Bekir Sıtkı Erdoğan’ın Hancı şiirini okurken Sayın Kurucan, ben oradaki boş sandalye ile duygusal olarak doldum. Bir çoğunuzda oluşan hisleri kelimelerle tarif etmek zor. İşte o an, kelimelerin ötesinde bir anlam kazandı şiir. Çünkü bir boş sandalye, her zaman sadece bir nesne değildir. Kimi zaman bir eksiklik, kimi zaman bir özlem, kimi zaman da içimize çöken tarifsiz bir gurbet duygusudur.

“Sıla burcu burcu ille ocağım,
Çoluk çocuk hasretinde kucağım,
Sana her şeyimi anlatacağım,
Otur başucuma sor yavaş yavaş.”

O an, ekrandaki herkesin yüreğinde aynı burukluk vardı. Bir boş sandalyenin sahibi, ocağından koparılmış, sevdiklerinden uzak düşmüş, ama adını anan her gönülde yaşamaya devam eden Fethullah Gülen Hocaefendi’nin yokluğu, bir sükût gibi çökmüştü ekrana. O sandalye sadece fiziksel bir eksiklik değil, hasretin, gurbetin, ayrı düşmenin sessiz bir sembolüydü.

“Güç belâ bir bilet aldım gişeden
Yolculuk başladı Haydarpaşa’dan!
Hancı n’olur elindeki şişeden,
Birkaç yudum daha, ver yavaş yavaş…”

Gurbetin soğuk rüzgârlarında savrulan bir yürek… O yürek, tıpkı geçmişin yollarında savrulan nice garip gibi, hep bir sıla özlemiyle yanıp tutuştu. Ayrılığın ilk sancısı hafifti belki, ama zaman geçtikçe içimizde köz olup büyüdü. O yüzden, bu şiir sadece bir yolculuğun hikâyesi değil, bir hasretin, vuslata duyulan özlemin derin mısralarıydı.

“Ben o gece, hem ağladım hem içtim,
İki gün diyardan diyara uçtum
Kayseri yolundan, Niğde’yi geçtim;
Uzaktan göründü Bor yavaş yavaş.”

Ekran başında şiiri dinleyen herkes, bu mısraları kendi içinde yaşadı. Kimisi uzaklarda kalan memleketini düşündü, kimisi çocukluk anılarına gitti, kimisi de gurbetin en keskin yanını iliklerinde hissetti. Ama en çok da boş sandalyesiyle sessiz bir çığlık gibi yankılanan o eksiklik…

“Garibim her taraf bana yabancı,
Dertliyim, çekinme doldur be hancı!
İlk önce kımıldar hafif bir sancı
Ayrılık sonradan kor yavaş yavaş.”

Evet, ayrılık önce hafif bir sızıydı belki, ama zamanla kor gibi düştü gönüllere. O boş sandalyede oturanın sesi duyulmasa da, yokluğu her cümlede yankılanıyordu. Bazen bir şiirin satırlarında, bazen bir sohbetin ortasında, bazen de bir dua halkasında…

İftar sofralarında dualar yükselirken, bir yanımız hep eksik, bir yanımız hep hüzünlüydü. Ama bilirdik ki, ayrılıklar sadece dünya sürgünüdür. Ve vuslat, en güzel iftar sofrasında, Rahmet’in sonsuz olduğu yerde gerçekleşecektir.

O güne kadar, boş sandalyelerimizle hasreti yaşamaya devam edeceğiz.

Programa emek veren, sunan , konuk olan herkese ne kadar teşekkür etsem az.

YAZARIN TÜM YAZILARI İÇİN TIKLAYIN

Boş Sandalye ve Hasretin Sessizliği yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Paul Eluard

Yine camın kenarında idi kitaplar. Defteri iki kolunu iki yana açmış bir anne gibi bakıyordu da saksıya çiçek ona şiirler okuyormuş gibi oluyordu. Bilgisayardan Livaneli’den neylersin şarkısı yağıyordu odaya. Paul Eluard’ın o şiirini ne de güzel bestelemişti Livaneli. Bir saatten fazladır gökyüzüne bakıyordu. Gri gökyüzünde bir şeyler arıyor gibiydi. Berlin’de başka rengi görmek zaten düşünülemezdi. Ama seviyordu o griyi. Bana Bir Şarkı Söyle isimli şarkı başlerken bir kuşun geçtiği mısralarla birlite bir kuş kondu odanın tam karşısındaki gül ağacına. Zülfü Livaneli ,

Bana bir şarkı söyle
İçinde hüzün olsun
Bana bir şarkı söyle
İçinde yüzün olsun
Başına kuşlar konsun
Sonunda gurbet olsun
Yare doymamak olsun
Bana bir şarkı söyle
Yare doymamak olsun
Bana bir şarkı söyle
İçinde toprak olsun
Sararmış yaprak olsun
Dillerde bayrak olsun
Bana bir şarkı söyle
Zemheride güller açsın
Ağustos’ta karlar yağsın
Zemheride güller açsın
Ağustos’ta karlar yağsın

derken o gülü ve kuşu düşündü. Güle konan bülbül değil kargaydı. Olsun kuş kuştu dedi içindeki ses. Bastırdı diğer ses, içindeki nahif sesi. Bülbül ile kargayı eş tutamazsın sen. Bir başka ses ayırdı o sesleri. Birkaç gün önce söyleşi yaptığı Bekir Salim’in Reyhani’yi yeniden konuk ettiği iç sesi dağıttı, parçaladı o sesleri

Tohum diye efkarımı ektirdi
Yağmur diye gözyaşımı döktürdü
Mahsul beklemeden çadır söktürdü
Yayladan yaylaya göçer ağlarım

Dağıldı sesler, boyun eğdi karga, tebessüm etti saksıdaki çiçek. Bilgisayardan Zülfü Livaneli çoktan Gözlerin şarkısına geçmişti bile. Ne zaman şarkıyı dinlese “hey gidi günler” nehri akardı içinden. Üniversite yıllarına gider, Kırkalioğlu Apartmanında bakkalın üstündeki o şekilsiz salona gider iki büklüm dizlerinin üzerinde kapının arkasındaki çiçeğin yere düşen yaprağına bakar ve kulağından tutardı hatıralar.

Yutkundu ve kalemi aldı eline. Yazacaktı , yazacaktı ama “Meğer tatlı günler o günlermiş” ezgisi bırakmıyordu onu. Bütün yollar kapanmış da yazma diyordu.

Birkaç kelime yazdı deftere ve çıktı evden.

“Sen yoksun artık bülbül, sesin hâlâ içimde.”

YAZARIN TÜM YAZILARI İÇİN TIKLAYIN

Sen Yoksun Bülbül yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.

Yıllar önce tahtaya şu beyiti yazmıştım:

“Bende yok sabr u sükûn sende vefâdan zerre
İki yokdan ne çıkar fikredelim bir kerre”

Şair burada ismini gizlemiş sevgili öğrencilerim. Burada ismi gizlenen şairi bulana teneffüste kaşarlı, sucuklu tost benden demiştim.

Fikri diyen, Sabri diyen, Vafaî diyen diyene…

O günlere gittim şimdi. Şeddeli yok diyerek.

Öyle ya mahlası bile iki yoktan oluşuyordu Nâ- bî ‘nin

Na da yok demek
Bî de yok demek

Şimdilerde o kadar çok şey yok ki Nâbi …

Bir var vardı ruhuma ışık saçan onu da aldı gitti benden 2024.

Ben gidene ah çekince Erdem Bayazıt şiiri bir bedene bürünüyor da sesleniyor gibi bana

Bir girdap derinliğinde kayboluyor gibiyim
Yok gibi yaşamak bu kalkıp kurtulmak gibi kalabalıktan
Durma bana türkü söyle anadolu olsun
Susuz dudak gibi çatlak olsun
Karanfil gibi olsun kara çiçek gibi solgun yüzün
Durmadan akıyor kalbim ayaklarına bana
karanlık bakma
Ağlıyorum bir karanlık karayel saçlarına
Çekme ülkemden nar yangını gözlerini
Beni bu kentten kurtar beni yalnız ko git beni
Arıyorum arıyorum o ilk çağ ırmaklarında sedef ellerini
Susmam seni ürkütmesin içimde çağlar var bilmelisin
Katı bir yalnızlık bu bilmelisin
Kaçmam kendimi bulmam ben senden yoksunum iyi…

Evet “şeddeli yok” dedim şimdi elveda diyeceğimiz yıla. 2025’e ne diyeceğim hakkında bir bilgim yok. O mu bana el sallayacak ben mi ona el sallayacağım onu da bilmiyorum. Umudu seven bir insanım. Her sabah bir bebeği kundağa sarar gibi sararım içimdeki umudu. Kimbilir belki de “baharın kokusu” derim 2025’e bilmiyorum.

Şimdilerde çok yalnız hissediyorum kendimi. Başkalarının hissettiği gibi.Sağa bakıyorum yok, sola bakıyorum yok. Yok adeta duvar oldu herbirimize biliyorum. Kulak verip dinliyorum bazen de Karacaoğlan gibi dört köşeyi:

Kulak Verdim Dört Köşeyi Dinledim
Ardımızdan Gaybet Eden Çok İmiş
Ben Dünyayı Sonsuza dek Belledim
Meğer Dünya Dört Sultanlık Yer İmiş

Karşıdan Uzanır Yapraklı Dağlar Vay Dağlar
Hastanın Derdini Bilemez Sağlar Vay Sağlar
Her Nere Vardıysam Dertliler Ağlar Dost
Gezdim Şu Alemi Dertsiz Yok İmiş

Karacaoğlan Derki Dosta Sarılan
Su Değilim Bulanıpta Durulam
Bu Dünyada Sevdiğine Sarılan Dost
Ahirette Sorgu Sual Yok İmiş

31 Aralık 2024

YAZARIN TÜM YAZILARI İÇİN TIKLAYIN

Şeddeli Yok yazısı ilk önce Hizmetten üzerinde ortaya çıktı.