Afrika’dan Güney Amerika’ya Ramazan Sevinci

Time to Help’in saha çalışmaları kapsamında, Uganda ve Pakistan’da yüzlerce kişi hayırseverlerin gönderdiği iftar yemekleriyle oruçlarını açtı. Dayanışma ruhu kıtaları aşarken, Orta Afrika ve Brezilya’da ihtiyaç sahibi ailelere ulaştırılan gıda paketleri, Ramazan sevincini evlere taşıdı.

Brüksel Sokaklarında İyilik Seferberliği

Yardım faaliyetlerinin Avrupa ayağında ise hummalı bir çalışma yürütülüyor. Belçika’da gönüllü kadınların büyük bir özenle hazırladığı 50 kişilik ev yemeği ile Faslı gönüllülerin hazırladığı 70 kişilik çorba ve sandviçler; meyve, tatlı, hurma ve su eşliğinde Brüksel’deki ihtiyaç sahiplerine ulaştırıldı.

Nepal’de 350 Kişilik Büyük İftar

Yapılan iftar bağışları, dünyanın çatısı olarak bilinen Nepal’de de karşılık buldu. Nepal Merkez Camii’nde düzenlenen programla 350 kişiye iftar yemeği verildi. Paylaşılan her lokma, farklı coğrafyalar arasındaki kardeşlik bağlarını daha da güçlendirdi.

Faaliyetler 13 Ülkede Aralıksız Devam Ediyor

Time to Help yetkilileri, destek veren tüm bağışçılara teşekkür ederek şu bilgileri paylaştı:

“Ramazan boyunca Brüksel’de haftada iki gün, dünya genelinde ise 13 farklı ülkede faaliyetlerimiz hız kesmeden devam ediyor. Bu akşam açılan her oruçta, bağışçılarımız adına nice dualar yükseldi.”

Ramazan Paylaşmaktır: Time to Help’ten Kıtalar Arası İyilik Köprüsü yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Cuma namazından çıkan cemaat; Anadolu’nun lezzetleri tantuni, mangal, köfte, çiğköfte, gözleme, baklava, börek gibi lezzetleri tatmak için uzun kuyruklar oluşturdu.

İhtiyaç sahibi insanlar yararına düzenlenen kermese, Güney Afrika’da yerleşik iş adamları da destek verdi.

Organizasyon heyetinde bulunan Hizmet gönüllüsü bir kadın, hayır şölenine dönüşen kermesi şu sözlerle anlattı; “Kermeste Türkiye’ye özgü yöresel yiyeceklerin yanında mutfak eşyaları, oyuncak ve kıyafetler de satıldı. Abilerin de ablalara destek olduğu organizasyon birlik ve beraberlik ruhunu bir kez daha gözler önüne serdi. Emeği geçen herkese tek tek teşekkürü bir borç biliyor ve daha nice böyle güzel organizasyonların yapılacağını temenni ediyoruz.”

Nizamiye’de düzenlenen kermese Afrikalılar büyük ilgi gösterirken elde edilen gelir ihtiyaç sahiplerine dağıtılacak ve hayır işlerinde kullanılacak.

Nizamiye’de yıl boyunca ihtiyaç sahibi insanlar için sık sık kermesler düzenleniyor. Ramazan ayı boyunca iftarlar hazırlanıyor ve dini bayramlarda çevredeki fakir Afrikalılara gıda ve et dağıtımı yapılıyor.

Güney Afrikalılar Nizamiye’de Düzenlenen Kermeste Anadolu lezzetlerine Doydu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Ünlü Hyde Park’ın Wellington Kemeri önünden başlayıp Trafalgar Meydanı’na kadar devam eden yürüyüş boyunca bilgi ve destek broşürleri dağıtıldı. Londra’nın en ünlü ve kalabalık alışveriş caddesi Oxford Street’ten geçen Time to Help aktivistleri, ellerindeki su dolu sarı bidonlarla dikkat çekti. ‘Walk4Water’ adı verilen yürüyüşe Tanzanya’nın Londra büyükelçiliğinden iki diplomat da bizzat su bidonu taşıyarak destek verdi. Diplomatlar, gönüllü bir etkinlik olduğu için isimlerinin yazılmasını istemedi.

“Onlar her gün yürümesin diye biz bir gün yürüyelim’” sloganı ile yapılan proje kapsamında 15 bin sterlin bağış toplanarak Tanzanya, Uganda ve Kenya’da 5 su kuyusu açılması planlanıyor. Time to Help İngiltere, bugüne kadar Afrika’da yaklaşık 120 su kuyusu açtı. Time to Help İngiltere Genel Müdürü Yusuf Kar, su kıtlığı konusunda farkındalığı artırmak ve Afrika’da her gün içme suyu taşıyan kadın ve çocuklarla empati kurmak için böyle bir program düzenlediklerini söyledi. Afrika’da kadın ve kızların 20 litre su taşıyarak günde 6 kilometre yürüdüklerini hatırlatan Kar, bu yolculuğun bazı bölgelerde haftada 15 saatten fazla sürdüğünü aktardı.

Yusuf Kar şöyle devam etti: “Temiz ve güvenli suya erişmek için mücadele edenlerin ne yaşadıklarını biraz olsun anlamak amacıyla bugün biz de 6 km boyunca 10 litre su taşıdık. Ayrıca üç farklı ülkede su kuyuları inşa etmek için kaynak toplayacağız. Bu kuyuları inşa ederek binlerce insanın temiz ve güvenli suya kolay erişimini sağlayacağız. Onlar hergün yürümesin diye biz bir gün yürüyoruz.”

Yürüyüşe destek verenler arasında geçen yıl zorlu bir yolculuk sonrası Türkiye’den İngiltere’ye gelen 65 yaşındaki Fatma teyze de vardı. 10 litrelik bidonu güzergah boyunca taşıyan Fatma teyze gençlerin yardım taleplerini geri çevirdi. Gençliğinde İstanbul’un ücra bir semtinde hem içmek hem de çamaşır yıkamak için çok su taşıdığını anlatan Fatma teyze, “Şimdi biz rahatsız ama Afrika’da kadınların, kızların hala kilometrelerce su taşıdığını öğrenince onlara destek olmak istedim. Bu sıkıntıyı ben çok iyi biliyorum. Afrikalıların da bu dertten kurtulmasını istiyorum ve bunun için onlara dua edeceğim.” dedi.

Time to Help’in ‘Walk4Water’ projesine internet üzerinden de destek vermek mümkün. Dernek, yeni su kuyularının inşasını desteklemek üzere gönüllülerden en az 250 sterlin toplamaya teşvik ediyor. Bunun için ‘Enthuse for Help to Help UK’de bir bağış sayfası açmak yeterli. En yüksek bağış koleksiyonuna sahip gönüllüye özel bir hediye verilecek. Daha fazla ayrıntıya derneğin sitesinden ulaşılabilir: http://www.timetohelp.org.uk 

Kaynak: Tr724

Time To Help, Londra sokaklarında Afrika’daki susuzluğa dikkat çekti yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Emekli askerî pilot babanın evinde, annesiz büyüyen iki kız kardeşten biri Fatma Esra, diğeri Emine Emrah. Bu öksüz kardeşlerin ‘ablalarla’ ilk tanışması, babalarının onları iyi yetiştirme gayreti, Fatma Esra Hanım’ın okul hayatı, evliliği ve bir eğitimci olarak Sibirya’ya doğru ilk yurt dışı yolculuğu.. Onun hayat hikayesi, Hizmet Hareketi’nin ilk gönüllü kadın eğitimcilerinin hikayelerine de ışık tutar mahiyette.

-Pakistan’a gitmeden önceki hayatınızı biraz anlatır mısınız?

İzmirliyim. Ben 11, kardeşim 10 yaşındayken annemizi kaybettik. Orta 1’e başladığım seneydi. Babam emekli askeri pilottu. Orta 3’ten sonra (8. sınıf) Gülhane Askerî Tıp Akademisi (GATA) Hemşirelik Bölümü’nü tam burslu olarak kazandım. Aynı sene girdiğim başka bir sınavda İzmir Güzelbahçe Anadolu Lisesi’ni kazandım. 3. seçeneğim de evimize çok yakın olan Çifteminare Kız Kur’an Kursu’na gitmekti. Şimdiki adı Raif Cilasun Kız Kur’an Kursu, o zamanlar meşhur Kestanepazarı Erkek Kur’an Kursu’nun kız bölümüydü. Rahmetli Raif Cilasun daha vefat etmemişti. Onun başlatmış olduğu Arapça bölümü vardı. Kursta hafızlıkla beraber Arapça eğitimi veriliyordu. Oraya da sınavla öğrenci alınıyordu. Ben de sınavda başarılı oldum.

-Diğer okullar da çok kaliteli ve cazip görünüyor. Neden Kur’an kursunu tercih ettiniz?

Bilmiyorum, ‘sevk-i ilahi’ mi desem? Babam GATA’ya gitmemi çok istedi asker olduğu için. Ben de aslında tıp okumak, doktor olmak istiyordum. Hemşirelikten tıpa geçebilirdim. Babam da teşvik etti ama nihayetinde “Sana bırakıyorum, üçünden birini tercih et.” dedi. Babam, annemin vefatından 1 sene sonra tekrar evlenmişti. Üvey annem vardı yani. Aslında Kur’an kursu eve çok yakındı ama bilemiyorum neden o kararı verdim. Belki oranın manevi havası, belki Raif amcanın konuşmaları beni etkiledi. Raif amca annemi de tanıyormuş. Annem Kur’an kursu öğretmeniydi ama evlendikten sonra yapmamış.

Nihayetinde Kur’an kursuna gitmeye karar verdim. Giriş sınavını iyi dereceyle kazanmıştım. Babama beni hafızlığa almak istediklerini söylemişler ama ben hafız hocalarından korkuyordum, biraz sert hocalardı. “Hafızlık olmasın baba, ben Arapça istiyorum.” dedim. Günde 8 saat eğitim alıyorduk. İlk 5 saat konuşma, kalan 3 saat de hadis, fıkıh, tefsir alanlarında Arapçadan tercüme yapıyorduk. 2 sene böyle devam etti. O dönemde İmam-Hatip Lisesi’ni de dışardan bitirmek istedim. Sınavlara hazırlandım ve 56 sınavdan 50’sini geçtim. Kalan derslerden de muafiyet hakkı verilmişti. Böylece liseyi bitirmiş oldum. O sene yine açık öğretim sınavlarına girmiştim. Sosyal bilimler bölümünü kazandım. Ayrıca o sırada dershanede kalıyor, yurtta kalan imam hatip lisesi öğrencilerine de belletmenlik yapıyordum. Malhun Hatun Koleji’nde de dış ülkelerden gelen öğrencilerle ilgileniyor, derslerine yardımcı oluyordum.

-Anlaşılan, öğretmenlikten önce zaten gönüllü olarak eğitim faaliyetlerine başlamışsınız. Peki bu nasıl oldu?

Babam Risale-i Nur talebesidir. Üstad Bediüzzaman Said Nursi ile bizzat görüşmüş. Bulduğu her fırsatta Allah’ı anlatır, iman hakikatlerinden bahsederdi. İzmir’de 15-20 dakikalık bir şehir içi otobüs yolculuğunda bile birini bulur, konuşmaya başlar ve zor inerdi otobüsten. Yanında oturan kim olursa olsun Üstad’dan, Risalelerden bahsetmeye başlardı. Annem vefat edince bizim geleceğimiz için kaygılanmaya başlamıştı. “Bu çocuklar nasıl yetişecek, ne olacak?” diyordu. Bir gün yine şehir içi otobüste yanında oturan genç bir ablaya bizlerden bahsetmiş. 9 Eylül Üniversitesi’nde İktisat okuyan Nesibe isimli bir abla. “Benim iki kızım var, kimlere emanet edeceğimi bilmiyorum.” demiş. Nesibe abla da “Biz gelelim, konuşalım onlarla” diyerek babamdan adresi almış. Bizim bir şeyden haberimiz yok tabi, bahsetmedi babam bize.

Bir gün kapı çaldı; baktık birkaç abla gelmiş. Kardeşimle şaşırdık çünkü annem vefat ettiğinden beri evimize kimse uğramamıştı. Babam artık yalnız bir erkek olduğu için, evin hanımı olmayınca komşular falan gelmiyordu. Nesibe abla ve diğerleriyle tanıştık. “Sizi almaya geldik” dediler. Babam öyle sevindi ki onları görünce. Bizi onların yanına kattı. Ondan sonra ablalar nereye biz oraya. Daha ilk gün bizi bir vaaza götürmüşlerdi. Hiç unutmuyorum, vaaz eden hoca efendi Azerbaycan’daki Müslümanların sıkıntılarını anlatırken ağlıyordu.

-Galiba o atmosfer sizi hayli etkilemiş..

Vaizin anlattıklarından bir şey anlamıyordum ama camideki cemaat ağlıyor diye ben de ağlıyordum. Başka bir ülkede sıkıntıda olan Müslüman kardeşler ve onlar için ağlayan bir hoca.. Bunlar beni çok etkilemişti. Bazı insanlar öz kardeşi için bile ağlamazken orada hiç tanımadığımız insanlar için ağlıyorduk. Ablalar sağ olsunlar bizi bir daha bırakmadılar. Okuma programlarına, etkinliklere götürdüler. Babama, “Hacı amca biz kızları alıyoruz” demeleri yeterliydi. Sema teyze, Aynur abla gibi değerli isimlerin Risale-i Nur sohbetlerine de gidiyorduk ama daha küçüğüz. Anlatılanlardan bir şey anladığımız yok. Onlarla beraber Kur’an, Cevşen okuyoruz, sohbeti de dinliyoruz. Arada uykumuz gelince uyuduğumuz da oluyor ama oraya gitmedeki en önemli motivasyonumuz şuydu: Annemin yemeklerini özlüyoruz ve oradaki ablaların yemeklerini bekliyoruz. Ablalar da farkındaydı aslında bu halimizin. Öksüz diye bize ayrıca anlayış gösteriyorlardı (gözyaşları). Allah razı olsun ablalardan, teyzelerden. Bize sahip çıktılar. O sohbetlerde okunan Kur’anların, Cevşenlerin feyizlerini hiç unutamıyorum. Biz orada belki iki lokma anne yemeği yiyorduk ama ruhumuz da doyuyormuş aynı zamanda. O zaman anlamıyorduk bunu ama seneler geçtikçe gördük tesirlerini.

-Eğitim hayatınız nasıl devam etti?

Kur’an kursu eve çok yakın olmasına rağmen evde üvey anne olduğu için yurtta kalmayı tercih etmiştim. Yurt hayatı çok farklıydı. O sırada aynı zamanda camide çocuklara Kur’an ve dini bilgiler öğretiyorduk. Kur’an kursunda çok güzel zamanlar geçirdik. O ablalar bize örnek oldular. Ondan sonra biz de başkalarına rehberlik etmeye başladık. Sınavlarda başarılı olup lise diploması alınca üniversite sınavlarına girdim ve Anadolu Üniversitesi Açıköğretim Fakültesi’nde Sosyal Bilimler Bölümü’nü okudum. Aynı zamanda 9 Eylül Üniversitesi’nin açtığı 1 yıllık okul öncesi ve ilkokul öğretmenliği programına devam ettim ve oradan da diploma aldım. Eğer Türkiye’de kalmış olsaydım o dönemde ilköğretim öğretmeni olarak atanmış olacaktım. Fakat tam da o sıralarda eşimle tanıştık. Evlendikten sonra onunla beraber o sırada çalıştığı Rusya’daki özerk bölgelerden Başkurdistan’a gittim.

-Evlilik süreciniz nasıl oldu? Eşinizden de biraz bahseder misiniz?

Eşim Nebi bey Mısır El Ezher Üniveristesi mezunu ve Başkurdistan Devlet Üniversitesi’nde öğretim üyesiydi. Arapça okutmanlığı yapıyordu. 1997’de ikimizi de tanıyan bir büyüğümüzün vesilesiyle tanıştık. Evlenmeye karar verdik fakat babam İzmir dışına göndermiyordu ki beni, yurt dışına gönderir mi? Zaten çevremde Başkurdistan diye bir ülke olduğunu bilen yoktu. Hatta orada doğan ilk çocuğumuzu nüfusa kaydettirmek için İzmir’de nüfus idaresine gittiğimizde “Doğum yeri Başkurdistan” diyoruz, kimse bilmiyor. “Kürdistan mı yoksa?” diyordu memurlar. “Haritada göster” dediler ama haritada yeri bile yoktu gerçekten. Fotoğraflar gösterip ispat etmeye çalışıyorduk.

Fatma Esra ve Nebi Tosun çifti, ilk çocukları ile Başkurdistan’da bulundukları yıllarda.

-Babanız nasıl razı oldu evliliğinize?

İstemeye geldikleri gün nerdeyse çarpıldı eşime babam. Daha ilk o gün görmüştü. Ağzı dili tutuldu sanki, bir şey diyemedi. Sadece “Tüh pek de uzakmış” diyordu sürekli. Benim Nebi Bey’in nerede çalıştığını bilmediğimi sanıyordu. “Neredenmiş baba?” diye sordum. “Rusya’danmış” dedi. “Uzak değil ki, Rusya şurası..” dedim. Babamın çevresinden dolayı, daha önce istemeye gelenler hep askerdi. Bir gün babama “Asker komutasında kaldığım yeter, bir askerle evlenmek istemiyorum” diye çok net söylemiştim.

Sonra babam Nebi Bey’in ailesiyle tanışmak istedi. Aydın’ın Madran dağında bir köyde yaşıyorlardı.  Hayatımda köye gitmemiştim. Babam onları da sevdi. Sonraki yıllarda babamla kayınpederim kardeş gibi olmuşlardı. Çok sevdiler birbirlerini. Babamın kardeşim ve benimle ilgili hep bir endişesi vardı. Küçük yaşta annemizi kaybettiğimiz için bizi anlayacak, annelik yapacak bir kayınvalidemiz olmasını istiyordu. Bu anlamda eşimin ailesini çok sevdi, onayladı. Kalabalık bir aileydiler. Eşim 7 kardeşin en büyüğü. Yaş olarak bazılarından küçük olsam da onların hepsinin ablası oldum. Çok saygılıydılar bana karşı. Köye ilk giderken babam etrafa bakıyor “Allah’ım ben kızımı nereye verdim” diyordu sürekli. Fakat eşimin ailesinin sıcakkanlılığı, beni güzel karşılamaları her türlü endişesini unutturdu. Okumuş bir gelin, asker kızı, İzmir’den geliyor vb. önemliydi bunlar. Ben de onları çok sevdim. Şive olarak anlamakta biraz zorlansam da.. Ailece oturduğumuzda konuşmaları pek anlamıyordum. Anlamasam da onlar gülünce gülerdim. Kayınpederim konuşmalarını açıklardı arada.

-Evlilik ve yurt dışına gitmek gibi insan hayatında çok önemli dönüm noktalarını kısa zamanda yaşamışsınız. Neler hissettiniz giderken?

1997’de nişanlandık. Aslında eşim hemen o yıl kısa süre içinde evlenmek ve beraber gitmek istedi ama babam razı olmadı. Nişan, düğün gibi bütün geleneklerin yerli yerince yapılmasını istedi. Ben de açık öğretimde ilk senedeydim. O yıl içinde 9 Eylül Üniversitesi’nden aldığım eğitimi de tamamladım. 1998’de evlendik ve düğünden 2 hafta sonra yola çıktık. İlk kez ailemden, ülkemden ayrılmış oldum. İstanbul’dan ayrılırken arkama dönüp baktığımda “Artık tek başınasın,” dedim kendime; “İyisiyle kötüsüyle her şeyi kendin yapacaksın, tek başına durmayı öğren!..”

Başkurdistan’a gidince Nebi Bey üniversitede okutmanlığa devam etti. Aynı zamanda tekrar üniversite okumak istedik. Önce sınava girdik ve başarılı olduk. Oradaki devlet üniversitesinde öğrenci olarak başladık. İlk ve tek Türk kadın öğrenci bendim o üniversitede. İngilizce, Rusça ve Türkî diller öğretmenliği yani filoloji okudum. Başkurdça, Tatarca, Kırgızca gibi dilleri de öğrenmiş oldum. Rusça çok ağır bir dil. Biraz dil öğrenmeye karşı yatkınlığım olduğunu orada fark ettim. İngilizceyi çok az biliyordum. Rusça hakkında hiçbir fikrim yoktu.

3 çocuğum var. İlk kızım Nebil Nevin (Nevin annemin ismi) Başkurdistan’da; diğerleri Moritanya ve Pakistan’da doğdu.

Fatma Hanım, Başkurdistan’dan sonra Senegal ve Moritanya’da da görev yaptı.

-Pakistan’a gitmeden önce başka hangi ülkelerde bulundunuz?

Başkurdistan’da 5 yıl yaşadıktan sonra Batı Afrika ülkesi olan Senegal’e geçtik. Fakat orada resmi dil Fransızca olduğu için okulda çalışmadım. Ama evde öğrencilere İngilizce dersi veriyordum. Fransızca bilmediğim için orada biraz zorluk çektim. Zaten fazla kalmadık. 1 yıl sonra Moritanya’ya geçtik. Orada ilk kez bir Türk okulu açılacaktı ve eşimle ikimiz de Arapça bildiğimiz için görevlendirildik. Hem ortaokulda hem lisede Arapça ve İngilizce öğretmenliği yaptım. Oğlum Mehmet Selim orada doğdu. Hatta o dönemde STV’de yayınlanan Ayna programında “Moritanya’da doğan ilk Türk bebeği” diye anlatıldı bizim oğlan. O zaman 3 aylıktı oğlum ve babamlar da ilk defa TV’de gördüler. Moritanya’da o yıllarda hâlâ kızlar okutulmuyordu. Zaten doğru dürüst hastane, kadın doktor, sağlık çalışanı vb. yoktu. Bizim okul ilk defa kız öğrenci alan okuldu. 2 yıl kaldık ve Eylül 2005’te Pakistan’a geçtik. Oğlum 9 aylık, kızım da 6 yaşlarındaydı.

Kaynak: Pakturkfile.org 

“Moritanya’da doğan ilk Türk bebeği” annesi Fatma Esra Tosun’un İzmir’den Sibirya’ya, Afrika’dan Pakistan’a uzanan yolculuğu yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Konferansın moderatörlüğünü Neema Komba yaptı. Açılış konuşması İngiliz kökenli Tanzanyalı ünlü yazar Richard Mabala tarafından yapıldıPrincely H. Glorius, Dr Neema Laizer ve Hermes Damian Salla’nın konuşmacı olarak katıldığı panelin sunucusuluğunu Dr Asha Mtwangi yaptı.

Konferansın sponsorları arasında Feza Okulları da vardı. Konferans sonunda Feza Okulları öğrencilerinden Russel Mutahaba, Davids Andrew Bwana, Doreen Ngemera, Elvyn Epaphras Kilasa, Larry Matayo isimli 5 genç yazara sertifika verildi.

Öğrenciler kitapları ile ilgili kısa bir konuşma yapmaları için kürsüye davet edildiler. Genç yazarlardan en küçüğü olan 8 yaşındaki Davids Andrew Bwana kürsünün arkasında kaybolunca salonda çok büyük sempati topladı. Konuşması dakikalarca alkışlandı. Ünlü yazar Richard Mabala, Feza Okulları öğrencilerinin katılımından dolayı tebrik etti. Bir okulda bu kadar çok yazar yetişmesinden duyduğu memnuniyeti dile getirdi. Program arasında Feza Okulu öğrencileriyle fotoğraf çekildi. Öğrencilerin ünlü bir yazarla konuşmanın heyecanları yüzlerinden okunabiliyordu.

Tanzanya Feza Okulları öğrencisi 5 genç yazara ödül yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Hizmet Hareketi gönüllüleri, Afrika’da bir ilke imza attı. Nizamiye Hastanesi’nde 26 haftalıkken dünyaya gelen ve sadece 750 gr ağırlığındaki bir bebek, hastane doktorları ve sağlık çalışanlarının büyük çabalarıyla hayata tutundu. Parmak bebeğin hayatta kalıp taburcu olmasında Nizamiye Hastanesi’nde kurulan ve dünya standartlarını yakalayan yeni doğan yoğum bakım ünitesi önemli pay sahibi oldu. Hastanenin başarısı Nijerya basınında haberlere konu oldu.

Haberlere konu olan doğumun dikkat çeken bir hikayesi de var. Nijeryalı ailenin ilk bebeklerini de çok düşük doğum ağırlıklı prematüre olduğu için hayata tutunamamıştı. Aile, ikinci bebeğinde de erken doğum sancıları başlayınca kaliteli yoğun bakım ünitesi olan bir hastane aramaya başladı ve tavsiye üzerine Nizamiye Hastanesi’ne başvurdu.

Acilen sezaryene alınan anne 26 haftalık 750 gr ağırlığında bir bebek doğurdu. Solunum sıkıntısı olan bebeğe surfaktan verilerek mekanik ventilatöre bağlandı. Hemşire ve doktorlar parmak bebeğe iki buçuk ay boyunca özel tedavi ve bakım uyguladılar. Sağlıklı bir şekilde taburcu olan bebeğin anne ve babasının mutluluğunu Nijerya’nın en çok seyredilen tv kanallarında ana haber olarak verildi.

Afrika’da erken doğan çocuklarda ölüm oranı halen oldukça yüksek. Yeni doğan üniteleri var ama yeterli değil. Bunu fark eden Hizmet Hareketi gönüllüleri yıllar önce Nijerya’da kurulmasına vesile oldukları Nizamiye Hastanesi’nde Afrika’nın kanayan yarası olan prematüre bebek ölümlerine çare oldular.

Nijerya’daki Nizamiye Hastanesi’nin ‘prematüre’ başarısı ana haber bültenlerinde yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Güney Afrika’nın Johannesburg şehrindeki Uluslararası Horizon Koleji önemli bir başarıya imza attı. Horizon’un 12. Sınıf öğrencisi Kgaogelo Bopape 61. Uluslararası Matematik Olimpiyatları’nda (IOM) bronz madalya kazanarak ülke tarihinde bu olimpiyatlarda ödül alan ilk siyahi öğrencisi oldu.

Bu yıl Rusya’nın ev sahipliğinde gerçekleştirilmesi kararlaştırılan, ancak koronavirüs nedeniyle katılımcı ülkelerde IOM temsilcilerinin gözetiminde online gerçekleştirilen sınavlara 105 ülkeden 616 öğrenci katıldı.

Horizon Koleji siyah öğrencini başarısını şöyle duyurdu, “Öğrencimiz Kgaogelo Bopape Güney Afrika tarihinde bu ödülü alan ilk siyah öğrenci olarak okulumuz, kendi komitesi ve ülkesi adına büyük bir gurur kaynağı olmuştur.”

17 yaşındaki Matematik dehası Bopape’yi olimpiyatlara hazırlayan öğretmeni Akıncı bey öğrencisini şöyle tanıttı, “Kgaogelo’nun etkileyici başarılarının anahtarı, yaptığı işte kendini geliştirmeye devam etme konusundaki ısrarıdır. Her zaman kişisel olarak en iyisine ulaşma tutkusu ve dürtüsü kesinlikle sınıfta ve katıldığı tüm yarışmalarda Bopape’yi ileriye taşımaktadır.”

Güney Afrika’nın 1992’den beri IMO’ya katıldığını, şu ana kadar bir altın madalya, dokuz gümüş madalya, 46 bronz madalya ve 63 mansiyon ödülü aldığını ifade eden Güney Afrika Matematik Vakfı (SAMF) başkanı Prof. Kerstin Jordaan,  bu yıl Matematik olimpiyatlarında ter döken 6 kişilik Matematik ekibini şu sözlerle övdü: Takımı bu yıl ki başarılarından gurur duyuyoruz ve kazandıkları ödüllerden dolayı öğrencilerimizi tebrik ediyoruz.

Güney Afrika Matematik Olimpiyatı (SAMO) programının ana sponsoru Old Mutual’ın İnsan Sermayesi Direktörü Celiwe Ross ise, “Her takım üyesini başarılarından dolayı tebrik ediyor ve Güney Afrika’nın matematik elçileri oldukları için onlara teşekkür ediyoruz” dedi. .

Bopape, geçen yıl İngiltere’nin ev sahipliği yaptığı IMO’da Güney Afrika’yı temsil eden altı öğrenci arasında idi ve Mansiyon ödülü aldı.  Bopape ayrıca 2018’de Kenya’da ve 2019’da Cape Town’da düzenlenen Pan Africa Matematik Olimpiyatları’nda iki kez altın madalya aldı.

Çin, bu yılki IMO’da ülke olarak birinci oldu, Rusya ikinci ve Amerika Birleşik Devletleri ise üçüncü oldu. Güney Afrika, 105 katılımcı ülke arasında 61. sırada yer aldı.

Hizmetten | Türkmen Terzi-Johannesburg-G.Afrika

G.Afrika’daki Hizmet okulundan tarihi başarı | Türkmen Terzi yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Beyazların içinde siyahlar nasıl dikkat çekiyorsa, bizde burada siyahi dostlarımızın içinde,  onların tabiri ile “Mzungu” olarak oldukça dikkat çekiyoruz. Mzungu, yerel dilde beyaz adam demek… Siz bir adım atmazsanız bu neşeli ve güzel insanların asla dostu olamazsınız. Bir adım atıp yakınlık gösterdiğinizde kapılarını ve gönüllerini size açıyorlar.

Yıllarca beyazlar tarafından sömürüldükleri için, ilk etapta çekiniyorlar. Çünkü çok eziyet görmüşler, kendileri değilse bile ataları köle olarak alınıp, satılmış. Gemilerle, “daha iyi bir hayat” vaadiyle kandırılıp, Avrupa’ya ve Amerika’ya kaçırılmışlar. Çoğunlukla güçlü, kuvvetli ve eli iş tutanlar seçilmiş. Onlar çalışıp, para kazanmak ve geride bıraktıkları ailelerine umut olabilmek adına çıktıkları bu yolda, “köle” olduklarını anladıklarında iş işten çoktan geçmiş.

Ekvatora doğru gittiğimizde Victoria Gölü’nün hemen kıyısında, eski bir liman görmüştük. Şuan aktif olarak kullanılmıyor. İçinde tek katlı, yüksek tavanları olan bir bina var, limanın hemen kıyısına yapılmış. Oldukça bakımsız ve eski olduğunu söyleyebilirim. Kapıları kilitli, içi de muhtemelen boş. Binanın ve limanın hikayesini duyduğumuzda tüylerimiz diken diken olmuş ve insanlığımızdan utanmıştık. Anlatıldığına göre yüzyıllar önce, gemiler bu limana yanaştırılarak, Avrupalı zenginler aracılığıyla köle ticareti yapılıyormuş. Afrikalı insanların içinden seçilenler, bu binanın ön kapısından içeri alınıyor ve “Bu kapı sizin hayatınızı değiştirecek, bundan sonra hayatınız çok daha güzel olacak” diye yalanlar söylenip, gemilere balık istifi doldurularak, Avrupa’ya taşınıyormuş. Gidenlerin bir daha asla geri dönemediği bu yolculuklar önceleri geride kalanlar için umut olmuş. Sevdiklerinden bir daha haber alamayan insanların yaşadığı yıkımı bir düşünsenize… Arkasından gidip arama gücü ve kudreti ellerinde olmadığı için, çaresiz, yıllarca hiç dönmeyecek insanları beklemişler. Gidenlerin durumu da kalanlardan pek parlak değilmiş zaten. Köle pazarlarında insanlık dışı muamelelerden tutunda, karın tokluğuna yıllarca çalıştırılıp, umut ettikleri hiçbir şeye kavuşamadan, bir ömür boyu sevdiklerine hasret yaşayıp ölmüşler.  İşte bu liman milyonlarca ayrılığa ev sahipliği yapmış, binlerce aileyi dağıtmış. Özgürlüklerine kavuştuktan sonra halk ve yönetim, yaşanan bu acıları gelecek nesillerin unutmaması adına, bu limanın ve binanın yıkılmasına engel olmuşlar. Acıları çok büyük olduğundan bakımını yapmıyorlar, ancak nesilden nesile anlatılması, gidip görülmesi ve ibret alınması için muhafaza ediyorlar. Etrafında ne bir görevli, ne bir duvar var. Elinizi kolunuzu sallayarak gidip istediğiniz gibi ziyaret edebiliyorsunuz.

Yıllar sonra Afrika’nın altındaki değerli madenleri fark eden Avrupalılar, koca kıtayı  parsel parsel paylaşmışlar. Gelenler buradaki insanları ezip kullanarak yıllarca çalıştırmışlar. Aslına bakarsanız beyazları sevmemek için oldukça fazla nedenleri var. Buna rağmen yürekleri öyle güzel ki hepimize kucak açıyorlar.

Su kuyusu projesiyle gittiğimiz bir köyde, bizi yaşlı ve oldukça sevimli bir kadın karşıladı. İngilizceyi pek bilmemesine rağmen o sıcacık gülümsemesiyle aslında çok şey anlatıyordu.  Burada yerel diller  yaygın olarak kullanılıyor, ama resmi dil İngilizce. Yavaş yavaş etrafımızda toplanmaya başlayan köylüler, ilk başlarda çekingen ve ürkek dursalar da selam verip yanlarına gittiğimizde, gülümseyerek karşılık veriyorlar.

Biz kadınlarla iletişim kurmaya çalışırken, su kuyusunun başında upuzun bir kuyruk oluşmuştu bile… Küçük çocuklar, ellerinde sarı, on kiloluk su bidonları ile bir ipe sıralanmış tespih boncukları gibi art arda dizilmişlerdi. Birazdan kuyunun açılışı yapılacak, çok temiz görünmeyen ve neredeyse boyları kadar olan bu bidonlarla evlerine su taşıyacaklardı. Suyun önemini ve susuzluğun ne demek olduğunu çok iyi biliyorlardı.

Büyük bir suçluluk duygusuyla, ülkemde suyu ne kadar gereksiz ve boşa harcadığımızı düşündüm.  Özellikle bizim nesil çok fazla su sıkıntısı yaşamamıştık ve sanırım bu yüzden gereksiz akıttığımız suyun farkında bile değildik. Ve böyle giderse yer altı kaynaklarını tüketip, bizden sonraki nesillere su bırakmayacaktık. “Temizlik imandan gelir” hadisini kendimize kılıf olarak kullanırken, israfla ilgili hiçbir hadisi nedense hatırlamak istemiyorduk. Titizlik hastası olmuş kadınlar birbirleriyle yarışırken, dünya üzerindeki başka bir insanın ya da canlının bir damla suya muhtaç olmasını hiç mi hiç düşünmüyorlardı. Su kuyruğundaki çocukların giysilerinin haftalardır yıkanmadığı üzerindeki lekelerden belli oluyordu. Oysa biz bir iki saat giydiğimiz bluzu yıkanması için kirli sepetine atabiliyorduk. Dişlerimizi fırçalarken, ellerimizi sabunlarken,  duştayken, belki abdest alırken bile musluğu sürekli açık tutarak, boşa akıtıyorduk. Akıp giden suyla yüzlerce insanın susuzluk sorunu çözülebilirdi halbuki…

Yerli komşumla yaptığımız bir sohbet sırasında, susuz nasıl idare ettiklerini sormuştum. Suyu olmayan köylülerin, çok uzak mesafelerden su taşıdıklarını anlatmıştı. Bulabildikleri ilk su kaynağından temiz veya pis olmasına bakmaksızın evlerine su götürdüklerini ve hatta bu suları içtiklerini duyunca içim cız etmişti. Kilometrelerce uzaktan gücünüz yetmediği için ancak bir ya da iki bidon su taşıyorsunuz. Bu suyu da hem içmek için, hem temizlik için kullanıyorsunuz. Bu insanlar için yapılabilecek bir şeyler olmalıydı. Daha fazlasını yapmalıydık. Yarın Ruz-i Mahşer’de bize bunların hesabı sorulurdu.

Su kuyusu açmak basit bir cümleydi belki ama susuz köyleri suya kavuşturmak adeta bir devrimdi. Çünkü; su medeniyetti. Bazı kuruluşlar gelip buralarda düşük fiyatlarla kuyu açıyorlardı. “Bu fiyatlarla nasıl açabiliyorsunuz ?”diye sorduğumuzda, suyu gördükleri ilk yerde durduklarını,  çok derine inmeden ilk havzadan suyu çektiklerini anlatmışlardı. Yani aslında suyun kaynağına inmiyorlardı. Toprak katmanları arasında denk geldikleri ilk su havzasından suyu pompalıyorlardı. Hal böyle olunca açılıştan belki bir hafta, belki bir ay sonra havzada ki su bitiyor, halkın tabiri ile kuyu kuruyordu. Oysa her iş emek ve özen istiyordu. Sondaj çalışmalarını iyi yapmadığınızda, hem bu hayra vesile olmak isteyenleri hem de suya muhtaç bu insanları kandırmış oluyordunuz. Gerçek bir kuyu için toprağı derinlemesine kazmak ve yerin metrelerce altındaki su kaynağına ulaşmak gerekliydi. Ve birde bir sürü gönüllü insan…

Hayrı devam eden iyilikler, öldükten sonra da amel defterine yazılırmış. Ecdat ondan gittiklere her yere han, hamam, kervansaray, çeşme yaptırmış. Tarihimizde örnek alınacak yüzlerce güzel davranış var. Kısır döngüler içinde yaşadıklarımıza ah vah etmektense, güzel işlerin içinde var olmalıyız. Birbirimizle kavga etmeyi, sevdiklerimize darılıp gücenmeyi, ülkemizde ki kimseye faydası olmayan günlük siyaseti takibi bırakmalıyız belki de… Bir rüzgar esti bizi buralara savurdu diye ağlanmak yerine, “Buralara geldiysek vardır bir hayır” deyip dur durak bilmeden koşturmalıyız. Afrika’da ücra bir köyde, hayatı etrafta gördüğünden ibaret sanan binlerce insana bir yudum su, bir ümit olmaksa bize düşen, bizden önce gelenlerin açtıkları bu yolda var gücümüzle çalışmalıyız.

Minik yüreklere sevgi tohumlarını atmalıyız. Onlar bir zamanlar köylerine gelip su kuyusu açan  Muzunguları hep iyi hatırlamalı…

Hizmetten | Yasemin Tatlıseven

Bir Yudum Su | Yasemin Tatlıseven yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Time To Help Derneği öncülüğünde 12 farklı ülkede kurbanlar kesildi ve binlerce aileye dağıtıldı.

Gönüllülerin ilk durağı açlık, sefalet ve savaşın kol gezdiği Afrika ülkelerinden 26 milyonluk nüfusa sahip Yemen’di.

Günler öncesinden  kurbanlıklar alındı, ihtiyaç sahipleri belirlendi ve hazırlıklar yapıldı.

Yağan yağmura rağmen gerçekleşen kesimler sonucunda etler tasnif edilerek poşetlendi.

Daha sonra ise dağıtım gerçekleştirildi.

Yardımların bir diğer adresi Batı Afrika ülkesi Burkina faso idi.

14 milyon nüfuslu ülkede mazlumlar unutulmadı.

Dünyadaki Hizmet gönüllülerinin katkısıyla Kurban kesilen yerlerden bir diğeri ise Nijerya idi.

188 milyon nüfusuyla Afrika’nın en kalabalık ülkesinde de mazlumların yüzü güldü.

Time To Help’in bir başka rotası ise Asya ülkesi Filipinler oldu.

Gönüllüler oldukça titiz bir şekilde çalışma yaptı ve etleri tek tek paketledi.

Daha sonra etler yardıma muhtaçlara dağıtıldı.

Dağıtım törenine üst düzey yetkililer de katıldı.

Filipinlerde geçtiğimiz yıl yapılan Kurban faaliyetlerine çok sayıda yetkili, Genelkurmay Başkanı ile kuvvet komutanları da katılmıştı.

12 farklı ülkede kurban dağıtıldı yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.