Sadece başarılı bir programın ardından söylenmiş nezaket cümlelerinden ibaret bir teşekkür değil; aylarca emek verenlerin alın terine, gecelerini gündüzlerine katanların fedakârlığına, görünmeden yük taşıyanların sessiz kahramanlığına duyulan derin bir minnettarlığın ifadesidir.
Bu salonda oturan insanlar yalnızca bir program izlemiyorlar.
Kimi yıllar önce doğup büyüdüğü toprakları geride bırakmış bir muhacir… Kimi kapısını, gönlünü ve sofrasını açmış bir ensar… Kimi Anadolu’nun bir kasabasından kopup gelmiş, kimi Avrupa’nın bir şehrinde kök salmış. Fakat hepsinin kalbinde aynı sızı, aynı dua, aynı sevda var.
Şimdi sahnede çocuklar yürüyor.
Bir çocuk bir şiir okuyor, bir diğeri bir şarkı söylüyor, bir başkası kendi kültürünü tanıtıyor. Fakat salondaki insanların gözlerinde görünen şey yalnızca çocuklar değil. Onlar, yıllar önce gözyaşlarıyla toprağa bıraktıkları tohumların filiz verdiğini görüyorlar.
Bu yüzden hem gülümsüyorlar hem ağlıyorlar.
Çünkü insan bazen en büyük sevincini en derin hüznünün içinden yaşar.
Alkışlarken kaybettiklerini hatırlıyorlar.
Sevinirken geride bıraktıkları şehirleri düşünüyorlar.
Çocukların sahnedeki neşesine bakarken zindanlarda geçen yılları, ayrılıkları, sürgün yollarını, yarım kalan vedaları hatırlıyorlar.
Ama bütün bunlara rağmen içlerinde buruk bir mağlubiyet değil, vakur bir umut var.
Çünkü sahnedeki her çocuk, zulmün yıkamadığı bir duanın cevabı gibi duruyor.
Her alkış, “Biz hâlâ buradayız.” diyor.
Her tebessüm, “İyilik hâlâ yaşıyor.” diye fısıldıyor.
Ve belki de bu yüzden bu salonu dolduran binlerce insanın gözyaşları aynı anda hem hasretin hem şükrün gözyaşı oluyor.
Muhacir de ağlıyor.
Ensar da ağlıyor.
Ama ikisinin gözyaşında da aynı mana saklı:
Bir gün yollara düşenlerin emanet ettiği sevda sahipsiz kalmamış…
Çileyle sulanan fidanlar büyümüş…
Yorum : İsmet Macit
