Kuytu bir köşeye sessizce çöken,
Aşkın göz yaşını geceye döken,
Dünyalık bedenden ruhunu söken,
Bedeni neylesin, canı neylesin..

Sonsuz katlı aşkın sevgi binası,
Heryerden duyulur kulun nidası,
Ruhları coşturur, sevgi ziyası,
Güneşi neylesin, ayı neylesin…

Zorda olsa, tutup hakkı kaldıran,
Son nefeste bile zulme saldıran,
Ruhuna sevgiyle nefes aldıran,
Ekmeği neylesin, suyu neylesin…

Her şerre nazarı hikmetle bakan,
Sevginin gülünü bağrına takan,
Vefa, vefa… diye dünyayı yakan,
Bahçeyi neylesin, bağı neylesin…

Yıkılmaz; sırtını Hakk’a dayayan.
Kalbini binbir renk sevgi boyayan,
Muhabbet dudakta, dille yalayan,
Kovanı neylesin, balı neylesin…

Ölümü öldüren sevginin gücü,
Ne ölüm acıdır, ne hayat tatlı.
Kaderi güldüren, sevginin gücü,
Ne yokluk acıdır, ne varlık tatlı.
Mahşerde alınır garibin öcü,
Ne zulüm acıdır, ne rahat tatlı….

Sevgi, Hep Sevgi, Daima Sevgi… | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Rahmet sahilinde coşsun dualar,
Kapılar açılsın, gözyaşı dinsin.
Elleri kaldırın görsün semalar,
Arşın melekleri öpsün, sevinsin.
Gayesiz insanı dünya oyalar,
Aslını unutma, unutma kimsin…

Ömür denen rüzgâr dindi dinecek,
Yelkenleri şişir, rüzgâr eserken.
Ellerini açsan rahmet inecek,
Geceye içini sessiz dökerken.
Bir gün herkes tahta ata binecek,
Belki yarın, belki daha da erken…

Rahmet Mevsimi | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kısır bir döngüye mahkûm hayatlar,
Baklavada bile kekremsi tatlar.
Uçmak için yorgun, güçsüz kanatlar.
Renksiz, solgun, ruhsuz güzel sanatlar.
Süvari bekliyor, harada atlar,
İnsan kıyama kalkarsa rahatlar;
Farkında mısın ?!..

Genetik lezzeti damaktan aldı,
Vitamin kayboldu, posası kaldı.
Bakımsız bahçeler, otlar kök saldı,
Nüfus arttı, meyva, sebze azaldı.
En sağlıklı rızık, her mevsim baldı,
Onunda tadını, insanlar çaldı;
Farkında mısın ?!..

Konu komşu, eş dost, yitik malımız,
Vefasız kırıldı umut dalımız.
Tarihe gömüldü eski şanımız,
Nereye kayboldu heyacanımız?
Emanet değil mi bize canımız?
Eriyip gidiyor insanlığımız;
Farkında mısın ?!..

Farkında mısın? | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Kiminin gözünde dünya hevesi,
Hevesin peşinde harcar nefesi,
Nefese dar gelir göğüs kafesi,
Menfaat uğruna, söz naz işvesi;
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin gönlünde her mevsim bahar,
Baharda rengarenk çiçekler açar,
Çiçekleri okşar, koklar bir rüzgâr,
Bu rüzgâr toprağa aşkı fısıldar,
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin içinde öfkesi kaynar,
Gözleri etrafa nefretle bakar,
Bastığı her yeri kiniyle yakar,
Her gün, farklı farklı bir maske takar;
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin kalbinde dostluğa kale,
Kalenin burcunda vefadan lale,
Lalenin üstünde gözyaşı jale,
Ses soluk oluyor çaresiz hale,
Et kemik yığını sanma insanı…

Kiminin kalbinde bencillik maya,
Mayanın içinde egosu kaya,
Kayanın üzeri simsiyah boya,
Razı değil taksim edilen paya;
Et kemik yığını sanma insanı…

Herkesin zamana düşer gölgesi,
Kiminin tarihe geçer tövbesi,
Kiminin aleme örnek dönmesi,
Kiminin kıyamet gibi ölmesi;
Et kemik yığını olma istersen…

Et Kemik Yığını Sanma.. | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hasretin ateşi, yangına döndü,
Vefasızlık, korkunç, salgına döndü,
Dertliler çaresiz, çılgına döndü;
Ne zaman bitecek bu kış uykusu ?!.

Varlık aleminin şiiri insan,
Cennetin dünyada sefiri insan.
Sanal bir hayatın esiri insan;
Ne zaman bitecek bu kış uykusu ?!.

Kaderi suçlayıp kurtulamayız,
Dünya han, içinde çok kalamayız,
Uyurken gerçeği, zor, bulamayız;
Ne zaman bitecek bu kış uykusu ?!..

Olana bitene, kör, sağır, dilsiz,
Ne oldu insana, bu kadar hissiz ??.
İnsanlık ölüyor, alarmlar sessiz;
Ne zaman bitecek bu kış uykusu ?!.

Kudretin semada, muhteşem resmi,
Nakış nakış işli, evrende ismi.
Çürüyüp gidecek insanın cismi;
Ne zaman bitecek bu kış uykusu ?!.

Kadere taş atmak değil maksadım,
Sadece kul olmak, asıl muradım,
Hikmeti; imtihan, artık anladım;
Az kaldı, bitecek, bu kış uykusu !!

Kış Uykusu | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Umut tohumları ekin toprağa.

Hep hüzün, hep kahır, hemde sürekli,

Olmaz ki, bu sene gömün toprağa…

Çok fazla negatif enerji varsa,

Yalın ayak her gün basın toprağa..

Dünyalık arzular kalbi basarsa,

Herşeyi boş verip, bakın toprağa…

Vatan, bayrak, ezan diyenler nerde?

Vatan için canlar düştü toprağa.

Milletin gözünde simsiyah perde,

Hain dedik, dostlar küstü toprağa..

Muhabbet demine yol arıyorum,

Muhabbet çulunu serin toprağa.

İnsanlık ölmedi, inanıyorum,

Sizde öldü ise verin toprağa..

Neler neler saklar gece örtüsü,

İnsanlar gözyaşı döker toprağa.

Toprak çamur toprak… Hayat döngüsü,

Kullar düşe kalka döner toprağa…

Toprak | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Tohumlar çürümez, aşkla gelişir.

Dualar sessizce arşa erişir;

Şimdi vakit duru vefa zamanı…

Korkunun ecele faydası olmaz,

Hakka kul olanın umudu solmaz,

Sanma ki çilenin miadı dolmaz;

Şimdi vakit kara vefa zamanı…

Her evde muhabbet kaynasın diye,

Çocuklar sevinsin oynasın diye,

Mahşerde pişmanlık olmasın diye;

Şimdi vakit deli vefa zamanı…

Yaralar sarılsın, acılar dinsin,

Biz birlik olalım rahmeti insin,

İyilik buraktır, isteyen binsin;

Şimdi vakit dosta vefa zamanı…

“Bana ne?” diyene, sözüm yok benim,

Mal maşat, parada gözüm yok benim,

Kimseye dertlenmem, yüzüm yok benim;

Artık vakit, ahde vefa zamanı…

Vefa; abı hayat.. içersen eğer,

Dost ile hasbihal… Herşeye değer..

Araya girmesin, fitne, ayrılık,

Kime ne getirir ayrı gayrılık?

Ruhuna çökerse simsiyah keder,

Dertlenme, Allah var,  O bize yeter..

Vefa Zamanı… | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Bahtımıza düşen zamana bak sen..

Herşeyde hayır var, sabır ederken,

Üstümüze çöken kâbusa bak sen..

Yürekler ağızda, ruhlar çırpınır,

Vatanımız cennet, diyene bak sen,.

Gözyaşı çağlayan, yüzler ıslanır,

Amme hakkı diyor, yiyene bak sen..

Kutsal değerleri toplumdan söktü,

Tarihi, maziyi, yerene bak sen!

Gün gün eriyoruz, fakirlik çöktü,

Kurtuluş savaşı verene bak sen !

Vatan, bayrak, ezan kırmızı çizgi,

Çizgiyi çiğneyen gafile bak sen.

Dillerde pelesenk ağıttan ezgi,

Sorumlu arama, nafile, bak sen.

Bu günler geçer de, yarası geçmez,

Merhem diye zehir basana bak sen.

Pınarlar kurudu, kuşlar su içmez;

Kendini sorgula, tasana bak sen..

Bak sen… | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Tarihi bilmeden hayat yaşıyor.

Menfaat uğruna her gün yananlar,

Boş yere sırtında dünya taşıyor.

Nefret çorbasına ekmek bananlar,

Taze yaraları hırçın kaşıyor..

Gözlerine inanıp aldananlar,

İlahi sınırı hırsla aşıyor..

Gencecik gülleri zulüm soldurdu,

Hak hukuk aramak mahşere kaldı.

Koskoca defteri cürüm doldurdu,

Gündelik hesaplar zehirli baldı.

Son sefer binilen tahtadan atı,

Eğersiz, dizginsiz sürmüyormuyuz?

Rüya bile değil, dünya hayatı,

Son durak mezarlık görmüyormuyuz?

Cürüm Defteri | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Yoksa cennet değil mi son emelin?

Her şeyi burada yiyip tüketme,

Değersiz mal mülkü, boşver, yük etme.

Eğriyi doğruyu kim gösteriyor?

Etrafa bakma sen, Kur’an ne diyor?

Kulağın üstüne yatan aldanır,

Mahşerde gerçeği görüp utanır.

Gemi su alıyor, kaptan tutuştu,

Ölüler çürüdü, diri kokuştu.

Umudu taze tut, şafak söküyor,

Zulüm sona geldi yaprak döküyor.

Her nefes ölümü teğet geçerken,

Ölümden korkuyor su, çay içerken.

Cukkayı topladı, sermaye bitti.

Dünyalık uğruna ahiret gitti…

Aldığı ahlardan hızla eriyor,

Son çare toplumu gün gün geriyor.

Binlerce gönülde dua ve dilek,

Bir haber geliyor, postacı melek…

Yepyeni baharlar zaman kolluyor,

Sabır diye gökler yıldız yolluyor.

Allah var, çile ne cennet yolunda?

Cemali görmek var, sabrın sonunda…

Hasret yağar gece, yastık ıslanır,

Vuslat bekleyenler, aşkı kıskanır.

Çile çeke çeke nefis uslanır,

Asıl bayram mahşer günü kutlanır.

Şafak Söküyor | AHMET SELİM yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.