt içinde onu da anacaklar. Binaenaleyh, meseleye bu yönüyle bakılacak olursa, Hz. Ali’ye itaat, aynen Allah Resûlü’ne itaattir. Allah Resûlü’ne itaat da Allah’a itaat demektir.

Zaten umumî mânâda kocalık hakkı için, Efendimiz şöyle buyurmaktadır: “Eğer Allah’tan başkasına secde bahis mevzuu olsaydı, kadınlara, kocalarına secde etmelerini emrederdim.”^[20] Eğer böyle bir şey caiz olsaydı, Hz. Ali bunu çoktan hak etmişti. Evet, eğer erkeğe secde bahis mevzuu olsaydı, başta Hz. Ali gelirdi. Hz. Fatıma’nın zülcenaheyn olması için Hz. Ali ve ona hizmet bu denli önemli olunca Hz. Fatıma’nın hizmetçi kullanması, onun kanatlarından birinin kırılması demektir. Böyle tek kanatlı biri ise Hz. Hasan’a, Hz. Hüseyin’e, Şah-ı Geylânî’ye.. ve kıyamete kadar gelecek bütün aktâba, müceddidîne, müçtehidîne ana olamazdı. Allah Resûlü onu bu büyüklükte bir ana yapmak için, âdeta dünyaya ait bütün alâkalarını kesiyor, onun nazarını tamamen ahirete çeviriyordu. Zira Allah (celle celâluhu) da O’nu böyle yapmış ve böyle terbiye etmişti:

Evet, dünyaya gelmeden babasını almış.. ve O, gözünü dünyaya açtığında, baba adına dayanacak bir şey bulamamıştı. Altı yaşına gelince de diğer desteğini çekip almış.. ve daha hayatının mebdeinde O’na nur-u tevhîde, sırr-ı ehadiyete giden yolları açmıştı. Vâkıa, belki bir süre, izzet ve azamete perde, bakıp himaye edene de şeref, Abdülmuttalip vesâyeti yaşanmıştı ama bu, O’nun nazarında artık delik deşik olan sebepler adına hiçbir şey ifade etmiyordu. Ebû Talib’in bakımı görümü ise, amcalık himayesini aşamamış bir vesâyet.. ve uhrevî buuduyla Hz. Ali’ye baba olmaya bahşedilmiş külfet suretinde bir nimetti. Bu yakınlık sayesinde bir gün gelecek O da Ali’yi alıp yanında yetiştirecek, Şah-ı Merdân, Haydar-ı Kerrar ve şah-ı evliyâ hâline getirecekti. Allah (celle celâluhu), O’na böyle davranmış, esbabı bütün bütün çekip almış.. ve O’nu bütün hissiyatıyla kendine tevcih etmişti. Sen sebepler âleminde gezemezsin, sen her noktada رَبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ hakikatini^[21] temsil etmelisin. Allah’a güvenmeli ve Allah’a dayanmalısın.

Fatıma O’nun kızıydı. Hakk’ın terbiye adına kendisine lütfettiği ve ihsanda bulunduğu şeyleri O, kızından esirgeyemezdi. O kız ki, Hz. Hasaneyn’den Hâtemü’l-evliyâ’ya kadar, birçok velinin anası olacaktı. Bu itibarla onun bu mübarek meyvelere çekirdek olabilecek mahiyette yetiştirilmesi lâzımdı. İşte bundan dolayı Efendimiz, bir taraftan fevkalâde re’feti, şefkati, sevgisi ve gönüllerinde taht kurmanın yanında, diğer taraftan da Fatıma’nın nazarını hep uhrevî âlemlere çeviriyordu.

5. Terbiyede Saadet Hanesinin Umumî Atmosferi

Allah Resûlü’nün saadet hanesinde sürekli bir haşyet tüter dururdu. Orada oturmalar, kalkmalar hep haşyet televvünlüydü. Allah Resûlü’nün bakışlarını yakalayabilenlerin, o bakışlarla her zaman Cennetlerin imrendiriciliğine veya Cehennemlerin ürperticiliğine ulaşmaları, hatta görüp hissetmeleri mümkündü. Namaz kılarken O’nun titreyip ürpermeleri, kâh ileriye kâh geriye gidip gelmeleri; Cehennem endişesiyle sarsılmaları; Cennet arzusuyla üveyikler gibi kanatlanmaları o hanenin hususiyetlerindendi ve o evde daima görülüp, bilinen şeylerdi.

Evet, O’na bakan her zaman Allah’ı hatırlardı. İmam Nesâî naklediyor: “Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem) namaz kılarken içinde bir güveç kaynıyor gibi ses duyulurdu.”^[22] O, daima ağlamalı, kaynamalı bir içle Allah’a teveccüh eder ve namazını öyle kılardı. Âişe Validemiz kaç defa O’nu Rabbisinin huzurunda, başı yerde titreyerek, irkilerek secde eder vaziyette bulmuştu.^[23]

Tabiî ki, O’nun bu hâli, ev halkına da müspet yönde tesir ediyor ve terbiye adına onlara çok şey kazandırıyordu. Allah’tan çok korkan bu Nebiler Sultanı’nın, hanım ve evlâtlarında da aynı haşyet, aynı korku vardı. Çünkü Allah Resûlü, hep yaşadığını söylüyor ve söylediklerini de yaşadıklarıyla misallendiriyordu. İnsanın yaşadığını söylemesindeki tesiri, en bariz şekli ve en çarpıcı keyfiyetiyle ancak O’nun hanesinde görebiliriz. Yeryüzünde mevcut bütün pedagog ve terbiyeciler, bütün terbiye sistemleri adına, bildikleri ne kadar malumatları varsa hepsini seferber etseler, insan yetiştirme adına, o hanedeki müessiriyete ulaşamazlar.. ve ulaşamamışlardır da.

Evet, Allah Resûlü (sallallâhu aleyhi ve sellem), yapmak ve anlatmak istediği şeyleri daha ziyade davranışlarıyla temsil ve ifade etmiş, sonra da davranışlarından dökülen bu şeylere tercüman olmuştur. Allah’a karşı nasıl haşyet duyulacak, nasıl mahviyet içinde olunacak, secdeler nasıl bir derinlikle eda edilecek ve nasıl iki büklüm olunacak.. rükû nasıl yapılacak.. ka’dede nasıl büklüm büklüm olunacak, gecelerde nasıl feryat edilecek… Allah Resûlü bütün bunları evinde yapmış, sonra da, arkadaşlarıyla sohbetlerinde: “İnsanlar şöyle yapmalıdırlar. Çocuklarına şu şekilde sahip çıkmalıdırlar. Hak ve hakikate şu denli tercüman olmalıdırlar.” demiş.. ve dedikleri de hem kendi hanesinde hem de dışarıda, hemen hüsnü kabul görmüş ve inanan insanların sinelerinde mâkes bulmuştur.

Her şeyden evvel O, eşi ve menendi olmayan bir baba ve dedeydi. Hayat adına bize çok basit gibi görünen bu husus, esasen her insan için aşılması gereken en zor engel ve engebelerden biridir.. ve Allah Resûlü bu engeli en kolay şekilde aşmış en birinci baba ve dededir.

Hem O, öyle evlât ve torunlar yetiştirmiştir ki, onların sulbünden gelen ne kadar altın halkalık insan varsa, hepsi de insanlığın ufkunda, âdeta asırlara saçılmış güneşler, aylar ve yıldızlar gibidirler. Bu husus, sadece Allah Resûlü’ne mahsus bir mazhariyettir ki, Cenâb-ı Hak, O’nu bu mazhariyette de tek ve yektâ kılmıştır. İçlerinde tek bir mürted barındırmayan.. veya başka bir ifadeyle, içlerinden tek bir mürtedin çıkmadığı tek nesil, hem de milyonlara varan sayılarıyla Allah Resûlü’nün neslidir.

Nice Hak dostları vardır ki, kendileri çok büyük olmalarına rağmen, evlerinde yetiştirdikleri evlâtları itibarıyla fevkalâde fakirdiler. Onların evlâtları veya evlâtlarının evlâtları, azıp sapmış ve şeytanın ağına takılmışlardır. Günümüzde dahi bunun yüzlerce misalini gösterip anlatmak mümkündür. Ancak Allah Resûlü’nün evlât ve torunlarıdır ki, hiçbirisi yetiştikleri haneye, o hanenin mânâ köklerine ihanet etmemişlerdir. Değil ihanet etmek, her fırsatta bu cibillî alâkayı göstermiş ve vefa misali olmuşlardır.^[24]

Evet, işte bu da yine Allah Resûlü’nün risaletinin bir delilidir ki, insan ne kadar dâhi de olsa bu ölçüde bir terbiyeci olması kat’iyen mümkün değildir.

[1] Ahzâb sûresi, 33/6.
[2] Müslim, fedâil 63; Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 3/112.
[3] Müslim, fedâil 62-63; Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 3/112.
[4] Buhârî, cenâiz 44; Müslim, fedâil 62; cenâiz 12.
[5] Bezzâr, el-Müsned, 1/418.
[6] Tirmizî, menâkıb 30; Hâkim, el-Müstedrek, 3/186.
[7] Münâvî, Feyzu’l-Kadîr, 6/16.
[8] Taberânî, el-Mu’cemü’l-kebîr, 3/52.
[9] Buhârî, zekât 60; Müslim, zekât 161.
[10] Buhârî, cihad 196; Müslim, fedâilü’s-sahabe 65-68; Ebû Dâvûd, cihad 54.
[11] Buhârî, edeb 18; Müslim, mesâcid 42.
[12] Tirmizî, menâkıb 60; Ebû Dâvûd, edeb 143.
[13] Buhârî, nikâh 12, 16; Müslim, fedâilü’s-sahabe 93-96.
[14] Buhârî, menâkıb 25; Müslim, fedâilü’s-sahabe 98-99.
[15] Hâkim, el-Müstedrek, 3/176-177; İbn Hacer, el-İsâbe, 8/54, 57.
[16] Nesâî, zînet 39; Ahmed b. Hanbel, el-Müsned, 5/278-279.
[17] Müslim, birr 165. (Lafız farklılığıyla; Buhârî, fedâilü’l-ashab 6.)
[18] Buhârî, fedâilü’l-ashab 9; Müslim, zikr 80, 81; Ebû Dâvûd, harâc 19.
[19] Tabarânî, el-Mu’cemu’l-kebîr, 3/43; Deylemî, el-Müsned, 1/172.
[20] Ebû Dâvûd, nikâh 41; Dârimî, salât 159.
[21] “Rabbimiz! Sana güvenip Sana dayandık; Sana yönelip, Sana karşı olan konumumuzu koruma arzusuyla Sende fâni olduk ve sonunda Senin huzuruna varacağız.” (Mümtehine sûresi, 60/4)
[22] Nesâî, sehv 18.
[23] Müslim, salât 221; Ebu Dâvûd, salât 147.
[24] Birkaç densizin önce bu intisabı istismarları sonra da ihanetleri bu umumî esası cerhetmez.

Bir Baba Olarak Peygamberimiz yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Baba olmak önemli değil. Önemli olan baba gibi adam olmak
Her baba evlatlarını göz ucuyla takip eder ve onları düşünür
Babalar bir dağ, bir çınar gibidir.

Akıcı anlatımı, etkileyici üslubu ile izleyenleri duygu deryalarında gezintiye çıkaran İlahiyatçı,Gazeteci-Yazar Harun Tokak’tan muhteşem bir program daha….

Tokak, Babalar günü dolayısıyla özel bir programla izleyenlerin karşısında olacak.

Kuzey Işıkları YouTube kanalı üzerinden gerçekleştirecek programın konusu , ’’Ehl-i Beyt’in Babaları’’

21 Haziran Pazar günü Almanya saatiyle 19.00’da yayınlanacak programı kaçırmayın.

Ehl-i Beyt’in Babaları | Harun Tokak anlatıyor… yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kaynaklar:
-İbn Sa‘d, I, 422-425; Tirmizî, s. 48-53.
-Taberânî, XXII, 155-159, nr. 414.
-Kādî İyâz, s. 201-207.
-Heysemî, VIII, 273-275.
-Müslim, Salâtu’l Müsafirîn, 139

Yorum : Mithat Tayyar

Baba bana Peygamberimizi anlatır mısın? | Mithat Tayyar yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hala inanmak istemiyorum. Sanki gerçek değilmiş gibi. Babam telefonun olmadığı bir yere gitmiş, bir kaç güne dönecekmiş ve yine telefonu açıp ‘oğlum’ diyecekmiş gibi hissediyorum.

Sonra bir kaç saniyelik cenaze ve mezarlık videosunu izliyorum. O zaman içime çöken acı nefesimi kesiyor. Bilmiyorum ne kadar sürede kabullenebileceğim ama babam artık yok.

Güçlü görünmeye, metanetli davranmaya çalışıyorum ama olmuyor. Kendimi başka işlere veriyorum; 15 Temmuz dosyalarına dalıyorum ama baktığım her yerde babamın tebessüm eden çehresini görüyorum.

Zihnimi meşgul etmek için ne kadar uğraşsam da dönüp dolaşıp bu acı gerçeğe tosluyorum; Babam artık yok.

Bugüne kadar sayamadığım kadar çok köşe yazısı yazdım ama en zoru bu olacak. Çünkü babamı anlatmak kolay değil. En azından hakkını verebilecek miyim emin değilim.

Yanlış anlaşılmasın; öyle sıradışı bir hikayesi yoktu babamın. Hatta tipik bir Anadolu insanıydı.

Türkiye’nin yokluk-yoksulluk yıllarında, 1938 yılında doğmuş, bir Yörük olarak Toros yaylalarında keçi otlatarak büyümüştü.

Köyde okul yokmuş ve ilkokula başlaması 10 yaşını bulmuş. Babasını da çok erken yaşta kaybedince hayat daha da zorlaşmış. 20’li yaşlara geldiğinde ‘devlet’le tanışmış.

Çünkü dönemin yönetimi Toros yaylalarında kontrolsüz olarak dolaşan Yörüklere ‘Şehre inecek ve bundan sonra orada yaşayacaksınız’ talimatı vermiş. Onlar da ovaya inip çiftçiliğe başlamışlar.

Babam her Anadolu köylüsü gibi çok çalışıp az kazanıp zorluklara göğüs germişti. Hatta tüm hayatı böyle geçti diyebilirim. Ama babamın benim üzerimde en çok etki bırakan tarafı da burasıydı.

Çok çalışır, az kazanır ama kimseye minnet etmezdi.

Erken kalkar ve işe koyulurdu. Üzerine güneşin doğduğunu bilmezdik. Bize öğrettiği en önemli şey ise harama el uzatmamak oldu. Bir de cömertliği meşhurdu. Hatta bu cömertliği yüzünden çok hakkı yenmiş, çok dolandırılmıştır ama o bu özelliğinden hiç vazgeçmedi.

Köyde yaşayan, zar zor geçinen bir adamın ne malı mülkü olacak da başkasına dağıtacak demeyin, önemli olan niyetti ve babam bu ‘huyu’nu son nefesine kadar değiştirmedi.

Cumhuriyetin ilk yılları ve ekonomik şartlar nedeniyle babam okula devam edememişti ama en büyük hedefi çocuklarını okutabilmekti. Bu arada şu notu da düşeyim; babam okula devam edememişti ama aklı ve vicdanı hür birisiydi. Mesela benim adımı 1974 Kıbrıs Barış Harekatı sırasında öldürülen gazeteci Adem Yavuz’a atfen koymuştu.

Nerden esinlenmişti bilmiyorum ama ‘oğlum büyüyüp gazeteci olacak’ derdi. Bunu dediği yıllarda ben koyunların peşinde çobandım tabi.

Zaman çabuk geçti, biz büyüdük, üç kardeş birlikte İzmir’de üniversite okuduk. Ekonomik krizin herkesin belini büktüğü dönemlerdi ama babam hiç bir zaman şikayet etmedi. Okulu bitirip meslek sahibi olmamız onun hayat-ı gayesiydi.

Bir oğlu üniversiteyi bitirir bitirmez yurt dışında açılan Türk Okulları’nda öğretmen olmak için Sibirya’ya uçtu ve yıllar boyu gurbette kaldı. Küçük kızının öğretmen olmasından çok mutluydu. Benim gazeteci olmam, yazı yazmam ise ona ayrı bir gurur kaynağıydı. Bu yüzden çalıştığım gazeteye abone olmuştu.

Gazete köye bir kaç günde bir geliyordu ama olsun.

Orada benim adımı görmek babam için önemliydi. Ama bilemezdi ki büyük zorluklarla okuttuğu ve gurur duyduğu çocukları bir gün ‘terörist’ olarak damgalanacak, işinden gücünden atılacak, sürgün olup yıllarca görüşemeyecek!

Malesef son yıllarda çok üzdüler babamı.

Ben en son 2014 Mayısında görmüş, elini öpüp helallik isteyebilmiştim babamdan. Türkiye’nin olağanüstü şartlara gebe olduğunu görebiliyordum ama o görüşmenin son olacağını tahmin edememiştim.

Sonra abim sürgün oldu. Daha doğrusu görev yaptığı okullardan Türkiye’ye dönemedi. Hep gurur duyduğu kızının adını bir KHK listesinde gördü. Düne kadar kapısına gelip ‘senin oğlana söylesen de bizim tayine yardım etse, bizim çocuğun okula yurda yerleşmesini sağlasa’ diyenler bir anda selamı sabahı kesti.

Hatta tacize varan girişimler oldu. Öyle ki babam son yıllarda Cuma namazına komşu köye gider olmuştu. Gelip ‘senin oğlan hala tutuklanmadı mı? kızın neden dışarıda’ diyenlere katlanmak zorunda kalıyordu.

En üzücü olan ise düne kadar sofrasına oturan, çayını içen kişilerin kapıya dayanıp “amca emir büyük yerden, çocukların nedeniyle başın dertte” demeleriydi.

Bugüne kadar yazmadım ama artık söyleyebilirim;

Erdoğan rejiminin haramileri yaşı 80’e yaklaşmış, köyde yaşayan gariban bir adamdan ‘tutuklanmamak için 125 bin lira” istediler. İsteyenler çete miydi, gerçekten ‘Reis adına’ mı istiyorlardı hala bilmiyoruz ama bu olayı yaşadığı zaman çok üzülmüştü.

Özellikle Havuz medyasında benimle ilgili çıkan haberler ona çok dokunuyordu.

Erdoğan’ın korumalarının bana saldırmasına dair görüntüleri gözyaşı içinde izlemişti. Sıkı bir Bugün Tv izleyicisiydi ve benim hiçbir programımı kaçırmazdı. Hatta mesai arkadaşlarımı da ismen tanırdı. Bugün Tv’nin TOMA’larla basılıp ekrandan tanıdığı isimlerin coplanmasına o kadar üzülmüştü ki yorgun kalbi sıkıntı çıkarmış, bir kaç gün hastanede kalmıştı.

Babamın en çok üzüldüğü şeylerden birisi ise bizim ilçedeki küçük öğrenci yurduna el konması oldu. Daha önce dediğim gibi, babam ilkokuldan sonra okula devam edememişti ama çocuklarının okuması en büyük gayesiydi.

Sadece çocuklarının mı?

Köyde yaşayan, çiftçilik yapan, kıt kanaat ailesini geçindiren birisi olarak Silifke’ye yapılacak okul ve öğrenci yurdu için seferber olmuştu. Sattığı domatesin, çileğin parasından yurt için ayırırdı.

Ürettiği meyvelerden de öğrenciler yesin diye yurda götürürdü.

Silifke’ye öğrenci yurdu yapılacakken Cemaatin yereldeki yöneticileri destek istediğinde babam elinden geleni yapmıştı. Gücü ancak 4 öğrencinin kalabileceği bir odanın parasını denkleştirmeye yetiyordu o da onu yaptı. Yurt idarecileri de babamın ve annemin adını o yurt odasının kapısına asmıştı.

Bu detayı anlatıyorum çünkü Erdoğan rejiminin el koyduğu eğitim müesseselerinin ardında böyle bir hikaye var. O kurumları gasp edip, öğretmenleri tutuklayanlar babam gibi binlerce insanın umutlarını, hayallerini de çaldılar.

Babam için en zoru bana “Oğlum bir şey olursa gelmeyin, bunlar size kötülük yaparlar” diye vasiyet etmesiydi. Düşünün, yıllarca çocuklarının hasretini çeken bir baba hasretini bastırıp çocuklarına ‘ülkeye gelmeyin’ demek durumunda kalıyor.

Bir yandan evin önündeki asmanın altında oturup çocuklarının geleceği günün hayalini kurarken bir yandan da hasretini bastırıp bunu bize hissettirmemeye çalışıyordu.

Nitekim olmadı.

Babam bana ve abime hasret gitti. ‘Soğuk algınlığı’ diye hastaneye götürüldüğünde ‘babam neleri atlattı, bunu da atlatır’ demiştim ama bir gün sonra yoğun bakımda ve solunum cihazında olduğu haberini aldım.

O cihazda geçen 5 gün benim için tarifsizdi. Babam solunum cihazında, doktor ‘herşeye hazırlıklı olun’ diyor ve ben dünyanın öbür ucundayım…

Yapabileceğim birşey yok.

İlk uçağa atlayıp gitsem, son kez nasırlı ellerinden öpüp helallik istesem diyorum pasaportum çalışmıyor. Yazdığım kitaplardan dolayı hakkımda tutuklama kararı var. Bir şekilde uçağa binip gitsem hastaneye değil doğrudan Silivri’ye götürüleceğim.

Sonra babamın vasiyeti var; ‘bir şey olursa gelmeyin, bunlar size kötülük eder’ sözü kulaklarımda.

5 günü 5 asır gibi geçirdikten sonra babamın vefat haberini aldım. Sanki aceleleri varmış gibi iki saat içinde cenazesini yıkadılar, kefenlediler ve ikindi namazı sonrası defnettiler.

Bense bu anları kısa bir videodan görebildim. Cenaze namazını gıyabında dünyanın öbür ucunda kıldım.

Oysa ki orada olmam ve babamı mezara benim indirmem gerekiyordu. Belki de bu yüzden bir türlü kabullenemiyorum babamın vefatını. Belki de bu yüzden gerçekmiş gibi gelmiyor.

Ama bir yandan da huzurluyum. Babam temiz bir hayat yaşadı. Biz çocuklarına güzel örnek oldu, haramı-helali gözetti, bize de öyle öğretti. Kıt kanaat geçinmesine rağmen öğrencilere burs vermeye, onlara imkan sağlamaya çalıştı.

Biz babamdan razıydık, Allah’ım sen de razı ol.

Kaynak:Adem Yavuz Arslan | TR724

Babamın ardından | Adem Yavuz Arslan yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Ailesinden ayrılırken canından can kopar insanın yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Ağustos ayı benim için biraz da hicrandır…

Hem hatıralarımın ışığı anamı, hem de canım kardeşim Cemal Uşşak’ı bu ayda kaybettim.
Cemal Bey kardeşimin son yazısı, yayınlanmayı bekleyen “Anam ve Davam” kitabıma takdimdi.
O takdimdeki tespiti benim için bir hicrandır…
“… Bu hastalıklı gurbette bir şey daha düşünüyorum. O da iyi ki analarımız hayatta değil, iyi ki ülkemizin içinde bulunduğu bu günleri görmediler.”
Evet, ben de bu tespite yerle gök arası kadar katılıyorum.
Anam şimdi hayatta olsaydı ben ne yapardım?
2015 yılının Ağustos’uydu. Toprak evin odasında bir başıma kaldığımda, anamın ayrılık iniltileri ruhumu, kalbimi, hülyalarımı, hatıralarımı kor bir ateş gibi yakıyordu.

Tüm gözlerden uzak, odamın en kuytu köşesinde başımı ellerimin arasına alıp düşünüyordum: Ben anasız ne yapardım?
İçimde hiç de söyleyemediğim, itiraf etmeye korktuğum duygularımın hapsindeydim. Bir anayı yavaş yavaş yitirmenin kahredici azabı içinde omuzlarıma ve gözlerime çöken ağırlığı taşımak, hayatın tüm girift yönlerini yaşamaktan daha zordu.

Kırık dökük duygularımın cenderesinde bunalmış ruhumla günahkâr ellerimi kaldırıyor, anam ve davam için dualar ediyordum.
Dualarım anamı geri döndürmeye yetmedi.
Anamdan sonra ailemiz ipi kopmuş tespih taneleri gibi dağıldı. Sadece bizim ailemiz değil, bütün bir ülke Kerbela’ya döndü.  
Şiddet, zehirli bir sarmaşık gibi gün gün, saat saat, dakika dakika büyüdü, hâlâ da büyüyor.

İki yıl kadar önceydi… Kuzey ormanlarının uğultularla yeri göğü yıktığı soğuk bir kış günü ağıt gibi bir ses doluyor yüreğime: “Amcaaa! Polisler Ferhat’ı tutukladılar.” Bu yanık ve yandırıcı ses, yufka yürekli yeğenim Hatice öğretmenin sesiydi.

Hıçkırıklar boğazına düğümleniyor, konuşmakta zorlanıyordu:
“Ben ne yaparım şimdi iki çocukla bu yaban ellerde? Çocuklar çok korkuyorlar, ‘Anne gidelim buralardan’ diyorlar.”
Ferhat, polislerin kolları arasında bir bilinmeze götürülüyor, anonslar bizi uçağa çağırıyor…“Ben ne yapayım şimdi?”
Nazi Almanyası’nın inanılmaz gaddarlığını anlatan en çarpıcı filmlerden biri olan “Sofi’nin Seçimi” adlı filmdeki Sofi’nin çaresizliği geliyor gözlerimin önüne.

Hemen herkesin bildiği gibi film, Polonya’da binlerce insanın yakıldığı Nazi toplama kamplarında geçen, inanılması zor, zorunlu bir tercihi anlatır.
Toplama kampındaki genç anne Sofi, iki çocuğu arasında bir tercihe zorlanır. Çocuklardan biri yakılma fırınına gönderilecektir, öteki yaşayacaktır. Sofi’ye “İçlerinden birini seç!” derler.

Sofi çocuklarından birini seçmek zorunda kalır, kalır ama geri kalan hayatında bu tercih onu dengesiz bir hayata ve nihayet intihara sürükler. 
Türkiye’de bir yıl boyunca “Aha bugün aha yarın gelecekler” diyerek sabahlara kadar polis bekle. Ve bir sabah alaca karanlıkta onlarca polisin evi basması sonucu artık çekilmez bu ülke diyerek iki çocuğunla bir Afrika ülkesine taşın. Tam bir iş kurdum kuruyorum derken, “Buradan hemen çıkmanız gerekiyor.” sözlerinin verdiği şaşkınlık, telaş ve korkuyla apar-topar havaalanına gel. 

Uçağa bindik biniyoruz, özgürlüğe yelken açıyoruz derken birden bire karşınıza dikilen iki siyahi polisin kolları arasında, gözlerinin önünde en sevdiğini bir bilinmeze alıp götürsünler.
“Amca! Ferhat polislerin kolları arasında giderken arkasına dönüp dönüp baktı. Her defasında ‘Beni beklemeyin, hemen gidin’ dedi. Ben ne yapayım şimdi?”
“Ah amcam, keşke bu sorunun cevabı bende olsaydı.
Bugünlerde cevabı olmayan o kadar çok soru birikti ki… Ağlama amcam!” diyebildim sadece.

Ağlamaya devam ederken şu kelimeler döküldü ağzından: “Uçak kalktı, kalkıyor; ben nasıl bırakır giderim onu!” 
Körpecik kız Sevde Gül, “Ben babamı demir parmaklıkların arkasında görmek istemiyorum, dayanamam.” diyor.
Ana yüreği paramparça oluyor.
Eşiyle ilk ve son defa hapishanenin bir köşesinde görüşüyorlar. Gamlı gözlerle birbirlerine bakıyorlar.
Görüşme süresi sadece beş dakikadır. Kelimeler, kor gibi dökülüyor dudaklardan:
“Gidin demiştim size.”
-“Gidemedim Ferhat’ım. Seni bırakıp gidemedim.”
-“Hemen gitmelisin. Çok acele. Sana da bir şey olursa çocuklarımız ne yapar bu yerlerde.”

Zamanla yarıştıklarını bildiklerini düşünüp hızlı hızlı konuşuyorlar. Meğer ne çok şey varmış konuşulacak. İnsanlar zor zamanlarda söylüyor, geniş zamanlarda söyleyemediklerini.Siyahi bir gardiyan “Görüş bitti” diyor.Ferhat başı önde yürüyor demir kapıya doğru. Kapıya varınca son kez dönüp bakıyor.O anda çocuklarının gözlerindeki korkuyu görüyor:“Hemen gidin buralardan!” 

Hatice öğretmen sonraki gün iki çocuğu ile uçağa binip özgürlüğe kanat çırpıyor.Uçağın koltuğuna gömülüyor. Yüzünü elleri ile kapatıyor. Ağlamanın tadına varıyor.
Yıllar önce okuduğu Minyeli Abdullah romanındaki roman kahramanı Abdullah’ın eşinin,“Yıkılsın Kahire, yıkılsın Minye!” dediği o kahırlı sözler geliyor hatırına.
İnşaat mühendisi olan Ferhat Bey ana tarafından akrabamız olur. Yaz tatillerinde dağlar arasındaki köyümüze yeğenim Hatice öğretmen ile birlikte gelirlerdi. Köye geldiğimi duyan diğer yeğenlerim, Ali ağabeyim ve kardeşim Hasan, bir bir süzülür gelirdi. Benim tatlıya olan düşkünlüğümü bildikleri için her biri bir tatlı tepsisiyle gelirdi. 

Anamın varlığı baba ocağında bizi toplardı. Ne güzel günler geçirirdik.Bilhassa yazlar, bizim için biraz annemiz, biraz köyümüz, biraz da çocukluk anılarımızdı. İri yapraklı asmaların altında kiraz ve dut ağaçlarının gölgesinde her akşamüstü gün batımlarında birlikte çay içer, sohbetler ederdik.
Yeğenim Hatice doğuda öğretmenlik yaptığı günleri anlatırdı. Çamura saplanan köy dolmuşunu nasıl çıkardıklarını, okulun sobasını öğrencilerin evlerinden getirdikleri tezeklerle nasıl yaktığını uzun uzun anlatırdı.
Çalıkuşu Feride derdim ona.Hatice Öğretmen şimdi Avrupa’da. İki çocuğu ile kamp ve haym köşelerinde hayata tutunmaya çalışıyor. 
Geçenlerde ziyaretlerine gittim…Sevde Gül, hazırladığı “Baba aramıza hoş geldin” pankartını gösterdi bana.
Sekiz yaşındaki Bahadır, babasına yazdığı şiiri okudu:“Sen bir aslan gibi güçlüsün Bir çıta kadar hızlı Bir lemur gibi iyi bir kalbin var Seni ormanlar gibi seviyorum Ağaçlarla yaprakları birleştiren sensin O iltifatlarınla büyür çiçekler”

Hatice öğretmene “Nasıl geçiyor günlerin?” dedim.
Önce bir içini çekti:“Hiç sorma amca! Gün batımlarında herkes eşiyle evine çekildiğinde çocuklar görmesin diye gecelerde sessizce ağlıyorum.En acısı da toplu programlara gittiğimizde diğer çocuklar ‘baba’ dedikçe, Sevde’nin ve Bahadır’ın gözlerindeki o mahcupluğu, boyunlarının bükülüşü beni kahrediyor.’Anne, duamız kabul olmuyor. Olsaydı iki yıldır babam gelirdi’ sözleri karşısında onların anlayabileceği cümleler kurmakta zorlanıyorum. Bahadır, ‘Anne, babamın yüzünü unutmaktan korkuyorum’ diyor.Her gece yatınca uyuyana kadar baba muhabbeti yapıyor yavrularım.Mücadele ediyorum. Dil öğreniyorum ama en çok da Ferhat’ımı dört duvar arasından kurtarmanın mücadelesini veriyorum. Gazetelere, televizyonlara beyanat veriyorum, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne, Birleşmiş Milletler’e müracaat ettim. Aradan iki yıl geçmesine rağmen hiçbir sonuç alamadım.”
Hatice öğretmeni akşamın alacasında iki çocuğu ile bir başına bırakıp ayrılmak benim için gurbetin en hazin sahnelerinden biri oldu. 
Evin köşesinde, eli koynunda uzun uzun baktı arkamdan:
“Amca, inan babamı görmüş gibi oldum. Elin, babamın eli gibi geldi bana, hiç bırakmak istemedim.” sözleri yüreğimi yaktı.

Hatice öğretmen ara sıra arıyor beni. Uzun uzun konuşuyoruz onunla. Bir keresinde, “Amca, hayat beni çok yordu.” dedi.
“Merak etme amcam. Ferhat bir gün mutlaka gelecek, kavuşacaksınız, eski güzel günleriniz geri gelecek. Sadece siz değil, gün gelecek bütün kapılar özgürlüğe açılacak. Karanlık evler yeniden aydınlanacak. Sevinç ve mutluluklar sokaklara taşacak.” diye teselli ettim onu.
İki yıl süren uzun bir ayrılıktan sonra onlar dün sabah birbirlerine

kavuştular.haruntokak@gmail.com

‘Babamın yüzünü unutmaktan korkuyorum’ yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.